beklentiler sadece üzer

her beklenti için olmasada,adım atmazsak beklentilerimiz boşa çıkmaya mahkumdur.
yani bi insanın doğum gününü kutlamasını istiyosan önce sen yap yada sevgilinin sana hediye almasını istiyosan önce sen al. her insan bir değildir hocam. ha sen yaptığın halde hala yapmadıysa o onun ayıbı. zaten böyle bi insandan başka bişey beklemezsin.

beklentinin kimden veya neyden olduğu çok önemli değil bence. önemli olan beklentinin her zaman sıfıra yakın olması gerektiğini öğrenene kadar çok acı çekmemeniz. beklentiler daima yaralar.

insan hiçbir yüke sahip olmadan yoluna devam edemez. hayat bir yolculuk, insan ise yolcu olarak tasvir edilirse beklentiler, taşıdığımız bavullardır. yaş ilerledikçe, beklentilerimizin üstümüze bindirdiği yük artar. bu ağırlıkları taşıyabilecek vasıfta olmanın temeli de umudun sonsuz mutluluk getireceği inancıyla yoksullaşan bilincimizdir. üzücü olan da budur: sizi yoksullaştıran ve durmadan umut etmenizi sağlayan bilinciniz içinden, anı kaçıran, sancıyan ve yükün altında ezilmiş olan ölümlü diğer kendinize el sallıyor oluşunuzdur.

beklentiler sadece süzer.*

hani süzülmek, zayıflamak anlamında.yani beklenti,beklemek insanı içten içe eriten, çürüten, belki de yok eden bir şey olduğundan mütevellit..*

kimseden çok şükür bir beklentim yok elim ayağım tutuyo.beklenti insanı üzer.

salak gibi bekliyorsa üzülür tabi.

uyku tutmuyor bir türlü,kaç gecedir uyuyamıyorum dile dökülemeyen sessiz bir beklenti içinde sanki yüreğim.

beklentisine göre değişir aslında.

bazı beklentiler güzeldir heyecan verir verdikçe verir.

hayatın da bi bakıma anlamı budur aslında durarak beklemezsin kedi gibi. o kedilere has bir olaydır.

keske biri boyle soyleseydide tecrube etmek zorunda kalip bu sekilde ogrenmeseydim

beklentiler yaralar
peki hojam napalım?
beklemeyin. görüşmek üzere.

beklentiye kapılıp üzülmediğimiz olmamıştır.
ders 1) kendiniz dışında beklentide olmayın üzerler, bu kesin bilgidir.
ders 2) kendiniz bile kendinizle ilgili beklentinizi sağlayamayablirsiniz
sonuç: beklenti korkunç bir şeydir.

bu başlık bana bir şarkıyı anımsattı. "bekle dedi gitti ben beklemedim o da gelmedi yaaa ölüm gibi bir şey oldu ama ama ama kimse ölmedi "

"umma ki küsmeyesin" hakikatini hatırlatan başlıktır.

dogru tespit. beklentisizlik iyidir. beklenti bir hayal kırıklığı doğurabilir. heleki beklenti insandan ise daha büyük yanılgılar yenilgiler getirebilir. bırakın sasirtsin sizi hayat.

bu yüzden gelişi güzel yaşamak lazım. hiçbir şeye fazla anlam yüklememeli. sonu hüsran olabiliyor.

beklentilerinin gerçekleşmesi için biraz şans olmalı ki o da bizde ne gezer

olmayan hede.

ne münasebet ya? ciddiyim. sadece başka insanlardan değil kendinden de beklentileri olmalı insanın. gelişim ancak böyle mümkün. birini, kendin de dahil olmak üzere olduğu gibi kabul etmek diye bir şey yok. saygı demeyin, kalp kırarım. o bambaşka bir konu...
kıçımı yırtıyorum ben kendimde sevmediğim, bana veya etrafımdakilere zarar veren, yıpratan özelliklerimi, gelişime açık yönlerimi değiştirmek için. birlikte olduğum insanların da kemikleşmiş olmayan, onu o yapmayan ama yine de sahip oldukları yanlarını, yönlerini törpülemek ya da sivriltmek istememden daha doğal ve iyi ne olabilir? birinden beklentim olması, onu gördüğüm, mümkün bir potansiyele yönlendirmek, ulaştırmak istemem ve bu yöndeki telkin neden onu ya da beni üzsün? hepimiz içinde bulunduğumuz ikili ya da daha kalabalık iştiraklı ilişkilerde başka başka türlüyüz. ben aile üyelerimle olan etkileşimimde başka biriyim, arkadaş grubumda başka, romantik ilişkimde başka, iş hayatımda başka. insanların hassasiyetlerine, ilişkinin gereklerine göre şekil alıyorum. istemsizce hepimiz böyle yapıyoruz. istemli olduğumuzda da üzerlerinde çalışıyoruz ki bu en güzeli, doğrusu. hatta ilişkiye verdiğin kıymetin göstergesi...

ilişki türüne göre bazı özelliklerimizin daha baskın, bazılarınınsa daha pasif olması ilişkinin başarısı konusunda anlamlı bir fark yaratıyor. sadece bu da değil. kimi türde hiç sahip olmadığımız bir özelliğin bir diğerinde en önemlisi olması, bunun için harcadığımız çaba karşımızdaki insan ya da insanların görmeyi, anlamayı, değerlemeyi bilen kişilerse şayet bizim için ne denli önemli olduklarını en kestirme yoldan görecekleri düzlemi yaratıyor. tüm bunları mümkün kılansa beklenti. ağlamayana kimin meme verdiği görülmüş? bir şey istiyorsan dile getireceksin. gerekirse savaşacaksın. senin muktedir olduğun bir alan değilse, değişim için duygunu açıkça çıkarıp masaya koyacaksın. karşılanacak mı, karşılanmayacak mı ya da sensen karşılaması gereken becerip beceremeyecek olman, kötü ihtimal yani, bunu talep etmenin ön koşulu değil, olmamalı.

ağlayacaksanız oynamayın arkadaşlar. hayat böyle bir şey değil.

üzülmemek adına beklentiyi sıfırladım hayatımda ama beklentisiz de hayat çok tatsız olmaya başladı.

bir hikaye ile tanımlanacak başlık.

“kral dondurucu bir kış mevsiminde, gecenin soğuğunda nöbet tutan muhafıza sordu:

– üşümüyor musun ?

muhafız:
– "alışığım kralım" dediğinde
kral:
– "olsun, sana sıcak tutacak elbise getirmelerini emredeceğim" dedi ve gitti.
ancak bir süre sonra içeri girdiğinde emri vermeyi unuttu...

ertesi gün duvarın yanında muhafızın soğuktan donmuş cesedini gördüler, duvarın üzerinde şöyle yazılıydı:

"soğuğa alışkındım; fakat senin sıcak elbise vaadin beni öldürdü..."

türlü türlü vaatlerle, insanları bekleterek bir umuda bağlayarak kesinlikle imtihan etmeyin.
çünkü insan bekledikçe değişir.

beklettiğiniz kişi, hakkınızda telafisi imkansız olumsuz düşüncelere girer.

önce umudu öldürürsünüz.“

ne güzel söylüyor ibn hazm;

acıların çoğu, beklentilerin fazlalığındandır. beklentiyi azalttığımızda hayatın yükü hafiflemektedir.

beklenti dert, beklentisizlik dermandır...