bazı şeyleri delirmeden anlayamayacak olduğumuz gerçeği

her soğukkanlı duruşun altında delirme etkili tecrübeler yatar...

kendimden bilirim...

ben 27 yaşımda falan bir kere delirdiğimi düşünüyorum ama psikiyatristim "biz öyle bakmıyoruz" demişti. tanımlanamamıştı zaten yaşadığım psikiyatrik durum. yani çok ağır şeyler yaşasam da aslında bu tespite katılmıyor da değilim. sözlükte yaşadığım şeyleri kesin anlatmışımdır bir zaman da şu anda uzun uzun anlatasım yok, kısa keseceğim. yani işte 3 gün ortadan kayboldum ve yurt dışında bile aranmışım. yaşadıklarımın hangileri gerçekte oldu, hangileri kafamın içindeydi pek emin değilim. her ne idiyse aslında evet, atlatması çok zordu ondan sonraki birkaç seneyi ama belli bir bilgelik ve algısal genişleme gibi kazanımlar da edindim gibime geliyor. ama böyle şeyler yaşamadan da bunlar kazanılabilir herhalde bazıları tarafından. neyse, olanlar oldu diyelim. * gerçek manada "özgür" olduğum tek zaman dilimi de o 3 gündü bence. ismim de özgür ama o 3 günlük sürede cidden tüm zincirlerimi kırmıştım resmen. anlatması zor cidden, yani öyle bir özgürlük ve heyecanı bir daha yaşamam sanırım ki zaten bu yaşta kaldıramam da artık, enerjim yetmez. hoş, o yaşadığım da kendi tercihim değildi ama oldu işte bir şekilde.

şu ingilizce sözle de o yaşadıklarım arasında paralellik kuruyorum esasen zira "kendimi kaybedip bulmak" gibi bir şeydi hakikaten yaşadığım şey ve önceden, bulduğum kendimden haberim bile yokmuş bazı bakımlardan:



yani özenilecek bir şey gibi yansıtmak istemem zira bilincimin tam toparlanması çok zorlu ve uzun bir süreçti.

(bkz: bazı şeyleri de anlamayıverecek olduğumuz gerçeği)

aklın varsa delir, diyorsun. o da güzel.