her güzel şey gibi ülkemize geç gelmiştir.

fuckbuddy gibiyiz, bazen özlüyorum bazen kafam kaldırmıyor

başlığı açan genç adam 2000 sonrası doğmuş bıyıkları yeni nemlenen bir nektari muhtemelen ki gta 5 i oyun dünyasında devrim zannediyor.
esasen oyun dünyasının açık dünya devrimi 2001 de çıkmış gta 3 le gerçekleşti. izometrik görüş açısından çıkıp ilk defa geniş bir haritada tps görüş açısı ile oynama imkanı sunmuştur. gta 5, gta 4 de kullanılmaya başlanmış olan grafik motorunu kullanmış daha kompleks bir açık dünya ve görev tasarımları ile çıktığı dönem insanların ağızlarından salya saça saça yoh böyle bir oyun nidalarıyla satış rekorları kurmuş serinin son oyunudur.
illa bir vs olacaksa rdr 2 varken hiç bir açık dünyanın tadı yoktur. ki ben açık dünya oyunlarını sevmem.

soğan ve salçayı kavurun ne atarsanız o yemek oluyor. verebileceğim tek püf noktası nolur yemeği çok karıştırmayın ya canı çıkıyor garibimlerin.

uzun zaman yaptığım incelemeler sonucu vardığım sonuçtur. bir insanın nicki ne kadar iddialıysa kendisi o kadar çirkindir, çirkeftir aynı durum şehir plaka gibi sonuçlarda da geçerlidir.
(bkz: tespit yaptım yer misin)

benim için en basit yöntem, kavanozu ters çevirip tezgaha tak tak hızlıca vurmak.. öyle ağzına yüzüne dalar gibi vurmuyoruz yalnız, kontrollü bir sertlik ve hızda olacak.
böylece bir kaç saniyede kapağı açılmış kavanozunuz hazır ve nazır.
bıçakla açma yöntemi bana çok zor geliyor. hem beceremem, deşiveririm parmacıklarımı.

güzel olmaz mıydı bi tanem?
hadi hadi yaparsın sen.*

ben sadece çocukluğumda hiçbir şey düşünmeden erkenden uyuduğum geceleri özlüyorum.

can yaman.

kendi canından vazgeçmiş adamın arkasından bu yaptığı bencillik diyen var. tam da bu olabilir intiharların sebepleri. bitmek tükenmek bilmez bencillikler, yüklenen sorumluluklar, omuzlardaki baskı. kimse kimseye derdini sormuyor, anlamıyor, kendini onun yerine koymuyor. tek düşünülen ben ben ben. adam nasıl bir bunalıma düşmüş, umudu kalmamış, kendini bile düşünemez olmuş; hasta tedavi etmem lazım diyip seni mi düşünecek? şaka mısınız siz!

ülkedeki sorunlar, stres, mutsuzluk, umutsuzluk o kadar çok ki; fırından ekmek almak kadar normal bir şeye dönüştü intihar haberleri. gencecik bir insan daha ayrılmış aramızdan, çok üzücü. tini şad olsun.

ilk maddenin su olduğunu iddaa eden doğa filozofudur.

insanların haklı bir direnişe destek vermelerinde ne gibi bir yanlış var? yunanlılar yerine azerbaycanlılar böyle bir eylem düzenlese ne düşünecektik? bu tavır açıkça yunan düşmanlığı değil midir? yunan düşmanlığı ırkçılık değil midir? iktidarın ağzına laf veriyoruz diyenler iktidarın ağzına laf vermemek için ak partiyede oy veriyorlar mı?

tanım: hoş bir destek.

4 ciltten oluşan utvandrarserien serisinin yazarı isveçli yazar, gazeteci ve oyun yazarı vilhelm moberg'in direniş romanı. kendi ülkesine sert bir eleştiri ve direnişin ayak seslerinin duyulduğu muhteşem bir eser. ana hikaye 17. yüzyıl'ın varend'inde geçer fakat ikinci dünya savaşı sırasında isveç'in durumu ile paralel ilerler. ülkeye ayak basan bir işgalci profili çizen alman asilzade bartold klewen ve icra memuru borre'nin yerli halkı zor koşullar altında bırakması ve ağır vergiler ile sırtlarına fazladan yük bindirmesine karşı tepki gösteren ragnar svedje karakterinin nasıl bir kanun kaçağına dönüştüğünü izleriz roman boyunca. haksızlığa karşı durmasının bedelini 'boyun eğmenin' en mantıklı karar olduğunu düşünen yerli halkın bile ona sırt çevirmesi ile öder. bu, sistemin kendisini ezmesine izin vermek yerine hayatını özgür bir adam olarak yaşamayı seçen genç bir adamın heyecan verici ve büyüleyici bir tasviridir aynı zamanda.

yerli halkın tutumu açıkça ikinci dünya savaşı sırasında isveç'in tutumunun bir yansıması ve eleştirisidir. moberg brandebol'da dünya haritasını yeniden çizer ve isveç'in nasıl korkularının esiri olarak hareket ettiğini bir tiksinti ifadesi ile kağıda döker. güçlü olana boyun eğmek savaş karşıtlığı değildir! işte moberg'in romanı üzerine kurduğu söylem açıkça bu. gustaf molander'in yönettiği 1942 yapımı bir filmi de bulunmakta eserin. açıkça söylendiği gibi: "zamanın içinde bir yerde her zaman var olacaktır ve dünya her zaman, her zaman var olacaktır!"

hayatın boyunca çok afili bir son cümle hazırlayıp ölememektir.

düşünsene hayatının sonunda herkesin dilden dile aktaracağı bir cümle söylemek için yıllarca üzerinde çalışıyorsun. her kelimeyi yıllarca düşünüp cümleyi aklında binlerce kez evirip çeviriyorsun ve en sonunda o mükemmel cümleye ulaşıyorsun.

mesela voltaire’nin söylediği “ hayır dostum yeni bir düşman edinmek için iyi bir zaman değil bu” , goethe’nin söylediği “ ışık, daha fazla ışık”, james joyce’un söylediği “ kimse anlamıyor mu?” ya da kafka’nın ölmeden önce söylediği “ öldür beni! yoksa katilin birisin."gibi bir cümle.

tüm hazırlıkların tamam, ölüm gelmek üzere ve sen o havalı cümleni söylüyorsun ama kendini birden daha iyi hissetmeye başlıyorsun, hatta enikonu iyileşiyorsun.

ölüm bir 10, belki 20 sene öteye gidiyor senden. bir daha konuşmaya cesaret edebilir misin? yoksa o yılların sonunda oluşturduğun muhteşem cümleyi ziyan mı edersin?

zehirdir.

sevgili kıraç. niyetin iyi olabilir belki. ama her şeyin fazlası zarar derler ya. bu ülke gençleri yıllardır milliyetçilik ve islamcılık gibi tamamıyla soyut iki değerin yaylım ateşine tabi tutuluyor. bir kısım insan adeta zehirlendi. diğer bir grup milliyetçiliğin ve islamcılığın arkasına her türlü pisliğin gizlendiğini gördü, tiksindi.

bak sevgili kıraç. ben kendini ulusalcı diye tanımlayanlardan biriyim. sen de kendini atatürkçü olarak tanımlıyorsun. peki öyleyse sormak zorundayım, ne yapmıştı atatürk? savaştan sonra üniformasını çıkardı. o pırıl pırıl takım elbiselerini giydi. istese tam takım üniformasıyla orduyu arkasına alıp ittihatçılar gibi askeri diktatörlük kurardı.

ama o ne yaptı, konumuz o diye sadece müzikten örnek verelim. musiki muallim mektebini açtı, istanbul belediye konservatuarını ve ankara devlet konservatuarını kurdu. istanbul opera cemiyetini kurdu. özsoy operası bizzat onun denetimiyle yazıldı. sayısız opera, operet, müzikal, balolar ve bale gösterisi onun döneminde ülkemize girdi. onlarca saygın müzisyenin yetişmesine imkan tanıdı.

müziğe eşlik etti, dans etti, zeybek oynadı. ortadoğu diktatörleri gibi kamuflaj üstüne güneş gözlüğü takmadı. propaganda marşları ezberletmek yerine halka 'beyefendi' nedir, nasıl olunur onu öğretti. sanata saygıyı, beğeni edinmeyi, estetik zevkleri kazandırmak istedi.

ya sen ne yapıyorsun? şu yaptığın müzik hangi heyacanı, hangi coşkuyu, hangi estetik duygumuz uyandıracak içimizde allah aşkına. dandik bir ritim. içine biraz asker koyayım, biraz mehmetçik, biraz savaş, bir tutam da bayrak serpiştirdik mi tamamdır.

tamam değil kıraç kardeşim. yıllar yılı merkez sağ iktidarda. yıllar yılı bayrak ve din pompalanıyor. ama ne ekonomi toparlanıyor, ne yolsuzluğun önü alınabiliyor ne de toplumsal barış ve huzur sağlanabiliyor. gelişmiş ülkelerin çocukları her gün vatan, bayrak diye ortalıkta mı dolanıyor? elin ingilizi bayrak desenli çorap, hatta don giyiyorken senden 40 kat kaliteli hayat yaşıyor.

bu gençlik dünyayı tanıyor sevgili kıraç. artık soyut değerlerin hüküm sürdüğü romantik çağlarda yaşamıyoruz. bayrak deyip durmak karın doyurmuyor. seninse mehmetçikle bir tuttuğun topçu zaten milyonlar kazanıyor. sıkıntıyı çeken biziz yani, yapacaksan bize yap bir şarkı. yoksa da bırak iki maç izeleyecek garibanın sinirini bozma.

dostum sana kötü bi' haberim var. hepimiz aynı dine inanmıyoruz.

tanımadığım samimiyetten yoksun birbirine yakınmış gibi duran kendini havalı zanneden insanların arasında derim hep sen orada neden bulunuyosun diyen arkadaşlar olabilir bazen yeni bir ortama girdiğimizde ister istemez yaşadığım bir durum kaçamıyorum ne kadar istesem de özellikle pandemi öncesi tabi (bkz: burada benim ne işim var hissi)

kulaklık.
lazım olur diye aldım.
onu da kızım aldı benden.
çok sevmem teknolojik alışveriş işini.