daralmak

git gide nefes alamamak, psikolojik midir yoksa biyolojik mi orasına ben karışmıyorum. ama bazen sanki kapı yavaşça aralanıyor ve usul usul parmak uçlarında bir öküz yanıma kadar gelip içime oturuyor.

üst üste verilen ve teslim tarihi birbirine yakın ödevlerim olduğunda yaşadığım, "darlandum" versiyonunu kullandığım bir duygu durumu.

üst üste yaşanan kötü olayların içinde sıkışıldığını hissetmek.
özellikle yakın çevrede olan olumsuz tüm yaşanmışlıklara karşı artık bunaldığını hisseder insan.
yakandan tutup çekiştirmek sembolik olarak nefes alamıyorum demektir.
ne hüzün ne kızgınlık sadece nefes alamazsın.
gamsız yaşıtlarının güllük gülistanlık hayatlarını izlersin.

pandemide herkesin yaşadığı bunalım durumu.

ıçinde bulunduğum durum.
nedenini biliyorum ama bilmiyor gibiyim. geleceğimi nasıl şekillendirmem gerektiği konusunda kararsızım. bu dönem okul bitiyor ve bir şekilde hayat başlıyor benim için, bu çok korkutucu geliyor gözüme. şu an yaptığım şeyler yeterli mi bilmiyorum ama yeterli gelmesini umuyorum çünkü hayatımı erteliyorum. bir ilişkiye başlamaya bile korkuyorum çünkü odaklandığım tek şey gelecekte yapacağım iş.
ülke gündemini takip etmek istemiyorum mesela ama her dakika bir şeylere maruz kalıyorum istemesen de takip ediyorsun. olup bitenler her anlamda canımı sıkıyor, tepkisizlik canımı sıkıyor.
tüm bunlar bir araya gelince tek yapmak istediğim sürekli uyumak oluyor. bir şeyler için asla enerjim yok. sürekli mutsuzum sürekli plan yapıyorum ama olmuyor. ne o plana uyabiliyorum ne de başka bir şey yapabiliyorum. sadece vakit geçiriyorum .

ay bana bi' daral geldi.


sık sık kendime bunu yapıyorum.

bir lahza, daral ete kemiğe bürünüp karşımıza dikilecek ve "benim kimseye geldiğim filan yok, siz kafayı yemişsiniz bacım." deyip gidecek.

görsel temsili için bkz:

sıcak değil de nem çok nem.