benden esirgenen sevginin başkasına gani gani verildiğini görmek.

içine düştüğüm hazin durum. bir çeşit motivasyon kaybı. hevessizlik. anlamsızlık.

üstünlük değildir o , farklılıktır.
sen bilinç altında nasıl tanımlarsan o şekilde görürsün karşındakini .

evet, farklıdır izmir ve izmirli , hayata oldukça farklı bir pencereden bakar.

anadolunun o köhne düşünce yapısı yoktur, tabularla yaşamaz, hiç bir şeyi de kendi düşüncesinin, aklının üzerine koymaz .
ama ezbere yapmaz bunu , izler, gözlem yapar , düşünür ve sorgular .
bodoslama gitmez hiçbir şeyin peşinden.
özgürlük en önde yer alır izmirlinin hayatında. kimseye karışmaz, kimseyi de karıştırmaz tercihlerine .
ali amca ne der , ayşe teyze ne düşünür derdine düşmez, yani başkası için değil, kendine ait olan kısacık hayatı, kendi için yaşar.

buna benzer başlıkları açanların da , altına eleştirel yorum yapanların da aslında yaşamayı arzu ettikleri bir modeldir izmir, ama herkese de nasip olmaz, kimilerine sadece tv'lerden gösterir o aydınlık yüzünü...

edit: son dönemde ülkenin genelinde yaşanan eğitimsizlikten, cahillikten , yozlaşmadan, izmir'de nasibini almıştır. bu inkar edilemez bir gerçek, kaldı ki , ülkede yaşanan iş aş kökenli göç sorununun çaresi olarak görülen yerlerin başındadır izmir .

böyle olunca elbette izmir için %100 aydınlıktır, moderndir , saftır temizdir denemez.
ancak her şeye rağmen, ülkede yaşanan bu yozlaşmadan, bu geriye gidişten nasibini en az alan yerlerden biridir izmir . bir anadolu şehriyle kıyaslanmayacak kadar korumuştur kendini bu manevi çöküşten.

kimse gücenmesin darılmasın, şu sözlükte yazdıklarını okumaktan en çok keyif aldığım yazardır.
üstelikte yazar kelimesi, tırnak içine bilinçli olarak alınmamıştır.
şu linkteki çocukluk anılarının her biri ayrı güzel. ayrıca bir ''kurban'' travması benimde var://

normalsozluk.com/b/cocukluk...
edit: aklıma okurken kuzuların sessizliğinde clarice'nin haniball'a anlattığı ''kuzu'' hikayesini getirdi. sanırım ''kurban'' her çocuk için bir travma.

insana göre davranma insan gibi davran.

eddi anter

müslüman olanlar da cennete gitmeyeceği için çok da dert edilmemesi gereken durumdur

sevdiğim bir yemektir. tadı fast foodları anımsatır. güzel yapılırsa yerim.

moderasyondan ricam intihar temalı başlıkların silinmesi yönünde. çünkü o aptal şakalarınızı ve o kemiksiz dilinizi her yere uzatmanızı da alıp gitmiyorsunuz bir türlü. insanların psikolojisinin deyim yerindeyse içinden geçiyorsunuz, utanmadan dalga geçiyorsunuz ve o insan nasıl etkilenir diye hiç düşünmüyorsunuz.

intiharı asla yüceltmiyorum ama sizin olaya tepkileriniz insancıl değil. bazılarınız o kadar zalimsiniz ki. ise yarasa suratınıza da tükürürüm de israf olur.

pazartesi sendromu sosyetinin işidir.
alın teriyle çalışan adamın besmelesidir.
(bkz: cahit zarifoğlu).

otuzüçüme kadar fakir, ahlaklı ve zeki olarak bekledim, otuzüçte evlendim hayatımın en büyük zenginliğine kavuştum. evet hanımcıyız sayın ablalar abiler selam olsun.

konservatizmi binlerce yıldır ayakta tutan silah. kendilerine bunu görev olarak görürler. intikam, gelenek, ardıllık, benimdediğimolsunculuk, kutsallık, maneviyat gibi toplumları geride bırakmaktan başka bi halta yaramayan kavramların arkasına sığınıp, karşı tüm argümanları zorbalıkla yıkmaktır. böylece kendi adalet sisteminin tecelli ettiğini düşünürler. bu düşünce vicdanı da tertemiz paklar. kesinlikle suç işlediklerini düşünmezler. dünyanın her yerinde örneği bolca mevcuttur.
(bkz: ülkücü terör örgütü)

yaşasın iskandinav filmleri!
elime bayrak alıp bu sloganla sokaklarda gezmek istiyorum. çekimleri, senaryo her şeyi mükemmel.
filmi izlerken bütün duyguları soğukkanlılıkla hissediyorsunuz. kuzey'in olayları demlenerek kabullenmesi her duygu üzerine yavaş,engin ve dingin düşünüşü filmlerine de yansıyor.
gürültü, bağırış, çağırış olmayan derinlikli bir film.
bir film ne kadar iyi olabilirse o kadar iyi.kendini arayan bir kadının kendini ararken harcadıkları belki de kaybettikleri anlatılıyor.

cümle aleme gereksiz yere dert olur .

yaşamın bir parçası olarak hayatımızın bazı dönemleri zor günler geçiririz. sıkıntılar üst üste gelmiş, yalnızlık hissiyatı ağır basan, kişiye ağır gelen durumlarla boğuşulan dönemler. işte özellikle böyle bir dönemde tanımadığımız yahut az tanıdığımız birinden gelen samimi ve ufak* bir jest insanın içinde bir şeyleri titretir. bu iyiliği açarsam biraz, içten bir gülümseme, yardımcı olayım mı gibi samimi bir soru. bunu görünce insanın bir anda içi titrer dedim ya, hatta yapayalnız olsa ağlar bile. mutluluk göz yaşı gibi bir hissiyat değildir ama bu. daha ziyade kalabalığın arasına karışmışsındır, dikkat çekmemek için gösterilen azami gayret, içini dökmek istediğin tek insan yoktur, yeni insanlara kendini tanıtacak ve sevdirecek enerji motivasyon yoktur, yani aslında insanlara bir vaadin yoktur.

sonra biri yaşı ve cinsiyeti önemsiz küçük bir jest yapar ve o kalabalıkta fark edilmişsin hissiyatı gelir, değerli hissettirir, var olduğunun onaylanışıdır*. bu durumda mutlu olman gerekir basittir gibi gelir belki size ama o boşlukta kalabalığın yuttuğu bir şehirde, yalnızlığın gerçek anlamda ne olduğunu idrak ettiğin dönemlerde aldığın içten bir gülümseme... hayır mutluluk değil bu bıraksalar köşede ağlama hissiyatı getirir. hayatımın eski zamanlarına dair bir hissiyattı bu. sevgi güçlüdür, umut verir ittirir insanı, bilirsiniz. sevginin ise temeli başlatıcısı ilgi alakadır. her şeyin karşılıklı olduğu, çıkar her şey bilmem ne iddialarıyla dolu sözleri etraftan bolca işitirken belki de aksinin olabileceğinin ispatıdır. sırada beklerken birine içten gülümsemen, bavulunu taşıyamayana yardım etmen sende ufak bir iyilik diye kodlanmıştır ama karşıdaki için belki haftalarca iyi hissetme sebebidir ve o an için tam da ihtiyacı olan şeydir. her ne kadar bu amaçla yapmaman gerekse de sen daha iyiyken yardım edersin, sen düştüğünde de diğerleri diye düşünebiliriz. yaşam bir döngüdür.

-kaç yaşındasınız?
-46, kırk altı
-göstermiyorum ama değil mi?
-vallahi göstermiyorsunuz.
-biliyorum.

bundan bize ne?
(bkz: a.c.a.b) ya da (bkz: 1312) düzenin bekçileri intihar ediyormuş diye üzülecek değiliz.
bu mesele sadece türkiye için değil.
dünyanın her yerindeki polislere karşı bu şekilde düşünüyorum.

konu türkiye ise buyurun.
yılda kaç kişi karakollarda işkence, taciz ve tecavüze uğruyor?
yılda kaç tane çocuk evet çocuk polis kurşunu ile katlediliyor?
polis öyle bir havaya girmiş ki hakkında yakalama veya arama kararı olan kişiye sanki infaz kararı çıkmış gibi davranıyor.
şüpheli konumundaki kişilere ceza verecek cürete sahipler.
şimdi de psikolojik nedenlerden dolayı intihar edenler için bizim de üzülmemize kamuoyu oluşturmada yardımcı olmamız talep ediliyor.
yok öyle yağma.
gidin süslü süleyman'a dert yanın.
oh olsun tişörtleri giyerken iyiydi!

bizi enterese etmeyen olay.

senaryosunu lars von trier’in yazdığı, thomas vinterberg’in yönettiği 2005 yapımı idare eder kategorisinde bir film. lars von trier işin içinde olunca, bolca amerikan kültürü eleştirisi içermesi kaçınılmaz oluyor. filmin başından sonuna bu kültürel eleştiri serpiştirilmiş ancak odak nokta bireysel silahlanma. bu eleştiri de bireysel silahlanma eleştirilerek değil övülerek yapıyor.

film az nüfuslu ve son maden kırıntılarının çıkarıldığı bir maden kasabasında geçiyor. madenci olarak hayata dair bir amacı ve umudu olmadan çalışan dick’in wendy’e yazdığı, ona nasıl âşık olduğu, onu nasıl kaybettiği ve her şeyin nasıl ters gittiğine dair bir mektuptan hareketle senaryolaştırılmış. kendi gibi umutsuzluk ve amaçsızlık içinde olan arkadaşları ile kurdukları ve dandies adını verdikleri gizli bir topluluk ve bu topluluğun kendilerince belirlenen basit ama katı kuralları çerçevesinde kendilerini geliştirme çabaları anlatılıyor. bu küçük toplulukta silah ile duygusal bağ kurulması, katı kuralların ve silahların verdiği öz güvenin topluluğu kısa sürede çok iyi bir noktaya taşıması, topluluğa sonradan katılan sebastian isimli “siyahinin” her şeyin ters gitmesinde etkisi, her şey berbat olduğu halde izleyicinin içinde uyanan zafer hissi, bütün bunları amerikan kültürüne eleştirinin filmdeki tezahürleri olarak görüyorum.

son olarak filmi bir bütün olarak çok başarılı görmesem de vermek istediği mesaj, bunu anlatış biçimi ve müziklerin mükemmelliği ile aklımda yer etmiş bir filmdir. the zombies ile geç tanışmış olsam da vesile olduğu için bu filme minnettarım.

hafifce yagmur yağarken yuzune damlayan ve seni uyandiran o his, icine cektigin nefes, adimlarindaki eminliktir. her seyi yapabilecegine inanmandir.

dilenci?
her yerde var,illa ki orada da vardır.