birine geç kalmak

kime erken gittik ki.

bunun bir matematiği yok. dengesi de yok. zaten insanın yerli yersiz geçmişe duyduğu özlemin altında da bu his yatıyor. kalkıp da anı yaşa sloganı atacak değilim ama ömrün sınırı olduğunu unutmamak gerek. yaşam heybesi dolu olan insan pek takılmaz böyle şeylere ama bizim gibi yasamin en güzel dönemlerini mücadele ile geçirmek zorunda kalan toplumun insanları hep bir buruktur. işte bu yüzden can yakar. yakıyor.

ya sen geç kalmadıysan da o erken geldiyse ?

ya da kaldığını sanmak... canım eşim uzaktan uzağa sevmiş yıllarca kaç isteğini geri çevirmişim sayamadık. bir gün açıyorum ellerimi semaya allah ım huzurla sevebileceğim birini çıkar karşıma diye yine bir istek düşüyor hesabıma ulan nedir bu adamın derdi diye kabul ediyorum. şimdi o içerde horul horul uyurken ben kızımıza ilgileniyorum :)))

aşk büyülü bir şey. elde olmayan faktörler baskın vaziyette. o yüzden bu kadar düşüncesi, felsefesi, hissi, yoğunluğu var. hemen hemen tamamı da anlamlandırmaya yönelik.

bu aşamada işi biraz mistisizme vurabiliriz. olağandışı durumlar, rastlantılar, öyle olduğuna kafa yorduğumuz işaretler peşi sıra birbirini takip ediyor. dediğimiz gibi, büyülü sanki.

işin içine büyü girince de kendinizi büyücü gibi görebilirsiniz. burada mikrofonu tanıdık bir büyücüye devretmek gerekiyor, en iyi o bilir. karşınızda gandalf!

-bir büyücü asla geç kalmaz, frodo baggins. erken de gelmez. tam gerektiği vakitte gelir.

gandalf'a teşekkürlerimizi iletiyor ve uğurluyoruz.

ama işaret ettiği şeyi de unutmuyor, üzerine düşünüyoruz: gereklilik

sen geç kaliyon ya o da birine geç kaliyo boyle hep bi gec kalmalar derken biz sap gibi ortada kaliyoz. işin özeti bu.

geç kalmamışsındır, o kişi, o kişi değildir.

birine geç kalmak veya erken gitmek arasında hic fark yok bence. kısmet değilmiş, hayırlısı buymuş dehip yola devam etmek gerekiyor. nasipte varsa yasamak zehir bal olur nasipte varsa olum bal zehir olur sonuçta değil mi?

kendi adıma konuşayım. iki yıllık bir ilişkim vardı. çok sevdim. çok sevdi. sonrasında bitti. ayrılık aşamasında çok kırıldım. çok emek verdim. uzak kaldık. öyle kırdı ki beni. geçen gün yazmış. pişmanmış, mutlu olmamı istiyormuş. oysa ben tamamen duygularımı yitirmiştim. ona ne kadar aşık olsam da kafamda bazı şeyleri bitirmiştim. budur geç kalmak işte.

“insan bir kere birine geç kalır ve bir daha hiç kimse için acele etmez…”

insan ne geç kalır ne erken. hayatta herşeyin zamanı vardır ve olması gerekende kendi zamanında olur.

olur ki bir sonraki sapakta daha doğruya dönebilesiniz. beraber yürüdüğünüz yolun size öğrettiklerini anlamaya çalışın, o ana/ anıya saplanıp kalmayın. mutluluk hep sizlerin olsun.

çok emek verilir, sevilir, değer verilir ama hepsi bir dakikada çöp olur. sonra an gelir duygular yer değiştirir ama iş işten çoktan geçmiştir.
“ …
geçti istemem gelmeni,
yokluğunda buldum seni;
bırak vehmimde gölgeni
gelme, artık neye yarar?”

necip fazıl kısakürek

seçme şansın vardır geç kalırsın,
o beklemek istememiştir geç kalırsın,
ama tüm pişmanlığını hayatın boyunca yaşarsın. belki de doğruya geç kalmışsındır. belki de en güzeline..

kimse bir diğerinden değerli değil. kalırsan kal salla gitsin, belki hayırlısı buydu.

ben değil ama o kaldı çok geç kaldı hem de...
2008 lisenin ilk haftasında tam anlamıyla "ilk görüşte aşk" denilen şeyi yaşadım*. ama o bildiği halde sevemedi, kabul etmedi aşkımı, denemedi bile. bu yüzden neredeyse tüm lise hayatım platonik aşkımı beklemekle geçti.
gelen teklifleri hep reddettim, onu görmek bile yetiyordu çünkü fazlasına ihtiyacım yoktu. tabi iki yıl görebildim onu, sınıfta kaldığı için okuldan atıldı, ben görmeden bile sevdim onu
ama işte gözden ırak olan gönülden de ırak oluyor. onu unuttum ama bir daha o kadar sevemedim. iki yıl önce yazdı pişmanmış, onu çok sevmişim ama o değerimi bilmemiş. o kadar geç kaldı ki! hem bana yazık etti hem de çok güzel bir duyguyu yitirmeme sebep oldu...

ne güzel ilişkiler yaşıyorsunuz ya.

tamam çoğunuz sonunda ayrılmışsınız, çok üzülmüşsünüz ama bir şeyler yaşamışsınız en azından.

benim şimdiye kadarki ilişkilerimin hepsi çok vasattı. hiçbirinden hiçbir şey anlamadım desem yeridir.

yok canım ne geç kalması.
sadece dört çocuğu var.

geç kalmışsam hiç gitmem. ne gerek var.

farkedildiği an insanın içine taş gibi oturan durumdur. ah o zamanlama hatası... ama bu kimsenin suçu değildir tabii. ne geç kalana bir şey denilebilir ne de geç kalınana. geç kalan, bazen ağzıyla kuş da tutsa, sokak lambalarının altında g..ü de donsa, şiirler de yazsa işe yaramaz.

geç kalınana gelince... onun da bir suçu yoktur. hayat onu o kadar yormuştur ki onu yoranlara gösterdiği sabrın binde birini gösterecek hali kalmamıştır. mutlu olmaya korkuyordur çünkü. tekrar güven duymaya çekiniyordur. mutlu olabileceğine inanmıyordur belki de. ya da tekrar yarı yolda bırakılacağına emindir. öyle ya o yaşına kadar hep aynı şeyleri yaşamıştır. şimdiki neden istisna olsundur ki? son bir hayal kırıklığı ya da yıkımın kendisini gömeceğini bildiği için bırakın yoğurdu üfleyerek yemeyi, yoğurdu gördüğü anda koşarak uzaklaşası gelir.

bilmiyorum, belki de geç kalan kişi onu kolundan tutup şöyle iyice bir sarsarak ''bitti artık, mutsuzluk, ihanet, yarı yolda bırakma bitti. hadi gel, seni el üstünde tutayım'' demeli. işe yarar mı? kim bilir?

yakaladım ben onu...affetmem.