çok fazla diplomalı amele var diye övünüyor adam.

merkel birde üf falan demiş, üff dedi herhalde bunlar bu kafayla giderse böyle ben daha çooooook yol alırım diye düşünmüştür kadın.

yapacağınız siyasetinde, yöneteceğiniz ülkeninde......*

sanırım bunun için önce ölmek gerekiyor.
(bkz: kalbimiz seninle)

zaga.

peynir-karpuz ve erik-tuz.

doğayı sever,yeşili koruruz.

konuşacak kimse yoktu ben de fındıkla konuştum.

dogrudur, öğrenciliğimin geçtiği caanım eskişehir. eskişehir özerkliğini ilan etmeli.

görüşleri, düşünceleri beni ilgilendirmez ama müslümanların durumunu çok güzel özetleyen bir cümlesi var;
"doğuya gittim müslüman gördüm, ama islâm yoktu! batıya gittim islâm'ı gördüm ama müslüman yoktu.”

çok neşeli bir şarkı ile günaydın
ahmet kural
murat cemcir
diyor ki;
yumurtanın kulbu yok gözlerimde uyku yok
sür gözüne sürmeyi hiç kimseden farkın yok.

benim çok az takipçim var. kim olduklarını bilmesem de mutluyum. az olsun seni anlayan olsun dediğim başlıktır.

edit: aylar sonra belirtmek isterim ki takipçilerim birazcık arttı. ancak hâlâ aynı fikirdeyim.

üçüncü fotoğraf yarışmamız sonuçlandı!
oylamaya göre yarışmayı kazanan ''florya, istanbul'' fotoğrafıyla san marinolu oldu, tebrikler!

dördüncü yarışmamız da bugün itibariyle başlamış bulunmakta. konumuz ay, son tarih ise 1 ağustos pazar. en güzel ay fotoğraflarınızı paylaşmak için sizi discord kulüplerimize bekliyoruz, yarışma tüm kulüplerin üyelerine açık. katılmak için buradan.
herkese bol şans!

oltanın ucuna karpuz kabuğu, ayakkabı, pet şişe vs takılmadığı sürece hepsi olarak cevaplanabilecek balıklardır.

ha bir de babamı saymıyorum.*

akrabalar
coğrafya
kendim

ölüm kararını veren kişilere devletin onayı ile bağlanan makinedir.
bu makine, açılan damar yolundan zehirli kokteylin yavaş bir enjeksiyonunu sağlar.
ölüm yavaş ve oldukça sakin gerçekleşir.
30 dakika içerisinde, kişi vazgeçerse ölümün geri dönüşü de mümkündür.
damar yolundan, zehirli kokteylin panzehri, saniyeler içerisinde enjekte edilerek
ötenazi hakkı talep eden kişi, hayata döndürülebilir.

o zamanlar londra'da staj yapıyorum. ay çok havalı başladı hikaye. neyse. ve stajdaki ilk günüm ve o zamanlar adetim çok düzensiz olduğundan, bi haber mutlu mutlu geziniyorum. her neyse patronum da, asistanı da çok ama çok tatlı adamlar ve ufacık ofiste beraber çalışıyoruz. en önemli şeyi söylemedim tabi, siyah kısa bir elbise de var üstümde.
her neyse iş bitimine bir kaç saat kaldığında adet belirtilerini hissedince, tuvalete koştum hemen. sonrasında karnım acıktı deyip, köşedeki markete gitmek istediğimi söyledim ama patronum ortak buz dolabındaki sandviçlerden verdi. sonra içecek bi şeyler lazım dedim, çay yaptı bana. başka bahane o an aklıma gelmeyince, peçete koyayım dedim zaten ilk gün. çok da gelmez. hızlıca koydum ve o son bir kaç saat işime devam ettim.
iş bittikten sonra bütün ofislerin olduğu ortak binayı gezdik patronumla. sekreterlerin olduğu ortak odayı, ortak mutfağı, dinlenme odalarını, terası ve bu sürede bir sürü insanla tanıştım. small talklar fln acayip mutluyum. beni sevdiler. tabi adet olduğumu tamamen unuttuğum anlar oldu bunlar. ama içten içe de bi tuhaflık var.
iş çıkışında oda arkadaşım beni almaya gelmişti. markete yöneldik, ben markette bi taraftan tuvalet bakınıp, bir taraftan da ödeme yaparken heyecanlı bir şekilde günümün çok iyi geçtiği anlatıyordum.
sonra kasadayken durdu ve bana dedi ki: elbisenin altından çıkan tuvalet kağıdı da tabi sana çok şans getirmiştir. ıyi de kombin olmuş.

beni 16 gün sonrasına ışınlayabilir misin?
lütfen tanrım!

ben bu başlığı solda her gördüğümde, "devleti şu kadar hortumladım, birilerini böyle dolandırdım, şu fenalıkları yaptım" gibi itiraflar görmek umuduyla geliyorum ama tek gördüğüm; "kahvaltıda çiköfte yedim, midemde kelebekler uçuşuyor, mouse un pili bitti" gibi itiraflar oluyor. bunca yıllık ömrümde yaşamadığım kadar hayal kırıklığı yaşadım burada.

bazen daha fazladır her şey
bi’ eşikten atlar insan
yüzüne bakmak istemez yaşamın
o kadar azalmıştır anlam

o zaman hemen git radyoyu aç
bi’ şarkı tut
ya da bi’ kitap oku mutlaka
iyi geliyor.

sorulara sebebiyet veren taki. daha cok kucuk yastaki dostlar tarafindan merak ediliyor. aciyor mu? hayir. deldirirken de acimiyor. rahatsiz ediyor mu? hayir. 1 ay icinde onun oradaki varligini bile unutuyorsun. elin takiliyor mu? hayir takilmiyor. bakimi zor oluyor mu? hayir, cikar temizle geri tak bu kadar. en cok gulduren soruya geliyorum, dudaktaki icin: yemek akiyor mu? hayir, akmiyor. baca gibi bir delik degil sonucta. agiz icindeki icin en uyuz oldugum soru: kimse gormuyor, neden oraya yaptirdin? mesele kimsenin gormesi degil. piercinge bagimliligi olan bilir, o metali agzin icinde hissetmek iyi hissettiriyor. sirta, bele dovme yaptirmaktan bir farki yok. herkes gormuyor, sende gormuyorsun ama onun oradaki varligi seni iyi hissettiriyor.

şarkılarının yanı sıra özellikle 90'lar da çocuk olanlar için adam olacak çocuk ve gezi yayınları ile evimizin bir ferdi olan barıs manço'nun o meşhur evini görmek ,o arabayı ,giysilerini,müzik aletlerini ,takılarını görmek,onun yaşadığı eve misafir olmak gerçekten çok harika,mutluluk verici mutlaka tavsiye ederim gitmenizi.