çalar saat çalmadan önce uyanmak

beynimdeki çalar saati kapatamadığım için gerçek olandır.

bazen başıma gelendir. 7.30 denildi mi ayaktayım.

en kötü olanı çalar saate 1 saat kala telefonla aranıp uyandırılmaktır. hele de arama sebebi gereksiz bir şeyse…

daha zinde uyanıyorum bu yüzden beni alarm dahil kimse uyandırmamalı kendim uyanmalıyım :)

az öncesi olduğuna inanmak istemeyip, tuvaletten dinlemektir sonra sesini : )

bir kere uyansam problem değil. 3-4 kere uyanıyorum ve bu durumu çözemediğim için delirmek üzereyim. insan 3-4 saatte bir uyanır mı ya?

alfaliktir tek kelimeyle. helal size.

bir de alarmi 78 kere erteleyip sonra uyanmak var.

işe başladığımdan beridir cağnım kendimdir bu. işe başlamadan önce alarm ile işim yoktu zaten. sabaha kadar sözlükte sürttüğüm günler bile oldu. şikayetçi değilim, hepsi benim birer karakterim.

bir de bunun aynı dakikada uyanma aşaması vardır, bu kısmı hayret vericidir. bir insan her gün mü 6:10 geçe uyanır, ben saatsiz uyanıyom valla.

kurmuyorum bile. sağolsun oğlum sabahın köründe ayağa dikiyor beni.

hobilerim arasındadır. uyuyakalırım korkusuyla alarm kuruyorum ama inadına alarmdan önce uyanıyorum.

alarm çalmadan önce uyanmak nedir ya? hiç mi sevmiyorsunuz bu hayatı?

bırak alarm çalmadan önce uyanmayı, alarm çaldıktan sonra bile uyanılmaz. o alarm en az 3-4 kez ertelenir. artık geç kalmaya yakın bir zamana gelince yataktan çıkılır. hayat böyle yaşanır!

hep yasadigim durum. evet.

çalar saat çalsa da uyanamayanlardanım.

biyolojik saatin bünyeye attığı kazıklardandır.

çalar saat çalmadan uyanmak tam bir içli köfte dramı gibi bi' şey... gece gözlerini açıyorsun, vücudun içeriden bir dürtüyor: “hadi kalk, geç kaldın!” panik içindesin, saati kontrol ediyorsun...
04.13! daha sabaha çok var, köfte çiğ.

ama beynin susar mı? “ya alarm bozulduysa? ya gerçekten kalkmam gerekiyorsa?” kendini uyumaya zorlamaya çalışıyorsun. içindeki o kaynar içli köfte hissi asla ama asla dinmiyor.

sonra sabah alarm çalınca, "oh be, yine de ben önceden uyandım" diye saçma bir gururla güne başlıyorsun. içindeki içli köfte ustasına aferin çakıyorsun. sen ve vücudun tam bir ekip halinde halay çekerek güne baslıyorsunuz.
(bkz: bu da böyle bir anımdır)

alarm çalana kadar kılımı bile kıpırdatmadığım fecaat mesele.

beni bu kadar üzen çok az şey var.