monokromatik bir ışığın yarı geçirken bir maddeden geçerken dağılmasıdır.

malesef şu şartlarda el arabasi diyeceğim. ekonomik de hem benzin ,kasko,sigorta yok . servis vakti gelmez. sadece yazliktir o ayrı.

klavye sürçmesi-kazara yapmak ile bilmemek arasında dağlar kadar fark vardır.

bunu tahlil etmeden ok atanlar ya gafildir ya da amaç belden aşağı vurmaktır.


edit not: genel için değinilmiş konudur, şahsi değildir.

bu başlık altında bazen hoşa giden, bazen boşa giden, bazen de gözden kaçmış tanımlar seçerek yeniden değerlendirmeye sunuyoruz.

gömülmemeyi.

(bkz: aşk gidene acımak mı? bu yükü taşımak mı? yarayı kaşımak mı?)
(bkz: aşk bu kızıl ötesi, yaralı müzesi, hareket edemem...)

neyse ki yarın var, umutların en sevdiği gün.
sözünün sahibi olan, rahmetli bilge.

capucines bulvarı- claude monet

fransa'da bulunan bu bulvar, pek çok izlenimci ressam tarafından resmedilmiştir fakat monet'in tablosu en meşhurlarındandır. monet, bu tabloyu 1874'te ilk izlenimciler sergisi'ni açtığı nadar stüdyosu'nun pencerelerinden bakarak resmetmiştir.

sanat eleştirmeni ernest chesneau tarafından şöyle yorumlanmıştır:
"uzaktan bakınca kişiyi akışında bir yaşam selamlıyor... ancak eğer yakına gelecek olursak tümü kayboluyor. geriye yalnızca tam olarak anlaşılamayan kaotik boya kazıntıları kalıyor. açıkçası, bu tür de dahil olmak üzere eser, sanatın son noktası değil. devam edip eskizi tamamlanmış bir çalışmaya dönüştürmek gerekiyor. fakat dikkatle dinleyenler için bu bir borazan sesidir, gelecekte yankılanan!"

kaynak: dailyart

ben adam seçmeden atıyorum ya, beğeni bildirimi mi geldi, yapıştır gitsin.

bizim ailemiz için ayrı bir önemi olan yer. rahmetli babam kara harp okulunda öğrenci iken 10 kasım 1953'de ki törende atatürk'ü anıtkabire nakleden öğrencilerin arasındaymış, youtubeda da bulunan bu görüntülerde kendisi 1-2 saniye kadar gözükmektedir.

vefatından 4-5 sene önce ankara'ya gittiğimizde gene orayı ziyaret etmiş ve babamın gözlerinden süzülen yaşlara tanık olmuştum.

benim burda tek yapacağım bu fişi çekmek ama orda sen apoc'un ölümünü izleyeceksin!

son zamanlarda ki karikatür davaları hepimizin malumu. başroldeki esas oğlan ise erdil yaşaroğlu. paşam ağır linç yediğini düşünüyor olacak ki twitter üzerinden bir açıklama yapmış. sözde çoook üzülmüş falan, kısaca sıvama safhasını geçmiş tüy dikmiş diyebiliriz. ilgili tweet dizisi

sevgiliye beni hiç unutmayacaksın demektir. beni hiç bir zaman unutma demektir.
bu kitabı okudukça gözlerimizin aynı satırlar üstünde dolaştığını hisset demektir.
tehlikeli bir harekettir. ona hediye ettiğiniz kitap bir gün sizin için ölebilir yok olabilir. her gördüğünüzde canınızı acıtabilir.
o kitaplığında toz yutan bir yere koyar kitabı. ama siz kitaplığınızın en arkasına saklarsınız okşayarak ilgi göstererek ve kaçarak.
o yüzden bence kitap hediye edilmemelidir.

yatağımın ömrü. bugün de eskittik yatağımızı.

akışta ardı ardına sevişme konulu başlıklar sıralanıyor şu sıralar. tamam sevgili yazarlar saygımız var da yani e bı durun yani. bu kadar da sapıtmak fazla sanki. güldük eğlendik. cılkını çıkarmadan dağılalım.

sevmek… altı harflik bir fiilin içine türlü türlü haller sığdırabilmenin heyecanı oluşuyor. sonra durup düşünüyorsun. neyi ne kadar sevmek gerek, sevmenin karşılığı var mı, olmalı mı, geçici mi yoksa kalıcı mı?..
çok düşünmek bazı şeylerin anlamını kaybettiriyor.
yaşamak istiyorsun, sonuna kadar. yaşadıkça seviyorsun, sevdikçe yaşıyorsun. ama hiçbir zaman karşındakinin seni ne kadar sevdiğini bilemiyorsun.

bir çiçeğe sevgi beslenmişse o çiçeğin çiçeklenmesine sebep oluyorsun. yeşil yaprakların arasından renkli bir görüntü…

bir hayvana sevgi beslenmişse o bir çift gözdeki masumluk; hareketlerine yansıyor, uysallaşıyor, aldığı enerjiyi kat kat veriyor.

bir kitaba sevgi beslenmişse sürüklüyor, okutuyor, insanı içine alıyor. gidilmek istenen farklı dünyalara kapıları açıyor. hiçbir beklentisi olmadan yaraları sarıyor.

peki insan? bir insana duyulan sevgi ne yapıyor? nasıl hissettiriyor? saydıklarım arasında en karmaşık olan sevgi türü. bilemiyorsun. tüm duyguları aynı anda yaşıyorsun. emin olmak, emek istiyor. o yüzden sevgi emekti demek. karşılıklı bir emek…

bir insanı sonsuza kadar sevecek enerjim olmasına rağmen emek kısmında ucundan bir kayaya asılmış, yalnız bırakılmış bir şal gibi hissediyorum. ufacık bir esintiyle nereye uçacağı belli olmayan bir serüven…

emin olunacak, son noktasına kadar emek verilecek, birbirini çiçeklendirecek, sonu mutlu bitecek nice sevgiler yaşamayı diliyorum; kendime, gönlüme yakışana, size ve gönlünüze yakışana.

sevdiğimiz ruhların karşımıza çıkması dileğiyle…

benimdir o.. hemde oyle boyle değil.
hem boyle cetvel ile ellere vurma falan değil, direk kafaya vurma direk kulakları cekme.
kulaklarımın büyük olmasını sanırım ilk okul hocama borcluyum.kendisini hatırladıgım ilk aklıma gelen anılardandır yediğim dayaklar.
üstteki yazarlarında dediği gibi, “eti senin kemiğin bizim” nesliyimdir.(hatta biizimkiler kemiklerimi de verirdi)

kimseyi sevgilisi gibi sevmemekten kaynaklanır.* herkesin sevgi gösterisine kimse karışamaz sonuçta.*

bilen bilir,dinlemeyenlere şiddetle önerilir.