çünkü eşşeğin çükünden dolayı.*

pamuk dedemi çok özledim. şimdi olsa gider elini öperdim, o da bizim için hazırladığı mendilleri verirdi.
bir de samimiyet dostlar. klişe ama maalesef doğrudur benim için. eskiden koyde gezmedigimiz kapı kalmazdı bir de şu anki halime bak. elimde dondurma, bayram mesajları yazıyorum.

benimde bir piskevitim olsun anne bana nie almıyorsun.

çok tükettiğimden olacak; boğazıma düğümlenen nikotinin kekremsi acısını ve ağzımda dolaşan çamursu hissi, buruşturduğum paketle birlikte bir kaldırıma fırlattım bir tükürüğün arefesinde…

sana ‘sen’ diye ilk hitap edişimde, salıncakta en hızlı sallanmasını gerçekleştiren bir çocuk kadar şendim, birazdan yüzükoyun kuma uzanacağından habersiz… sen, çocukluğumun mahalle aralarında top peşinde koşarken, kollarıma aldığım faça izlerimdin benim. giydiğim ilk takım formamın sevinci, terliyken içip beni hasta edeceğinden endişe duyduğum, ama yine de dişlerimi ağrıtarak kana kana içtiğim soğuk suyumdun benim…

seninle bana ‘biz’ diye hitap edişimizin üstünden takribi bilmem kaç gün geçti. birbiri ardına geçen her gün kanatırken bir çocuğun dizlerini; dizlerinden öptüğüm ilk günü özlediğimi fark ettim… sen benim, geceleri altından geçmeye korktuğum incir ağacımdın, bir çocuğun düş evinin ocağına diktiği…

şimdi seninle, uzanıp çıplak ayaklarla yemyeşil çimenlere, güneşin batışını izleyerek çocukluğuma inmeyi düşlüyorum, ıslak bir sokağın kuytu bir kaldırımında son sigaramı içerken… sen, bana kötü yanlarımı hatırlatan karanlığımdın benim. tanıdım seni, sevdim. sevdim seni, aydınlandım. aydınlandım derken, söndü tüm ışıklar, perde kapandı. karanlıkta kaldım…

sen kadın, sen…
karanlıktan korkan bir çocuğun, korkarak içine yürüdüğü karanlık sokağımdın benim. sana gelen o karanlık yolu aşındırırken adımlarım, etmeyi becerebildiğim hiçbir dua kalmamış içimde. kim bilir, belki seninle korkmadığımdan unutmuş olmalıyım.
belki de, seni sevmekle şirk koşarken tanrıya, cebimden düşürmüş olmalıyım…

denizli'nin boş sokaklarında kuğu gibi süzülerek yapabileceğiniz eylemdir. tek sorun ortaokulda aldığım dev pembe bisiklete hala biniyor olmam.

onur ayındayız vee bu yüzden nefret kusmak isteyen insanlara sadece acıyorum keza ölüm gibi bir gerçek varken yalnızca nefret ediyolar. yazık.

happy pride month*.

unutulmaması gereken andır.
zamanımız tıpkı kum saati gibi.
sadece daha yavaş akıyor.
insan, hayatının başlangıcı ve bitişi arasında geçen sürede fani olduğu gerçeğini aklından çıkarmayacak şekilde yaşar ise daha mutlu hayat süreceğine inanırım.

bir gün hayatını kaybedeceğini bilerek yaşamak zamanın kıymetini bilmeyi, aynı zamanda yaşamın da kıymetini bilmeyi sağlar. bir gün kaybedeceğinizi bildiğiniz yakınlarınıza daha da sıkı sarılmanızı sağlar.

kedim.

evde mama kabı hiç boş kalmaz. 5 kişi yemek yiyorsa ayrıca o 5 kişi tabağından alıp alıp et falan uzatıyor buna. kapı açıldığı an şerefsiz usain bolt gibi koşuyor. ışık hızında. bunu bir bacağı olmadığı halde yapıyor. apartman kapısı kapalıysa alt katta yaşayanların kapıyı tırmalayıp onlara açtırıyormuş. eve girmek istediği zaman ise karşı apartmanda yaşayan amcanın kapıyı tırmalıyor. sistemi kurmuş durumda. kediler aleminin aynştaynı.

uzun zamandır haberleri geliyor, mama koyulan her apartmana gidiyormuş tek tek. kadının biri her gün aynı saatlerde mama koyuyormuş, saati biliyor ha bu diyor bana, burada bekliyor, yiyip gidiyor sonra. bi de adamın biri var, o bir başka sahibiymiş. ona da kendini sevdirip ciğer falan yiyip eve geliyor. kahveden gelen koca sanki leş gibi sigara kokuyor eve geldiği zaman. sanki onu değil de o sigara içen adamı okşuyor gibi hissediyorum.

bu kadar aç nasıl oluyor anlamıyorum. geçen kaldırmak istedim, naim süleymanoğlu gibi hissettim kendimi. boyumuz zaten aynı. zorlandım. hani hayvan şekilli biblolar vardır, yerde durur, ulan dersin dur şunu tutup çalayım. kaldıramazsın çünkü ev sahipleri onu yere sabitlemişlerdir ve kameradan gelen geçeni izleyip gülüyorlardır. kedi o hale geldi. kaldıramıyorsun öyle kolay.

ve şaşırıyorum. nasıl bu kadar açsın minik dobillom? bu yeme motivasyonunun sebebi nedir? neden doymuyorsun? duygusal bir açlık mı? kötü bir ebeveyn miyim? nedir yani?

evet iç dökme seansımın sonuna geldim. şu an buradan gidiyorum.

söz ve bestesi melike şahin'e ait olan harika bir şarkıdır.

buradan

kederin yüzüme ışık olsun
sen günüme yolsun
bir yolcuyum kalbinde
hatırım dursun

içime bir muğlak bırakmak olmaz
avuca oturur, kabına sığmaz

başka yerde arama
bak, göğsümde izin var
uzaklarda duramam ki
içimde bir deli kan var

daha uygun olmuş, karşımızda robot var sanıyorum resmen.

biraz önce takipçilerimin hesaplarında gezerken karşılaştığım uyarı. hem beğeni, hem favori banı yedim.

(bkz: nauru)
21 km²'lik yüzölçümü ile dünyanın en küçük ada ülkesi. ayrıca 12.704 kişilik nüfusu ile vatikan’dan sonra en az nüfusa sahip olan ülkedir.

benim bir arkadaşımın annesi ankaranın köklü üniversitelerinin birinde profesör babası da mit 'ı birincilikle bitirmiş çok bilgili bir profesör. yine ankarının en iyi üniversitelerinden birinde.

kızlarını özel bir kolejin ibdp sınıfına verdiler, her yaz maltaya dil okuluna ve california'ya yolladılar.ben yarım yamalak konuşurken kız anadili gibi ingilizce konuşuyordu. yks gibi aptal bir sınava hazırlanmak yerine sat sınavına hazırlanıyordu. 44/45 puan almış. şimdi stanford üniversitesinde bilgisayar bilimleri okuyor.amerikanın en pahalı eyaletinde yaşıyor ve babası her ay en az 10 bin dolar gönderiyor. kısacası imkan meselesi. ailen sana ne sunarsa osun.

rasim ağabey'i fazla bekletmedin.
yeriniz dolmaz.

(bkz: çarpılma garantili başlıklar)*

benim de şu cihana gelişim hey canım
rinna nay rinna rinna nay
bir güzelden ötürü.

beraber mi yanacaz banane alüminyum dedirtir.

ben başlığı anlamadım.

gece yatamadığım
sabah kalkamadığım..