ayıp olmasın diye yapılanlar

yaşamak

üniversite okurken bi arkadaşım hatunun birine fena tutuldu. kız da her daim yanında çirkin, bakımsız, yaz kış grip, dekolte verecem diye saçma sapan giyinen hafif tombul başka bi kızla gezdiğinden tek kıstırıp bi türlü açılamıyordu. dedim ki tek kıstırmakla vakit kaybetme, gel gidelim beraber tanışalım, akşama aktivite planlayalım böyle 4 kişi o esnada inceden yürür numarasını alırsın. bi çekindi bu dediğime sonuçta 2 kız var ve hiç istemiyor diğerinin üzerine alınmasını da benim araya girip sevdiceğini almamı da. rahat ol dedim tombul olan benim.

gittik yanlarına merhaba nasılsınız ne okuyorsunuz nerelisiniz vs tanışıyoruz. aa öyle mi ne tesadüf falan alakalı alakasız ortak nokta yakalamış gibi takılıyoruz. ben diktim gözümü bu arada tombula gülümsüyorum, hayran hayran bakışlar atmaya çalışıyorum ki dikkati dağılıp arkadaşa meyletmesin. neyse sohbetin bi yerinde kahve içer misiniz dedim, olur dediler. gel dedim tombulum, yardım et bana getiremem 4 kahveyi aynı anda aldım gittim bunu. giderken de arkadaşa işareti verdim fırsattan istifade açılacak mı numarasını mı alacak ne bok yiyecekse yesin diye.

döndüğümüzde baktım bi arkadaşa ağzı kulaklarında, hatunun numarasını almış yürümüşte baya baya ve olumlu karşılık bulmuş. tamam dedim artık rollenmeme gerek yok ama az önce ben tombula nasıl yaklaştıysam bu sefer de o bana öyle yaklaşıyor. gülerken burnunda sümük baloncuk olacak nerdeyse, gram çekici de değil ama öylece bırakıp gitmekte ayıp olacağından bozamıyorum bu tiyatroyu.

yaklaşık bi 3 ay falan takıldık bu arkadaşla manita olarak. arkadaşım yeryüzünde cenneti yaşarken ben kazana atılmış günahkâr gibi kurtulmak için debeleniyordum.

e yaş kemale erdi.. ayrılanlar oluyor aramızdan, mesleki, akademik, komuşuluk ilişkileri falan..
sık olmamakla birlikte bazen, bir cami avlusunda tuhaf ritüellerde onlara eşlik eder buluyorum kendimi. (o kadar ki, bazen yolcu ettiğimiz kişinin, halime kahkahaları geliyor kulaklarıma.)
harbiden absürd ve komik bi durum..

bazı insanların yanında bulunma.

o anda dinleyecek havada olmayabiliyorsun veya konuştukları ilgini çekmiyor, mecburen sıkıla sıkıla yanlarında duruyorsun.

dün arkadaşım bir yer önerdi ürün almam için. hatta satıcıyla konuştu bu benim arkadaşım filan diye. neyse gittim ama pek beğenemedim de ama ayıp olmasın diye bir şeyler seçeyim dedim 10 bin küsür lira tuttu. içime oturdu ama bir şey de yapamadım utanma belası..
yani benim ‘ayıp olmasın’ anlayışım bu derecede.

annem ya da babam odaya girdiğinde kendimi toparlamak, annemin-babamın-büyüklerimin yanında dilimi sıkı tutmak.

arkadaşım, staja şehir dışına gideceğim diye bana pasta ve kurabiye almıştı. kurabiyeyi yiyen ilk bendim. tadı o kadar kötüydü ki anlatamam ama yedim ve arkadaşım yiyecekken "sakın", dedim "sakın onu yeme". bir tadına baktı sonra direkt ağzından çıkardı. benim de içim elvermedi ve kusmaya gittim. hani niye zorluyorsun ki yani kendini arkadaşım kırılır, ayıp olmasın falan diye. sonra sevgilime tattırdım. bu alçı dedi. google haritalardan yorum yaptık. yerin sahibi de "ilgileneceğiz." dedi normalde herkese ters cevap vermişti. yoksa gerçekten mi alçılıydı? ulan ben aşırı düşünceli olmaktan dolayı alçılı kurabiye mi yedim?

ineceğim yere yakın yerde biri inerse dolmuştan onunla birlikte de indim. kurt gibi aç olduğum halde önümdeki. yemeği başkasına da verdim. sırf yıllarca başkalarının mutlu olduğunu gördükçe mutlu olduğum aptallığına inanarak yaşadım ve sonuç olarak hem ayranımız döküldü. hem kötü şeyler yaşandı.