değişim

değişim gereklidir ve olmalıdır da, ama bu değişim beraberinde gelişim ile olmalıdır. eğer bir değişim size beraberinde gelişim sunmuyorsa, o değişimi bu boyutuyla fark ettiğiniz an onu bırakmanızı tavsiye ederim.

değişim olmalıdır çünkü ancak değiştikçe gelişim sağlayabiliriz, geliştikçe çevremizi ve insanlığı anlayabiliriz, olaylara daha farklı açılardan da bakma imkanımızı geliştirmiş oluruz. değişimimize izin vermez isek eğer, kendimizi pek ileri boyutlara taşıyamayız, yaşamımızı daha güncel şekilde sürdürmemizin en önemli yolu değişmek, değişimi kabul etmek, değişimle beraber yukarıda da bahsettiğim gibi gelişmek.

büyüyüp gelişince sen değiştin diyenlere ayar oluyorum. huyuma laf ediyordun, düzeltince noldu da battı? e tabii ona göre hareket etmiyorsun, geliştin ve gözün açıldı ya, ondan...

insan için kaçınılmaz olandır. sabit kalan zamana yenilir ve kendine hiçbir şey katmaz. ben on yıl önceki ben değilim istesem de olamam çünkü oradaki hayat tecrübem, hayata bakışım şimdikinin yanından bile geçmiyor. kimseye de ruhen ve bedenen yaşadığım değişimlerin hesabını vermek zorunda değilim.

keskin değişim deliliktir.

fasit daireden çıkış noktası, cesaret ve farkındalık harmanı. azim ve kararlılığın taçlandığı yer.

yirmidokuz.

engellenemeyecek zorunlu olgu

yaralı bir koyunun peşinden koşan aç kurtlar gibi.
sadece kemalistler farkında değil.

değişimin olağan mıdır? değişimin kendisi değişim midir yoksa insan ne değişirse değişsin aynı mıdır?

bunun uçurumundayım. o bana açılmayan uçurum kapısını ben zaten zorlamıştım. açıp kapıyı kenarda olmak garip bir his. geri dönüp bilinene dönmek konforu ve atlayıp kayalara çarpabilirim, yumuşacık bir yatağa düşebilirim.

ben gözümü bağlayıp tek atışta dartın ortasına atıvermiştim işte o zımbırtıyı. sonra gidip görünce bunu sökmeye çalışıyorum; puanımı silin diyorum. imkansızı başarmıştım. imkansızı istiyordum. çünkü ben zaten bunu yaptıysam bunu da yapabilirim dedim. ben süprizlerle kaimim. bakmamıştım bile.

köksüzüm, bağsızım galiba ben derdim, kesinleştirdim kendime. 5 gündür ilk kez sen gideceksin biz kalacağız dediklerinde fark ettim çok da buna dair bir endişem olmadığını. beni bozan şeyler başkaydı. rutinlerimin aksaması tehlikesi gibi. arkadaşlarımı başka şeyler bozuyormuş meğer; bensiz olmak. ben bunu hiç düşünmemiştim günlerdir. sen olmayacaksın ki dediler. lan dedim, n’oluyoruz?

partnerim, danışmanım üzülüyorum dedi. sen varsın diye seviyordum dedi öbürü. özleyeceksin bizi dedi diğeri. evet zordu ama bakardık be abi başımızın çaresine. kalbim bu ihtimale o kadar da üzülmüyordu. çünkü ben kendi başımayım hep böyleydim.

zor bir durum. dirençliyim bireyci düşüncelerimle bir yanımla belki de istedim bilmiyorum. ben dengesizliğimle kaimim bunu biliyorum.

değişim dedikleri şey öyle motivasyon videosu açıp “yarın bambaşka biri olacağım” demekle olmuyor.. insan önce kendi içindeki o eski kişiyi öldürüyor.. bazı alışkanlıklarını, bazı insanları, bazı düşüncelerini gömüyor.. en zor kısmı da bu zaten.. insan en çok alıştığı şeyden vazgeçerken zorlanıyor..

ve o anda bildik şeyler seni ikna etmeye başlıyor..
"gerek var mıydı?"
"başka zaman mı denesek"
"zaten yorgunsun"
"buna nasıl vakit ayıracağız" gibi gibi..

değişmek konforu terk etmek demek.. yıllardır aynı yarayı kaşıyıp duran beynin, ilk kez başka bir yol denemesi demek.. her gün tekrar tekrar irade göstermek demek.. kimsenin görmediği savaşlardan geçmek demek..
her değişim başarıyla sonuçlanmıyor.. eksik olan ne hâlâ çözemiyorum..
belki zamanla deyip kapatıyorum bu konuyu..

eylemi önce kabullenebilmektir. en çok içimiz değişir, hücrelerimiz… sonrası zamanın önüne geçebilmektir.