dert anlatmakla rahatlamayan insan

dert anlatınca çözülüyor mu?
hayır.

o zaman neden rahatlayayım mk? diyen insandır. dertleşmek sorunlarla yüzleşmeye mani olur, insanı yok yere avutur. kaçıştır. anlatmaz derdini dertsiz insana. amaa dertli insana da anlatmaz tabi. sonuç odaklıdır. sonsuz sükut içinde geçen bir ömrün ardından bir başına ölüp gider.

dertler paylaşıldıkça hafifler, mutluluklar paylaşıldıkça artar. ne mutlu paylaşanlara.

derdi öyle birşeydir ki ne bulunur ne satın alınır gibi birşey olsa gerek hahaahhaahahhahahahaahha

o zaman tıptaki son çare : (bkz: buzparmak)

yanlış kişiye anlatıyordur.
yazması yahut kendi kendine konuşması daha makbul olanıdır, bence.

yazmak derken, yalnızca kendisinin göreceği ve dilerse imha edebileceği şekilde olduğunda daha güvende hissedebilir kişi kendini. inancına göre bu allaha sığınmak, evrene yollamak her neye inanıyor ise işte, o kaynakla buluşmaya benzer.

esasında bana kalırsa bu, kendine kendini anlatmak gibidir. yeterince sessizlik sağlanabilirse insan kendi sesini duyma imkanı bulabilir. kendine yol gösterebilir.
ana bağlantı nedir, cevaplar nereden gelir oraları karıştırmamak lazım gelir bence şayet dert var ise başta. bu dert, dermanı peşinden sürükler de insan anlam veremez, dermanından kaçar. sanır ki derman onu kovalayan canavar.

işte fazla karıştırmayıp akışa bırakabilmeli insan biraz. gerekeni yapıp teslim olmak sonucunda mutlaka bir ferahlık yaşayacaktır. dert de hüzün de bir şeylerin değişmesi gerektiğinin sinyalidir ve kalıplaşmış duygu, düşünceler hapsetmiş olabilir insanı.
değişim, dönüşüm hep sancılı olur zaten. bir nevi doğum işte.

benim. ne kendime ne başkasına anlatınca rahatlarım. sırf muhabbet olsun diye anlatırım anlatrısam çünkü derdim anlatınca geçmiyor. duvarı kırdınız ve ustaya bunu anlattınız. duvar halen kırık ve orada, gözünüze batıyor.