entelektüel kleptomani

bildiğiniz gibi kleptomani duygusal ihtiyaçlar yüzünden ihtiyaç olunmasa dahi bir şeyleri aşırma durumudur ve dürtüseldir. psikolog arkadaşlar zaten değinmiştir.*

bunu ben uydurdum. **fikir ve kişilik hırsızlığına bulabildiğim en naif isim buydu.

kişinin aslında buna ihtiyacı yoktur. * kendisi sorumlulukları veya çalışması ile alakalı yeterli bilgiyi derleyip toparlayabilecek ve aktarabilecek entelektüel kapasiteye zaten sahiptir. ancak bir nedenden bu sorumluluğu başkasına yükler * veya başkasından aşırır.* bunun bir örneği ayn rand'ın hayatın kaynağı isimli kitabında peter keating ile howard roark arasındaki ilişkide görülür. gerçi orada bu ikilinin temsil ettiği değerler daha başka ama dediğim şey de var yani. aslında peter resme ilgisi olduğu halde ailesinin talepleri doğrultusunda mimar olmayı tercih eder, howard ise zaten bu işe tutkundur. elbette peter da tutkularının peşinden gitse muazzam bir ressam olacaktır belki ama kedinin bile insanla iletişim dili geliştirdiği bir zihinsel yapılanma söz konusu iken en kötü ihtimalle ortalama bir mimar olurdu bence.

bir de bunun daha laçka, ciddiyetsiz konularda olanı var, yakın zamanda* bir örneği ayyuka çıktı. ben kendi yaşamımda başıma gelen bir örneği daha önce arkadaşınız sandığınız kişinin hayatınızı çalması başlığında yazmıştım.

bu ister grup arkadaşına ödev yaptırmak, ister dönem arkadaşına tezini yazdırmak, ister başkasının yaşamını kendi üzerine giymek olsun, asıl nedeninin öz güven ve öz değer eksikliği olduğunu düşünüyorum. kendi hayatımda yaşadığım çeşitli örnekler bana gösterdi ki, bir mükemmeliyet illüzyonuna saplanmış kalmış ve asla mükemmel olamamış kişiler * birilerini idealize etmeye ve hayranlık duymaya daha yatkın.* ama sorun şu ki sonrasındaki yüzleştikleri duygu daha fazla değersizlik sanrısı, daha fazla haset ve daha fazla yetersiz hissediş. tabii hemen ardından da bu aslında hayranlık duyulana nefrete dönüşüyor. çünkü o insan da sirklerde sizi çarpık ve küçük gösteren bir aynaya dönüşüyor.

burada karşı tarafın bu düşmanlığa karşılık vermesi ve çatışma hiç şüphesiz rahatlatıcı olurdu. * ama çoğu zaman bu kişiler bu durumu fark etmez, etse de umursamaz. işler çok rahatsız edici bir boyuta ulaşana dek. zannediyorum öyle zamanlarda bu zihin hırsızları* kendilerini nefret edilemeyecek kadar önemsiz olmanın, öyle düşünmenin yanılgısıyla daha küçük hissediyorlar.

çünkü kekliğim için de dediğim gibi, ancak önemli kişilerden nefret edilir. kendi halinde yaşayıp giden ortalama biri ile kimsenin derdi olmaz.

herkese ortalama olmayı dert etmedikleri sağlıklı hayatlar diliyor, sözlük ahalisini en samimi muhabbetimle kucaklıyorum.

akıllara persona hırsızlığını getirmektedir.

(bkz: günlerdir beni kopyaladılar diye veryansın eden yazar)