dokuzuncu senfoni

bu geceye armağan olsun sayın sözlük ahalisi.

beethoven'ın işitme engeli olduğu dönemde bestelediği güzel eseridir.

çok sevdiğim ve her dinlediğimde nedense içimi tatlı bir hüzünle kaplayan eserdir.

orta öğretim hayatımda, flüt ile çalabildiğim tek eser.

notaları hala ezberimde.

dersten nerdeyse kalıyordum, kız kardeşimle iki hafta bu parçaya çalıştık. kızkardeşim okulun müzik ekolü, kız orguyla istiklal marşı’na eşlik ediyor ben daha dün annemizi bile flütle çalamıyorum.

müzik, resim ve beden yetenek dersidir, bunlara değerlendirme, beceri derecesinde olmamalıdır, bunlar sevdirilmeye çalışılmalıdır. bunlara sanat gözüyle bakılmalı ve her öğrenciye sanat sevdirme dışında başka bir şey amaçlanmamalıdır. allah’tan benim çocuklar bu derslerin eziyetlerine maruz kalmadı.

9. senfoniyle ilgili sözlükte demin bir entry okuyunca aklıma geldi ve şöyle bir anıyı paylaşmak istedim:

ludwig van beethoven’ın 9. senfonisi tamamlandığında beethoven tamamen işitme engelliydi. prömiyeri 1824 yılında (vefat etmeden 3 yıl öncesi) viyana’da yapıldığında beethoven orkestrayı yönetmiş gibi izlenim oluştuysa da aslında müziği hiç duyamıyordu. eserin sonuna gelindiğinde salon alkışlarla yankılanır. fakat beethoven’ın bu proseste olanları fark edememesi de onu hayli üzer. ardından prömiyer bitiminde, orkestradaki bir müzisyen hemen o’nu kalabalığa doğru dönmesi için nazikçe çevirir ve beethoven insanların coşkusunu o an görür. ve işte o zaman çok mutlu olur.

böyle de insanın içini sızlatacak bir hikâyesi mevcuttur; kıymetli eserlerdendir.

6. senfoniden sonra bence en iyi senfonisidir. gerçi dünya genelinde 9. senfoni daha çok seviliyor ve farklı sebeplerden dolayı ayrı saygı görüyor. yine de 6 bambaşka be.

simülasyonun 'dominus'u nun ironisini yakalayabildiniz mi?

peh sanmıyorum

bir yerinde...

gökyüzünde bir yıldızlar kilisesinde yüzüyor gibi hissetmeyen boşuna dinlemesin.