çocukluğunla buluşsaydın onu ilk nereye götürürdün sorusu

lunaparka.
çarpışan otolara bıkıncaya kadar binsin diye.

"kiminle" diye sorup, soruyu anlamamış gibi yapabiliyor muyuz.? (hayır ciddiyim de yani. çünkü farklı kişiler için farklı düşüncelerim var.:)

ormana götürüp tekme tokat döverdim...

çıktığı yere geri götürürdüm. gerek yok öyle uzun uzadıya uğraşmaya.

belki uçurtma uçurmaya. çok severdi salak.
benim de kendi çocukluğumun arkadaşlığına ihtiyacım var...
o farklı bir bendi. elimden tutsa şimdi beni kurtarır mı bunca kederden.. ey arkadaş neredesin sen?

geçen gün marketten çıkarken, çocuğun biri hani bu üfledikçe içinden baloncuk çıkaran bir oyuncak var ya onu üfleyerek bir sürü baloncukla selamladı beni. yaramazlığıyla öyle güzel gülücükler dağıttı ki, eğlencesine ortaklar arıyordu.. içimde bir anda cennet çiçekleri açtı. kabuslar son buldu. yüreğim yumuşadı..
bir çocukta kendini bulmak, kendi mazini hatırlamak.. bir çocuğun neler hissedebileceğini unutmuştum içimde...
onun mutluluğu bende susmuş, unutulmuş şeyleri aldı çıkardı bir kaç saniye içinde...

hayat çok garip... kendi çocukluğumu bulsaydım, eminim yaşamın tohumlarını ekerdi içime, çiçekler açardı yeniden ruhumda ve hiç solmazdı yüzüm..

edit, çocukluğun ve çocukların değerini bize hatırlatan rabbimize selam olsun.

kuğulu park'a

yanımızda kitaplarımız, elimizde ekmek, kuşları beslerdik. bir bankta bomboş otursak bile nasıl mutlu olurdu. ağaçların hışırtısı havai fişek gibi gelirdi.

doğdum evin sahilinde.
rüyalarımda da hep oradayım.
çocukluğum da beni orada bekliyor olur muhtemelen.
sahilde, denizin hemen kenarında, denize karşı yan yana oturmuş şekilde sohbet ederdik.
tam olarak şurası;

denize götürürdüm. atlaması için motivasyon verirdim zaten yüzmeyi bilmiyor.

(bkz: tatilya)
indirim kuponları dolaşırdı ortalıkta. hatta doğum gününde kimliği ile gelene bedava yazardı. kupon da geçti ele halbuki ama gitmek nasip olmadı. işe girip para kazandım ama tatilya taşındı. çocukluk uktesi kaldı. o yıllarda tatilya'ya gitmek, mc donalds yiyip oyuncağını almak, total 90 sahibi olmak falan havalıydı. insan imreniyor, merak ediyordu işte.

ben de lunapark diyorum. çocukken bir kere zar zor gitmiştim ama hevesim kursağımda kalmıştı tam anlamıyla oynayamamıştım.

yukarıda yazılan tatilya ayrıca bir ukdedir içimde, ilkokuldayken sınıfça gezi ayarlanmıştı ama bizimkiler göndermemişti.

edit: diğer bir ukde bisiklet olabilir, çocukken sürecek fazla alanın olmayışı ve tehlikeli olduğundan dolayı alınmamıştı. belki onu da yapabilirdim.

(bkz: fame city)
#3331009

insanın aklını alan bir yerdi doksanların başlarında. el kadar çocuklar olarak emir kusturica filmlerindeki manyak karakterlere dönüşüyorduk.

pozcu'da kıratlı pastanesi vardı. hala duruyor mu bilmiyorum. duruyorsa orada dondurma yemeye götürürdüm. en azından muradına ermiş olur.

ben ensesinden tutup yüksek biyerden atardım
bu yaşa gelip sürünmesin diye.

çocukluğumla buluşsam özür dilerdim la götürecek hiçbir yer yok

yemeğe sonra sinemaya. çocukken de bunları yapmayı severdim.

kentsel dönüşüme uğramamış bir yer bulabilirsem götürürüm, yani umarım.

yakında olan ve bizi içerde misafir edebilecek ilk fabrikaya götürürdüm. sonuçta çocukluk hayalim mühendis olup o fabrikaların başına geçmekti.