çocukken alınan tadın alınamadığı şeyler

ilkokul zamanlarımda okulun karşısında simitçi bir abi vardı,simitleri sıcaktı ve çıtır çıtırdı.25 kuruştu fiyatı ve yanına 25 kuruşa tadı çok kötü olan chat kola alırdım ama o zaman o çıtır simitle chat kola birbirini tamamlardı.50 kuruşa karnımı doyururdum.günlük
1.50 tl harçlığım vardı.

cartoon network

çizgi film izlemek ve godret çikolatların da tadı eskisi gibi değil, görüntüsü aynı kalıp tadını değiştirdikleri halley albeni biskrem.... bunu bir tek ben mi yaşıyorum

bayramlar, balık kreker, çubuk kraker, derede çimme.

(bkz: sony playstation 2)

(bkz: tüplü çokokrem)

o kadar kıymetliydi ki,
onu böyle yavaş yavaş tüketirdim.

n’aptınız insafsızlar.

futbol oynamak. eskiden çok sarardı.

mayın tarlası :.(

her şey.
çocukken de salaktım biraz, hiçbir şeyin farkında olmazdım ama o zamanlar fark edemediğim her şeyi şimdi fark edebiliyorum.
tek başıma oynadığım oyunlar, yediğim en basit çikolata, kurduğum hatta kuramadığım arkadaşlıklar bile daha hoştu.

şu anki zamanın ekstra tatsızlığından mıdır yoksa o zamanın fazla tatlı olduğundan mıdır orasını ben de bilmiyorum. belki de sadece değiştiremeyeceğim bir şey olduğu için ve kıymetini bilemediğim için tatlı geliyordur

haşlanmış mısır.

dedeler.
artık dedelerin yanaklarını sevememek..
belki dedelerin yanakları hala aynı şekerliktedir bilemem ama sevemiyorsam o zaman aynı tadı alamıyorum demektir.

dedeler..

kola. artık şekeri çok asidi az. fiyatı da çok. fazlasıyla bozdu kendini.