fiyasko, rezalet, skandal diyerek geçen bir günün ardından serbestlik haberi ile aklıma gelenler;
acaba gündem değiştirmek için midir bu çabalar?
ülkede tek sıkıntı kokain için birinin içeri alınıp-alınmaması mıdır?
bitti mi bütün her şey? çözüldüğü göstermelik manifestolar ile ekonominin gerçekten batmadığı sorunu?
yeni gündemimiz hayırlı olsun, adam alındı-bırakıldı.
evet aptal yerine konuyoruz fakat bu ilk kez olmuyor.
her zaman ki gibi krizi fırsata çevirdiler.
çocukcağıza* sıradan bir büro memuru diyenler, pudra şekeri saçmalığına neden sığındı?
biz neden günlerce bunu tartışacağız?
neyse aklıma “akp yükselirken, mecliste gece yarıları çatır çatır geçirilen yasalara rağmen bizim bayrak yürüyüşlerine sarılıp, laiklik için yürüdüğümüz, toplandığımız günler geldi....”
biz yine boş kovalayalım, bir söylem, bir haber bizi deliye çevirsin. yüreğimizi tüketelim fakat adamlar ne yapmak istiyorsa onu yapsın.
sabahtan beri lannnn acaba bunlar bizi oyalamak ve çıldırtmak için bilerek mi kurban seçtiler diye düşünmeden edemiyorum.
evet tertemiz delirdim.
sağ gösterip soldan vuruyorlar hep.

afrika'nın orta batısında bulunan kongo cumhuriyeti'nin başkentidir.

"özgür değilsin, senin bağlı bulunduğun ip, öbür insanlarınkinden daha uzun, hepsi bu kadar."

akabinde sırf sevap olsun diye, 30 bine motorsiklet,
50 bine araba,
200 bine ev verilmesi umulan tişörtlerdir.

fikirlerime değer verilen bir 100 günü geride bırakmışız dediğim başlıktır.

öncelikle çok samimi bir ortamda olduğumu her saniye hissettiren yazar arkadaşlarla çok keyifli vakitler geçirdim.

kafaya vura vura yazar olmayı öğreten yönetim ekibiyle sohbet ettim yazar olmayı (küfürsüz) öğrendim.

bol bol tartıştım farklı bakış açıları gördüm tavsiyelerle yeni şeyler öğrendim.

nice 100 günlere diyeceğim bir platform olan kafa sözlük yönetimine ve değerli yazarları çaylakları artık her neyse herkese teşekkür ederim çok duygulandım.

bugüne kadar hep, kafama göre, plansız çalışmak suretiyle ilerletmeye çalıştığım durum.

düzenli çalışmak için nereden başlamam gerektiğini bilmediğim gibi türkçe'ye ters olmasından ötürü, ingilizce cümle yapısını anlamakta biraz güçlük çekmekteyim.
günlük konuşma dilini öğrenerek ve basit konularda çeviri yaparak ilerlemeyi planlıyorum.

edit: yarın başlıyorum. hadi hayırlısı.

büdüt: başlayamadı.

ama bugün başlayacağım inş. :(

hiç müge anlı izlememiş yazar beyanı.

amerikalı psikolog john broadus watson etik kuralları hiçe sayıp, 8 aylık bebek albert üzerinde tarihin en utanç verici deneyini yapıyor.

“korku, insanda sonradan edinilen bir refleks mi yoksa doğuştan gelen bir dürtü mü?" sorusunun cevabını ararken, ufacık bir bebeğin hayatını karartıyor.

davranış psikolojisi ekolünün kurucusu watson ve asistanı rosalie rayner, çalıştıkları john hopkins hastanesi kreşinde oynayan çocukları uzaktan incelemeye başlarlar.

fakat, ‘korku’ hakkındaki sorularının cevapları için kesin yanıtlar alabilecekleri testler yapmaları gerekir. araştırma için izin alabilecekleri bir aile ararlar. sonuç olarak 8 aylık sağlıklı bir bebek olan albert ile bir deney tasarlamaya karar verirler.
tarihteki en önemli psikolojik deneylerden biri olarak kabul edilen little albert experiment’a başlamadan önce küçük albert’a birkaç duygusal test yapılır.

minik bebeğe sırasıyla beyaz bir fare, tavşan, yanan kağıt parçaları, peruk, maske gibi ilk kez karşılaşabileceği nesneler ve durumlar gösterilir. amaç, albert’ın bunlara koşulsuz karşı tepkisi olup olmadığını incelemektir. sonuç olarak albert, gördüğü hiçbir nesneye karşı korku göstermez; her şeye gülümser.

bu testten sonra albert'ı boş bir odaya götürürler. odada albert'ın üzerine oturduğu bez yatak haricinde hiçbir eşya bulunmaz. daha sonra watson ve asistanı rayner odadan çıkar, yalnız bıraktıkları albert'ın yanına beyaz laboratuvar faresi salarlar. albert, fareden korkmadığı gibi, tam tersi bir tepki göstererek fareyi çok sever, yakalamaya çalışıp, gülmeye başlar.

artık bir sonraki aşamaya geçmeye hazırdırlar. albert, fareye her dokunduğunda iki demir çubuğu (biri çekiç, diğeri çelik çubuk) birbirine vurarak rahatsız edici sesler çıkarmaya başlarlar. sesleri duyan küçük albert ağlamaya başlar. oda yeniden sessizleşince fareyle oynamaya devam eden albert, yine fareye dokunduğu ilk anda psikologların çıkardığı o gürültülü sese maruz kalır.
ağlaması yatışıp, aklı tekrar fareye kayan albert, dokunmaya çalıştığı an hep aynı sesi duyduğu için fareye dokunmaktan korkmaya başlar.

bu deney birkaç gün sürer ve tekrarlanır.
watson ve rayner deneyi ileri noktaya taşıyıp tavşan ve başka tüylü objeler de getirirler. çıkan sonuç: albert, özellikle beyaz renkli, tüylü bir nesne görse ondan korkup, ağlamaya başlar ve kaçmak ister.

artık albert gördüğü pamuk, beyaz tavşan ve benzer nesnelerin karşısında demir çubuklarla çıkarılan ses olmamasına rağmen korkmaya başlar.

vardıkları sonuçla yetinmeyen psikologlar, son olarak beyaz sakallı ve tüylü kostümler giyerek odaya girerler. karşısında git gide büyüyen tüylü nesneler gören zavallı albert’ın korkusu artık hafızasına tamamen kazınır.

1920’lerde yapılan bu deneyle bilim insanları koşullu korkuyu kanıtlar. fakat deney uğruna 8 aylık bir bebeğe yapılan koşullandırmayı geriye almadıkları, onu iyileştirmedikleri için büyük tepki çekerler. gerçi albert'ın ruh sağlığı için bir iyileştirmeye başlasalardı da, geçmişin derin ve karanlık izlerini ne denli silebileceklerdi bilinmez.

küçük albert’a deney sonrasında ne olduğuyla ilgili birçok rivayet var.
yazar tom bartlett’a göre, küçük albert’in annesi arvilla merritte aynı hastanede süt annelik yapıyordu. o devre göre, sosyal statüsü hastanenin diğer çalışanlarına göre daha düşüktü. maddi imkansızlıktan dolayı bebeğinin deneyde kullanılması teklifini geri çeviremedi. finding little albert kitabına göre ise, annesinin küçük albert’ın üzerinde yapılan deneylerden haberi yoktu. deneylerin farkına vardığında bebeğini alıp, ortadan kayboldu.

küçük albert'ın trajik ölümü

american psychological association verilerine göre ise küçük albert’in asıl adı douglas merritte.
kayıtlara göre, douglas 6 yaşında hidrosefali’den ( beyinde su toplanması) hayatını kaybetti.

dipnot: bebek ailesinin rızasıyla alınır ve asıl ismi kullanılmaz. albert ismi bir nevî mahlastir.

mantıklı gelen önermedir.
çırak ustayı geçmezse öyle ustalığı seveyim cümlesi çok doğrudur.
verin bir çaylak tribe gireyim ona yol yordam öğreteyim.
bak evlat ile başlayan cümleler kurayım.

örneğin; bir insan akp'yi eleştirdiğinde hemen chp'li veya dinsiz damgası yiyor, chp'yi eleştiren de akp'li ya da yobaz damgası yiyor.
hiçbir partiyi desteklememek insanlara çok uç bir şeymiş gibi geliyor nedense.
aslında sadece parti konusunda da değil tüm konularda böyle bizim insanımız, bayılırlar herkese bir etiket takmaya.
kendi düşüncelerinde olmayan herkes onlara göre düşman.

erkek yazarlar atomu parçalamaya gitti...

"kitabı çeki geçtim, dün girdiğim ama hâlâ kategorilendirilmemiş bilgi başlığım var. onu gereken yere alsak mı acaba?" cevabını verdiğim etkinlik.

gerçekten şu kategori işinin bir düzene girmesi gerek. geride kalıp ilgili kategoriye girmemiş başlıklarım var mı bilmiyorum, tek tek bakmadım hepsine elbette. fakat varsa da bunları bir bir arayıp bulup bildirmek yerine kendimiz yapabilsek bu işi çok iyi olurdu.

belki troll başlıkların, başlık sahibi tarafından olmadık kategorilere yerleştirilmesini engellemek için yapılmıyor bu ama bizim başlıklar da güme gidebiliyor. moderatörlere binen yük de cabası... birkaç kez mesaj attım sağ olsun ilgilenip gereken yere koydular başlıkları ama işte her zaman her başlığın peşinden de koşacak değiliz hiçbirimiz.

öbür tarafta kızlar teklif ediyomuş

katılmadığım başlıktır.

yazar arkadaş çevresindeki insanlara göre araştırma yapmış ve sonucu belirlemiş.
bir işe yaramaz olur mu hiç yahu tabela okumak bile çok işe yarar.

günümüzde zaten insanlar bir şeyler okumak istemiyorlar bırakalım okuyan bilinçli bilinçsiz bir şeyler okusun.

birazdan kavga olacağına işaret eden hitap şekli. ortamdan hızlıca uzaklaşmanız önerilir.

bu aralar 1984 isimli kitabı yeniden hortlamış yada hortlatılmış yazar. benim pek hoşuma gitmemişti lakin seveni çok.

sevim koş! şükrü bey'in hayırsız damadı geldi.

(bkz: bizimkiler)

özledik dön slayt reyis. latifelerle birlikte ülkenin ekonomisini şaha kaldırışının tadı damağımızda kaldı. başka alanlara da el at.

siyaset akademisi ders programı da açıklanmış hatta:

ders 1: katliamcılığa giriş
ders 2: katliam azmettiriciliği ve nefret suçu failliği
ders 3: mizojini ve cinsiyetçiliğe giriş
ders 4: mafya liderleri ile ilişkiler ve çete ekonomisi
ders 5: uyuşturucu, silah ve milliyetçilik ticareti
ders 6: mafya babaları ile ilişkiler
ders 7: faili meçhul cinayetlere giriş
ders 8: kafatası ölçümleri

saygıdeğer arkadaşlar akademinin ders envanteri baya uzun, şimdilik derslerden bir kısmını iletebildim.
dip notlara bırakacağım linklerden siz de uzmanlaşmak istediğiniz konuyu inceleyip, hakkında ders olup olmadığını vakfa sorabilirsiniz. yoksa da eminim ek ders açarlar.

(bkz: maraş katliamı), (bkz: bahçelievler katliamı), (bkz: çorum katliamı), (bkz: sivas katliamı), (bkz: istanbul üniversitesi katliamı), (bkz: kanlı pazar), (bkz: yıldız katliamı), (bkz: ogün samast), (bkz: balgat katliamı), (bkz: 6. filoyu kıble almak), (bkz: aynur sertbudak)

okuduğunuz bölüm ne olursa olsun, temel düzeyde ekonomi öğrenin ve mutlaka yatırım yapmaya başlayın diyeceğim söylemleri barındıran şeylerdir.

ufak ufak pasif gelir yaratmaya odaklanın. tamam, ev satın alıp kiralayacak güç herkesin yok, olmayabilir. ama diğer yatırım araçlarına yönelip, para kazanmayı ve kazandığınız parayı değerlendirmeyi öğrenin. ben kendi işimi yapana kadar * starbucks'ta kahve de doldurdum, burger'da köfte de kızarttım ilk sene. sonra okulda akademik olarak kendimi göstererek işime başladım.

üniversite bir meslek fabrikası değildir, belki daha önce hiçbir araya gelmemiş, bir daha da gelemeyecek sayıda çok farklı kültüre ait insanların ortak paydasının bulunduğu yerdir. vallahi sömürün o insanların düşüncelerini, merak edin, sorun aydınlanın derim ben. çünkü cidden çok farklı.

ilk sene yurtta kalmıştım, 4 kişilik oda. ikisi islamcı olan, muhafazakar tipte arkadaşlarım, biri milliyetçi olan bir arkadaşım ben de liberal bir insan olarak az sohbet etmemişizdir. ilk 1-2 ay çok zıtlaşıp sonrasında özellikle buluşup, gezen insanlar olduk.
demem o ki, kültürlenin arkadaşlar. para kazanmayı öğrenin ve kültürlenin. bundan sonra böyle bir şansınız da vaktiniz de olmayacak.