evde loş ışıkta oturmak

beni her yönden çok rahatlatıyor loş ışık. gözlerim rahatlıyor, kafam rahatlıyor, ruhen huzur doluyorum adeta. her türlü parlaklık seviyesi barındıran aleti kısık oranda kullanmam da bu yüzdendir belki de.

dinlendiren harekettir. bir süre sonra gözleriniz yorulabilir ancak parlak ışıkta oturmaktan daha az rahatsız edicidir bu yorgunluk.

aranızda hala fotoğrafla örnek vermeyen arkadaşlarımız var.

aydınlık da bazen kalabalık gibi yoruyor insanı. insanın da ışığın da sesin de daha az olduğu anlar, yerler arıyor insan. hepsinin azı huzur veriyor.

gecenin karanlığını delen bir masa lambası. kulakta sessiz çığlıklara ses şarkılar. çay var mı çay?

huzur.

alternatifsiz tek durum benim için. diğer türlüsü inanılmaz rahatsız ediyor. tavan aydınlatmalarına tahammül etmem mümkün değil.

genellikle geceleri yaptığım eylemdir. huzurun simgesidir. loşluğa hafif slow bir müzik ve etrafı saran buram buram kahve kokusuyla bir bütünlük sağlar.

severim, yaparim. evin isiklandirmasi los olmasi yönünde tasarlandi. los olmayan isik rahatsiz edici. gürültü gibi.

yurdum evlerinde abajur veya aplik kullanılmadığı için koridor veya başka bir odanın lambası açılmak suretiyle icra edilen dinlenme ve demleme yöntemi.

biri beni mi gözetliyor?

aynı zamanda sarı ışık hastasıdır. ruhu dinginlik istemektedir.

loş. aydınlığın seyreltilmiş, daha az yoran hâli. fonetiği de güzel. eğer bir kişinin evinden beklentisi dinlenmek üzerineyse loş ışığı sevmesi/tercih etmesi gayet makul. özellikle gün içinde çok fazla ışığa ve sese maruz kalıyoruz. başka şeylerle meşgul olduğumuz için de bu arka plandaki uyaranların bizi ne çok yorduğunu göz ardı ediyoruz.

aynı şekilde tamamen karanlık bir ortamda oturmanın da dinlendirdiğini düşünmüyorum. bilimsel bir açıklaması var mıdır bilemem ama uzun süre karanlıkta kaldığımda gözlerimin zorlandığını hissediyorum. ikisinin ortasını bulmak gerekiyor.

bir de; yapay ışıklardan ziyade doğal ışık kaynağımızın getirdiği loş anlar var. akşamüstü ve sabaha karşı evin içine doluşmaya başlayan, güneşin parlaklığını kısan loşluk. burada da ilk cümlemin aksine bir tanım yapacağım; karanlığın seyreltilmiş hâli.

loş ışık romantizmini ve edebiyatını bir kanara bırakırsak, herkesin gün içinde aşırı derecede yapay ışığa maruz kalması ve bunun farkında bile olmaması sebebiyle evde ihtiyaç duyulan karanlığı ve aynı zamanda ihtiyaç duyulan ışığın neredeyse ortası. loşluk. az ışık. yapmanız gereken bir şey varsa ve ışığa ihtiyaç duyuyorsanız da gün içinde gözlerinizi ve başınızı mahveden ışığın getirdiği baş ağrısını hafifletir.


(kişisel yorum: okuduğum bölüm sebebiyle gün içinde 800w ve 1000w'luk ışıklara ve dahası farklı renklerde farkı mekanlara maruz kalmak zorunda olduğum için şahsen ışık beni mahvediyor. loşluk iyidir karanlık daha iyidir diyorum)

ilk başta hoş gelse de sonra sıkılacağınız bir durum. gerçi kimisi epey seviyor. ama aydınlıkta daha kolay işlerimizi halledebiliyoruz.

depresyonun tuzu şekeri.

bakın, ben bunu gece aspiratörün ışığında yemek yerken yapıyorum. 10 numara oluyor. yemeklerle yaşadığım romantizmi bilen bilir, kendimi kaybeder, şair olurum. şayet artık bana küsler. kendilerini yedirtmiyorlar. nasıl üzgünüm, nasıl üzgünüm sözlük. anlatamam.

t: elektrik faturası yerine, romantizm bahanesiyle yapılan salak gerçeklik. benim aromantik ruhum sevmez öyle şeyleri....

mutfakta aspiratörün ışığında oturup sohbet etmek. mutfak masası da öyle büyülü bir alan ki yalnız otursan dertleniyosun kalabalık otursun neşe bombası öyle ortaya karışık. loş ışık adamdır ampule karşı son 20 senedir bir öfkem var konudan bağımsız

hiç hoşlanmadığım olaydır. ışık açık oturamıyorum yaş ilerledikçe insanı rahatsız ediyor.

her akşam yaptığım şeydir. tavandaki ışık çok nadir yanar bizde.