ben olsam bunun üzerine oraya memati'yi döşerdim, ne yalan söyleyeyim *. yaşasın kötülük *

sonucunu merakla beklediğimiz olay. haydi bakalım...

birkaç yakın arkadşım var içlerinden bir tanesi benim tüm mallıklarıma rağmen ne kırılır ne de gücenir. bilir ne mal olduğumu, 'geçti mi öfken, canım benim daha da saçmalayacaksan bekleyebilirim, az daha saçmala tam rahatla.' der.
.....

keşke sen de tanıyabilseydin. ben öyle kötü biri değilim ya. sadece fevri çıkışlarım var. yanlış anladım seni, öfke anımda, eşşek saatim bir saat; o geçince hic alakam olmaz o agresif ahmakla.*
gel de özür dileyebileyim. af beklemiyorum, sadece seni kırmış olmak üzmek çok ağır geliyor.

karşılıklı otururken telefonu eline alıp onunla ilgilenen insan. büyük bir saygısızlıktır o kişiyle işim bitmiştir.

spinal kordun(omurilik) herhangi bir yerindeki vertebranın(omur) kapanmamasına denir. en yaygın omurilik defektidir. iki tipi vardır bunlar:
1)spina bifida occulta: en basit şeklidir. dışardaki deri tam oluşmuştur fakat kemik kanalının oluşumunda eksiklik vardır.
2)spina bifida cystica: bu da kendi içinde ikiye ayrılır: meningosel ve miyelomeningosel.

valla ben cahil aklımla buna verecek cevap bulamadım.
hani insan biraz utanır,arlanir, bunlarda o da yok, ne diyeyim, susmak daha iyi galiba.

çığlıklar yardım çığlıkları. her ne kadar konu varsa tekrar edilmeye çalışılır edilemezse oturulur ağlanılır ya da son gecede ne halledebilirim diyip yatılır.

akyaka'da, bana göre huzurun eşiğinde, doğayla bütünleşerek.

"...ağaçların acıyı hissedebildiğini, hafızaları olduğunu ve ebeveyn ağaçların çocuklarıyla birlikte yaşadığını öğrendiğinizde, artık onları
sanki sıradan bir işmiş gibi devasa makinelerle kesip hayatlarını altüst edemiyorsunuz. "
ağaçların gizli yaşamı-peter wohlleben

“ ertesi gün hiç kimse ölmedi. “

büyük usta jose saramago’nun ölüm bir varmış bir yokmuş kitabının başlangıç cümlesidir.

müthiş bir cümle olmasının nedenlerinden biri romanın tek cümleyle özetlenmiş olmasını sağlamasıdır. bu ilk cümle romanla ilgili bir beklenti yaratır ve roman da bu beklentiyi fazlasıyla karşılar.

roman böyle başlar, böyle de biter.

yalaka insanları anlatmak için kullanılan bir deyim.

ölmeden önceki son sözü "the sadness will last forever" olan ressam. ayrıca, auvers-sur-oise'de geçirdiği seksen günde yetmiş beş tane tablo çizmiştir. 29 temmuz 1890 tarihinde karnına aldığı silah mermisi yarası yüzünden hayata veda etmiştir.

asosyallikten değil, gereksiz görmekten katılmayan olarak, ben. bu olayı gereksiz buldum çünkü, insanların bir konuda* fikri ve bilgisi varsa, bunu sözlüğe aktarsa, sözlüğün içeriği artar. bu şekilde, insanlar fikir ve bilgi enerjilerini discord'a harcıyor diye düşünüyorum. sonra oyun grubu falan da var galiba. e canı sıkılan gider oyun oynar, orada vakit geçirir. sözlüğe girmeye gerek bile görmez. derdim sözlük değil, beni etkileyen bir şey yok. fakat bu kadar da içli dışlı olmaya ne gerek var diye düşünüyorum. belki tamamen benim pek arkadaş canlısı olmamamdan kaynaklanıyordur da, öyle ya da böyle katılmam ben yani.

annemin kulağıma küpe yaptığım bir sözü var " içine atma, canını sıkma bu can senden davacı olur" der, fakat uygulayabiliyor muyum, hayır pek değil. öyle bir çağa denk geldik ki kendimizden başka ne dostumuz ne de yarenimiz var başka ne yapalım?

çocuklar günlük hayatta karşılarına çıkan ve anlam veremedikleri görselleri sesleri duyguları kokuları vs. (yani bir başka deyişle uyarıcı çevreden aldıkları uyaranları ) anlamlı hale getirdiklerinde gerçek bir ogrenme olusturuyorlar. bir sonraki öğrenme için guduleniyor, hayal güçlerini geliştiriyorlar. bunu başarmanın en estetik yolu ise sanat. işte mona lisa güzel ,çirkin, eski, yeni, değerli, doğru,yanlış, dağınık, düzenli, mutlu, mutsuz, uzak, yakın ve daha pek çok kavramı konusabileceginiz bir konu.
kim ?

gerçek bir mültecidir, sığındığı her limanı sonradan yakmaya çalışmıştır. mülteci olarak geldiği ülkeyi kötülemeyi, gitmeye korktuğu ülkesini övmeyi asla bırakmaz.

yol aynı yoldur, sadece araç değiştiriliyor.

sizi gerçekten de idamına birkaç gün kalan bir mahkum gibi hissettiren kitaptır. kolay okunur, çabuk biter lakin kolay sindirilir mi bilemem. karakterle özdeşleştikten sonra işler biraz sarpa sarabiliyor. sayfaları çevirirken o prangaları bileklerinizde hissedebiliyorsunuz.

öğretmenim, saçımı çekti.

aslında bu yoktu be öyle içimden geldi. fişek zamanlardan.*

buraya yazan 49 yazarın* bu başlığa yazmak yerine diğer başlıklara yazmaya başlayarak çözebileceği, sorunsal olmayan sorunsaldır.
akıştan sıkılan arkadaşları (bkz: rastgele butonu) 'na alalım. çekinmeyin yazın valla formata uygun yazdığınız sürece kızmıyolla.