"umut en tehlikeli duygudur." demişti bir arkadaşım. haklıymış. kendimi bildim bileli iyi biri olmaya çalıştım. hayatım hiç kolay olmadı. çocukluktan beri üzerime çok sorumluluk yüklendi ve hepsinin altından kalktım, kalkmak da zorundaydım. hiçbir zaman "banane, benim görevim değil, ben çocuğum vs" gibi cümleler kurmadım, kuramadım. hep çok düşünüp plan yapmak zorundaydım. şans da hiç yanımda olmadı. o yüzden hep çok çalıştım ve hep yedek plan yaptım. kimseye bırakmadan kendi işimi kendim hallettim. tüm bunlara rağmen hiç ama hiç bencil olamadım. kimseye bile isteye kötülük yapmadım. ayağına çelme takmadım, kuyusunu kazmadım. hayatımda yoluna koyamadığım birçok şey var. şimdiye kadar iyi bir insan olduğumu düşünüp, hep düzelecek diye umut ettim. hayallerimin gerçekleşeceğine, huzurlu yaşayacağıma, mutlu olacağıma dair içimde hep umut besledim. döner dolaşır bana gelir diye hep düşündüm. ama öyle değilmiş. umut denilen şey yalan gibiymiş. içi dolu boş bir balonmuş. her şey çöpmüş. hiç umut etmemek gerekliymiş. çünkü böyle düşünce daha kötü oluyor. bulutların üzerinden yere çakılmış gibi, bir girdabın içinde boğuluyormuş gibi hissettiriyor insana. olacakmış gibi olupta olmaması daha da mahvediyor insanı. hakikaten de tehlikeliymiş bu umut denilen şey. savurdu attı beni. bir amacım kalmadı. umut edemiyorum, etmiyorum artık. varın siz yapın ne yaparsanız. ben tutunamıyorum herhangi dala. bu kız düzlüğe nasıl çıkacak bilmiyorum. nasıl toparlanacak hiçbir fikrim de yok açıkcası. olacaksa kendiliğinden olsun, ben çabaladım olmadı..

çocukken kitaplarını çok severek okuduğum bir yazar. özellikle sekizinci renk, yeşil kiraz 1-2 kitaplarını severek okumuştum. dün gece kitaplığımdaki kitaplara göz atarken kitaplar göze çıktı, duygulandım.

erkek için ense kısmını almak imkansıza yakındır yapana saygı duyarım

"öyleyim, evet. teşekkür ederim. ne mutlu o zaman bana. mitoz bölünme grubunda değilim. " derim.

beni her defasında ağlatan ve insanlığımdan utandıran cümle.

eğer biraz bütçe varsa bir müzik aleti edinip öğrenmeye çalışmak olabilir. kesinlikle kafayı çalıştırıp, başka şeyler düşünmenizi engelleyecektir.

ikinci önerim puzzle. bir de halısı alındı mı muhteşem bir deneyim olur. o parçalarla uğraşırken dünya kopsa aman dur şunu da koyayım dersiniz. hem halısı da varsa kolayca toplanır, sıkıntı çıkarmaz.

hiç param yok diyenler için de koşmayı öneriyorum. bir parkur belirleyin, bu yol nasıl bitecek diye düşünmekten başka şeyler düşünmeye zaman kalmaz.

özbekistan’ın şehri olup, aynı zamanda amin maalouf’un eserinin adıdır.

"o gece birbirimizi aynı kitabın içine gömülerek sevdik..."

-özgür mü diyorsun kendine? sana hükmeden düşünceni duymak isterim.
-beni anlamıyorlar.
ben, bu kulaklara göre ağız değilim.
-taşımak zor yaşamı.
yoksa neye yarardı sabahları gururlu olup da akşamları teslim oluşunuz?
böyle buyurdu zerdüşt.

aradan geçen her yeni günle birlikte, neden ayrı kıtalarda yaşadığımız konusuna hala anlam veremediğim yazar.

bir de nickaltının bu kadar boş kalması sebebiyle, kafa sözlüğün üst üste iki tanım girmek zorunda bırakmasına sebep olan yazar...

arkadaş tanıştırması da gözümde modern görücü usulüdür.

geceleri yıldızlar, sanki kadife örtü üzerine dökülmüş bir kase şeker gibidir.

çok doğru ve tatlı olan bir uğraştır.

bankadaki sistemler genelde yavaş olur yoğunluktan dolayı bu sebeple bazı güzel kalpli banka personelleri de ot gibi beklememeniz ve az da olsa sizi keyiflendirmek için sohbet açmak isteyebilirler.

ne olacak canım ölüm kalım meselesi yoksa iki dakika durun sohbet edin, ölmezsiniz ya sanki.

bu zaman zaman rüyada yüksekten veya boşluğa düşmeye benzer!
arasıra kişinin kendisini, çevresini, ailesini hayatını geçmişini ve gelecek kaygısını sorgulama dönemlerinde böyle dürtüler oluşabiliyor.

bu dürtü kişinin daha çok kendini psikolojik ve duygusal çaresizlik veya imkanların kısıtlı, elverişsiz olduğu zamanlarda olabilir.

hayat düzene sokulmaz, kişi içinde bulunan anlık krizin durumu yönetebilirse kısa süreli olumsuz durumlar üzerine hakimiyet kurabilir.
genel olarak elverişsiz maddi ve manevi durumlardan dolayı bir çok olayı bastırır, olayları olduğu gibi kabul eder sabrederiz buda bi nevi manevi yönün gücüne olan inancımız bizi sakinleştirir.

aslında yapılması gereken duygusal düşünmekten ziyade, herşeye mantık yüklemek ve bu yönde yaklaşmak.
geçmiş hiç fayda sağlamayacağını bilsek dahi geriye giderek, olayların başlangıç noktasından tüm durumları ve şahısları gözden geçirmekte fayda var. bu en azından kişiyi haklı veya haksız çıkartmaktan öte kişiye hayatına nasıl yön vermesi gerektiği ve davranışsal karakteristik özünü çizmesine yardımcı olur.

tanım: hiç kimse bir başkasının hayatını mahvetme hakkını taşımaz, kişi hayatının iyi ve kötü olan bütün olayların soru ve cevabını kendisinde bulundurur.

kırgın bir serveti fünun şaiiridir. okusun adam olsun diye yolladığı oğlu papaz olarak dönmüştür. haluk un defteri oğluna yazılmıştır. abdulhak hamit ten gölge olarak bahseder karanlıkları ve kötülükleri ona bağlar. ancak bel bağladığı ittihatçılar da abdulhak hamitten geri kalmamış ve onların da yönetimde iyi olmadığını farkedince tümden her şeyden ümidini kesmiştir.
yiyin efendiler yiyin diyen şair budur.
önemli eserleri : 95 e doğru , promete , ferda ,sabah olursa , yağmur.

mumkun olmayan bir seydir. bu konudaki dusuncelerimi bir gorselle anlatmak isterim.

ermenistanlı ermenilerle ne kadar iletişiminiz oldu bilmiyorum lakin onların türklere olan nefretinin yanında türklerinki devede kulak kalır. türkiyede yaşayan ermeniler gerçekten düzgün insanlardır henüz kötüsüne denk gelmedim. lakin ermenistanlılar hayatımda gördüğüm en ırkçı barbar agresif ve yobaz insanlardı. batıda yaşayanlardan bahsetmiyorum bile.
hatta bence ermeni hükümetinin yaptığı politik şeyler olmasa türk halkında pek bir ermeni düşmanlığı var bile diyemeyiz. türk ermeni krizinin çözümü ermeni halkındadır. onlar bu bağnaz tavırlarından kurtulabilirse (ki hiç sanmıyorum) türkler olayı uzatmayacak ve tatlıya bağlayacaktır. kısacası bıraksanız çoluk çocuk demeden bütün türkleri bir kaşık suda boğabilecek adamlara karşı duyulan gayet doğal bir tepkidir ermenilerin pek sevilmemesi.

birbirleriyle uzun zamandır görüşemeyen insanların, instagram hikayelerinde buluşmalarına ve kavuşmalarına verdikleri isim. bana itici geliyor bilemiyorum. yine bir akıma dahil olma ihtiyacı gibi duruyor.

hemen akabinde "gördün mü amanini yandım" diyerek pişmanlığını dile getirmiştir.

kişisel deneyimlerimden hareketle yaptığım çıkarımlara göre, işine gelince kullanmak ve suistimal etmek amacıyla yedekte tutmanın bir diğer ifadesidir.