bir gün ölecek olmak

sürekli düşündüğüm şeydir. nasıl, nerede, ne zaman, kiminle..? hep düşünürüm, hep... her gece hatta. aslında ölümden sonra ki belirsizlik değildir beni korkutan, o an yaşamın anlamsızlaşmasıdır. yani şöyle: birgün öleceksem, neden bu kadar çabalıyorum, neden çalışıyorum, neden oluyorum, neden, neden... her şey anlamsızlaşıyor. birgün oleceğim nasılsa diyorum. asıl yaşam bura değil biliyorum oysa. bu sadece bir sınav.

geleceğe dair kaygılarımı hafifleten gerçek. belki de o çok kaygılandığım gelecekte yokumdur, kim bilir?

keşke dedirtir

canlı olmanın en acı taraflarından biridir kanımca. sonrasının olmayışı, unutulup hiçliğe karışmak, bir daha asla sevdiklerimizi göremeyecek olmamız içimi acıtıyor. yüreğimi derin bir keder kaplıyor, sırasını bozup gidenleri düşündükçe de hüzünle doluyor gözlerim.

suan yasiyor olmaktan daha onemli 1 gercek.

ve o günü bilememek. öleceğiniz günü ve kaçınamayacağınızı bilseniz büyük bir korkuya kapılır ama yine de eksik kalmış işlerinizi tamamlar, gizlenecek şeyleri gizler, açıklanması gerekenleri açıklar, sevdiğiniz insanla bir gün doyasıya sevişir, sevdiklerinizle helalleşirsiniz.
onların hiçbirisi olmayacak. belki masa üzerine bıraktığınız elektrik faturasını bile ödemeye fırsat bulamayacaksınız. gidiş kestirmeden olacak çünkü.

gerçekliktir. bir gün ölemeyecek olmaktan iyidir.

"bir gün mutlak öleceğim
türkülerle gömün beni" der bir türkü ama siz beni dualarla gömün.

beni çok üzüyor bu olay. umarım o gün gelene kadar ölümsüzlük falan bulunur. yoksa ben hiç hazır değilim ölüme falan.

bir gün ölürsün tamam orada sorun yok. ama niye yaşadık diye sormakta haddimize bence.

bazı insanlar için ölüm birden fazla gerçekleşir, bir kez ölmek temennisiyle.

insanı uyduruk siyasi ve dini gündemlerden sıyırıp farkındalık yaratır, felsefe ve sanata yönelme isteği oluşturur.

“ölüm unutkanlığı.. ölümü dışarıda bırakan tüm düşünce ve eylemler, yaşamı mülk edinme çabasına götürür insanı.”
diyor gündüz vassaf.

ölüm unutkanlığı parantezinde, mülk edinmeyi sadece meta olarak algılamayalım; insan da olabilir, ilişkilerimiz de olabilir. edinimler egomuza onlar üzerinde tasarruf ve tahakküm yolu da açıyor gibi gelir. tehlike de burada..bu bahse konu mülk edinme motivasyonumuzu hele bir de ‘hırs’ımızın eline bırakınca da şöyle oluyor; ya metayı, şöhreti kazanır gireriz ya da kalp kırar gireriz kara toprağın içine tek başımıza g*tümüzde pamukla..

ölüm var evet doğum da var. birbirinin zıddı değil. doğal sürecin durakları..ne yaşarken ölelim ne yaşamı mülk edinelim. bir şekilde elimizde bir şey kalmayacak. g*tüyle inatlaşan donuna s*çar. pamuk işi de sanırım tam da bu yüzden.

son olarak şey var bir de o geldi aklıma bak şimdi..ışıkları kapandıktan sonrasına bile kontrol manyaklığı, oraya bile bir tasarruf..”mezar taşım şöyle olsun, mezarımı şurada olsun” diye vasiyet bırakanlar…dünya yetmemiş, ölümü de mülk edinmeye çalışıyor.

aksini mi iddia etmişlerdi

insan, yeryüzünde öleceğini bilen tek canlıdır. bu durumda belki bizim bir kediden öğrenebileceklerimiz, onun bizden öğrendiklerinden çok daha fazladır !!