batum

son derece normal olan durumdur. insan sürekli tanım girecek diye bir şey yok. bazen okuma modunda bazen yazma modunda oluyor.
tanım girmek istemiyorsan tanım okuyabilirsin.

en son üzerinizde, aklınızda onun kokusu kalsın diyedir.

buradan izleyebileceğiniz, izlediğim zaman şaşkınlıktan küçük dilimi yuttuğum olaydır. kelimeler gerçekten kifayetsiz kalıyor artık.

edit: mesafe kurallarını gerekçe gösteren yazar kardeşimize koronavirüs döneminde yapılmış olan akp kongrelerinden bir manzarayı paylaşmak isterim.

subliminal olarak bende bu listedeyim *

takibe daha önce neden almadığımı anlayamadığım yazar kişisi .

instagram tiktok vb. uygulamalarla hiç işim olmaz.
kurtulduğum güne şükürler olsun *

henüz kimseyi öldürmedim.

saygi gormek için buna hak kazanmak onemlidir,herkes saygıyı hak etmez diyoruz lakin tanımadığımız birine de saygımı kazanacak bir şey yapmadı diye kalkıp pide kuyruğunda önüne geçmemize gerek yok bence hani

(bkz: eğitim)
lütfen kimse bana fırsat eşitliği, bedava eğitim görme hakkı demesin.*

ayrıca bazı dini kaynaklarda cehennemin soğuk kısmı olarak da bilinen yerin adıdır.

doğanın muhteşemliği karşısında insan hayrete düşüyor, harika.

günaydın sözlük!
erken uyandım, keyfim yerinde.
umarım günüm devamı da güzel geçer. herkese güzel bir gün olsun*.

bir makaleden veya bir kitaptan online ortamda yararlanmamızı sağlayacak bildiğiniz site(ler) varsa başlığın altına bekliyorum.
o zaman ilk açılışı libgen ile yapıyorum.
edit: bir ekleme daha yaparak b-ok.as devam ediyorum
edit2: scihub

ulusal medikal kurtarma ekibi'nin kısaltması. her biri sağlıkçılardan oluşan inanılmaz profesyonel bir ekip.

"böyle tutunduk ama balkon demirleri yeterince sağlam mı? bakayım.. sallanıyor gibi. neyse ben dizlerimle balkon duvarından destek alayım en iyisi. ama sanki geçenlerde balkon duvarı yıkılmıştı da biri yere düşmüştü. düşmemiş miydi yoksa? böyle de yaşanmaz ki ya, içeri gidiyorum ben!"

beyni olan insandır. zeki biriyle bir konu hakkında sohbet etmek o kadar keyifli ki çok büyük zevk alıyorum.

mikroskop ve teleskop sayılabilir bence.

gözlerimizi kapatıp giderek artan kayboluşumuzun kokusunu içimize çektik.

kahramanlarımız yoktu artık, düşmanlar tükenmişti. görünmeyen problemlerle, görünmeyen yöntemlerle, görünmez bir mücadele içerisindeydik. zaferlerin ve yenilgilerin haberleriyle oyalanıyorduk.

hayat küçük bir dokunuşla idare edilebilecek kadar kolaylaşmıştı, kabul et/ vazgeç. yavaş yavaş eriyorduk. sosyal becerilerimiz azalıyor, sıcakkanlılığımızı yitiriyorduk. her şeye sahiptik, yüz yıl öncesinin cennetini bir odaya sığdırabilecek kadar küçülmüştük. kendi kendimizi büyük bir zevkle tüketiyorduk. gelecek nesillerin akıbeti veya geçmiş nesillerin emekleri umrumuzda değildi.

çöküş yıllarında dünya bu şekildeydi. zirveyi gördük ve ordan aşağıya büyük bir hızla yuvarlanıyorduk. insanlar bu hızlı gidişatın yönünü daha ileriye ve daha yükseğe olan arzuları nedeniyle fark edemediler. hakikatler kayboluyor, gerçekler anlamsızlaşıyor, doğru ve yanlışlar paramparça ediliyordu. yasalar, arzuların boyunduruğuna terk edildi.

karanlık güç herkesi ele geçirmişti. özgürlük diye savunulan her şey büyük bir kaosun davetkar birer hilesiydi. insanlığın büyük bir kısmı bu tuzağa düştü ve seçimini özgürlüklerden yana yaptı. geriye kalan bir avuç insan ise asla özgürlükleri kabullenmedi ve bundaki gizli tehlikeyi görünce uzaklaştı. bu azınlığın inandığı şey düzendi. düzeni sağlayan yasaların, insanlığın vahşi yönünü dizginleyecek ve onu dengede tutacak yegane güç olduğunu biliyorlardı.

zamanla düzenden yana olanlar, sayıca çok azaldıkları için varlıklarını sürdürebilmek adına kendilerini gizlemeyi seçtiler. kaosun çekimine kapılanlar arasında hiç bir yasa kalmamıştı, aralarındaki ilişkiyi düzenleyen tek şey kişilikleri hakkında yapılan puanlamalar ve yorumlardı. herkes pozitif değerlerde olmak için rekabet halindeydi. bunu nasıl sağlayacağınız konusunda hiç bir yasa yoktu. negatif değerlere düşenler ise özgürlüklerini kaybedip kısıtlanıyordu.

düzenden yana olanlar sonunda birleşip göç etmeye karar verdiler. kaosun içinde artık insanların hükmettiği bir düzen yoktu. yasalardan arındırılıp arzularla idare edilen bu mekanizmanın bütün bileşenleri kısa bir süre sonra çürüyüp bir felaketle yıkılacaktı.

göç kaçınılmazdı...