fok balığı. elleri ve ayakları yüzgeç şeklinde olan, denizde çok hızlı yüzebilen, küçük balıkları yiyen ama köpek balığı tarafından yenilen, bıyıklı bir hayvandır.
yavrularının, çok güzel beyaz kürkleri vardır. bu yüzden kanada'da bile binlerce fok daha yavruyken öldürülür. delici yada kesici alet kullanıp kürkü bozmamak için kafalarına sert cisimlerle vurarak öldürürler.
cape town'da, deniz kenarındaki turistik alışveriş merkezi waterfront'da gezinirken homurtulu seslerini duyabilirsiniz ama yanlarına çok yaklaşınca sidik kokusunu farkedersiniz. çünkü bu hayvanlar, toplu halde yanyana yatıyor ve sadece acıkınca balık yemek için denize giriyor, karnını doyurur doyurmaz, gelip yatıyor.

ölmeye hazır ol.

geçenlerde balböceğim, bal yerine reçel yapan arı ile doğum günüsü yazışması yaparkene, bi baktım benim resmi doğum tarihim ile onun ki aynı.
bak şu allah'ın işine.
+40 yaşında olup köyde organik şartlarda doğunca, insanı doğar doğmaz yazmıyorlar. kendini ispat etmesini bekliyorlar. *
ağustosta doğup, köy işlerinden sıra gelince, nisanda yazılabildim nüfusa.
telefonumda ki asistanım da kutladı doğum günümü, bankalarda yazar birer birer.
zamanında yazılmamanın avantajı senede iki doğum günüsü. (bkz: her işte var bir hayır).

yürünecek yollar, görülecek manzaralar, okunacak kitaplar,izlenecek filmler var.

hem bakarsin iyi ki denecek karşılaşmalar, birlikte atılacak kahkahalar vardır hemen nereye !

size de oluyor mu arkadaşlar, dua ediyorum allah'ım şöyle olsun böyle olsun yardım et rabbim derken birden bire sanki derdimi anlatıyormuş gibi bir şekle bürünüp mevzuları ve yaptığım şeylerin nedenini açıklarken buluyorum kendimi.

sonra diyorum ki lan senin karşında asker arkadaşın mı var, zaten ne anlatıyorsun o hepsini biliyor diyerek kendime geliyorum*.

21.yy da insanoğlu halen varoluşu anlamlandırma çabasındadır. konu hakkında bir çok farklı alanda bir çok farklı fikir vardır. insanoğlu hakkına net bilinen bir şey var ise o da üreme güdüsüdür. aslında bu da hayatta kalma içgüdünün bir parçasıdır.
soyunu sürdürme isteği.
dediğim gibi bu aslında insanların varoluştan gelen bir güdüsüdür. bu yüzden bir insanın çocuk sahibi olmak istemesi kadar doğal bir şey yoktur.
zaten eğer bu davranış bir güdü olmasa, mantıklı bir davranış olmazdı dünyamıza yeni bir insanı getirmek.
bundan yıllar öncesine bakıldığında, vebalar, savaşlar, afetler, felaketler, insanlar bütün bu talihsizliklerde rağmen üremeye devam etmişlerdir. günümüzde teknoloji ve uygar yaşamın sunduğu onca konfora rağmen hayatın kendisi yine de oldukça acımasızdır.
bir kere ölüm diye bir şey vardır.
insan dünyaya geldiğinde, tarifsiz acılara doğar aslında. hastalıklara, yokluklara, özlemlere, talihsizliklere, mutlaka sonu gelecek güzelliklere. ve biteceğini bile bile yeni insanlar sevmeye,değer vermeye devam eder. yeni hüzünlere kapı açar.
hiç bir problem yaşamasa bile yine de ölüm vardır onu bekleyen.
ve hayat öyledir ki, ne olursa olsun sıkı sıkı tutunur insan. var oluşun bir gerçeğinin de yok oluş olduğunu bilmesine rağmen elinden gelen her şeyi yapar tek bir an bile fazla yaşamak için.
işte bu kadar zalimdir hayat. yukarıda bahsettiğim nedenlerden ailesini de suçlamasında bir mantık yoktur dünyaya gelmesinde, kendisini de.
bir şekilde gelmiştir insan dünyaya ve bütün bu zalimliklere mahkum olmuştur.

bazıları vardır ki işte, farkına varamazlar yaşadıkları gerçekliğin. o kadar meşguldürler ki mücadele ile, kayıp olur giderler hayatın içinde. ancak ölüm onlar için geldiğinde hatırlarlar ölümün varlığını. (bkz: mağara aleğorisi)

kimileri ise en başından farkına varırlar hayatın ne kadar zalim olduğunun.

hani derer ya;

dünya hassas yürekliler için cehennemdir, dünya farkındalığı yüksek olanlar için cehennemdir, cehalet mutluluktur bilmek ise zulümdür.

işte bu insanlar yorulurlar yaşamaktan. belki onları yoran beklemektir, belki korkunun ta kendisidir, belki de bilinmezliktir. etrafını çevreleyen onca zorluğun, sonunun gelip gelmeyeceğine dair bilinmezlik.

hayattan yorulmamak için, beklemeden yaşamak lazım, korkmadan ve bilmeden yaşamak. ancak o şekilde yaşanılan şey hayat olur.

özetliyor seni bu yağmurlar
burada yağmur yağıyor
aralıksız yağıyor günlerdir
ama sen yine de şemsiyeni
almadan gel ilk otobüsle

buğulanan camlara usulca
yüzünü çiziyorum ki yüzün
bir yağmur damlası olup
düşüyor yapraklarına gülün

güller de bozamıyor bu uzun
karanlık sessizliğini kentin
anılarını yitiriyor sokaklar
bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları

tarih de kekemeleşiyor bazan
ki o zaman aşktır tek bilici
aşksa yürümek gibi bir şey
duyabilmek kuşların gelişini

anısı bizsek eğer bu kentin
unuttuğu türküler bizsek
acıyı rehin bırakıp bir güle
anımsatmalıyız bunları bir bir

sonra yürümeliyiz seninle
sokaklara caddelere çıkmalıyız
belki bir aşktır bu kentin
belleğini geri getirecek olan

burada yağmur yağıyor ama sen
şemsiyeni almadan gel yine de
özletiyor bu çılgın sağanak seni
sırılsıklam özletiyor biliyor musun

ahmet telli bu güzel dizelerin de sahibi olan türk yazar ve öğretmendir. ödüllere layık görülmüş, toplumcu gerçekçi bir yazarımızdır. nedendir bilmiyorum ama bana hep çok sempatik gelmiştir. sözlerini de zaten çok severim. en sevdiğimi yazayım hemenn:

"o içten gülüşünü,
bir gün dudağından çalıp,
gözlerinin önünde,
yüreğimin ortasına koyup,
öpeceğim..."

evet, evet aynen öyle yapacağım bir gün*.

insanlara yardım etmesi gerektiği gibi hayvanlara da yardım etmesi gerektiğini bilmeyen yazar beyanıdır. hayvanlara bu soğukta en azından bir mama vermek ve küçük bir battaniye sarmak o kadar zor değil inanın. bu hayvanlar, sizin sandığınız gibi taşla beslenmiyor ve gerçekten soğuğa dayanıklı değiller. unutmayın ki, onların yaşam alanlarını biz apartmanlar inşaa ederek yok ettik. bu yüzden onlara bir hayat borçluyuz, en azından birey olarak elimizden geleni yaparsak bir canın kurtulmasına vesile olabiliriz.

"herkese içindeki iyilik kadar iyi bir hayat dilerim" demiş sabahattin ali , şahsen bende çok zaman kullanıyorum.

sonbaharda ankara

kişisel çıkarların dünyayı nasıl bir hale getirebileceğini gösteren belge.
magna carta olmasaydı belki de şu an hala kölelik sisteminin çok yoğun olduğu bir zamanda yaşıyor olabilirdik. ya da insan hakları bu kadar gelişmiş(?) olmazdı. neden? çünkü devletin(kralın) aslında o kadar da sınırsız yetkileri ol(a)mayacağını ortaya koydu magna carta. peki bu nasıl oldu? derebeyleri çok güçlendiği için kendi kişisel çıkarları doğrultusunda kralla anlaşma yapıyorlar. bakın bence en mühim kısım kişisel çıkar burada. çünkü halkı korumak için, amiyane tabirle babalarının hayrına yapmıyorlar bu sözleşmeyi. halkın işine geliyor orası ayrı, istemsizce iyilik yapmak gibi.

peki dünya şu an nasıl? mesela lgbt hakları neden savunuluyor? sahiden insan hakları için mi yoksa başka bir sebep mi bizi buraya itti?
postmodernizmle birlikte dünyada ciddi bir kırılma gerçekleşti. gerçeklik tamamen parçalandı, her şey öznelleşti ve mevcut tüm iktidarlar kırılganlaştı. çünkü doğru diye bir şey yoksa otorite diye de bir şey olmamalıydı(başka bir entryde detaylandırmak isterim ama bana kalırsa nietzsche’nin 50lerden 60lardan sonra daha fazla ön plana çıkmasının sebebi de net bir şekilde postmodernizden dolayıdır. ha derseniz ki zaten postmodernizmi nietzsche başlattı, ona bir şey diyemem, tavuk yumurta muhabbeti).
şimdi gerçeklik parçalandı dedik, bütün normlar tehlike altına girdi, artık milliyetçi ve otoriter eğilimler yerini daha az otoriter ve çeşitlilik odaklı iktidarlara bıraktı. mesela 1930larda atatürk’ün kayıp kıta için bir grup araştırmacıyı yetkilendirmesi ya da herkes aslında türk mü vs diye araştırma yapılmasının sebebi o sıradaki milliyetçi eğilimlerdi. hatta atatürk’ün türkiyede doğan herkes türktür minvalindeki saçma sözlerinin sebebi de budur. tüm dünyada o sırada milliyetçilik(italya-almanya bariz örneklerdir mesela) “moda”ydı. sonrasında ise çeşitlilik önem kazandı. ne kadar marjinallik varsa ön plana çıktı(hippiler vs). ve bu eğilim gittikçe arttı ve daha da artacak. bu hem kapilalist sistemde ötekileştirilmiş olan tüm etnik ve yönelimsel grupları güçlendiriyor hem de bu grupları kapitalizme entegre ediyor. yani tıpkı magna carta sayesinde “hayrına” halka birtakım güçler veren düzen şimdi de lgbt+’lara haklarını vermeye başladı. ha sebebin bu olması sonucun çok güzel bir şey doğurduğu gerçeğini değiştirmiyor, bu sadece entry’yi okuyanların bazı şeylere “yamuk bakabilmesini” sağlamak için yazdığın bir entry. “ha bir de şöyle düşünelim” diye bakınca yüzeyin altına iniyor ve daha değerli şeylerle karşılaşıyoruz. bu da onlardan biri, bana göre.

doktor mustafa yalçın'ın ölümünün ardından ortaya atılan mobbing iddialarının açıklığa kavuşmasını istemişler. bundan daha doğal ne olabilir. tabi biz çektik siz de çekin mantığıyla yaşayan, kendilerinin doktorluk yaptığı dönemde neredeyse ilah ilan edilmiş, bu işin kaymağını yemiş doktorların yeni nesili hor görmesi gayet doğal. istiyorlar ki o makamlarıyla gömülsünler ama işler öyle olmuyor. biz hayatından vazgeçen o kardeşimizin davasının peşinde koşmayacaksak niye yaşıyoruz bu dünyada. öyle kolay değil insanları hayallerinden vazgeçirip, emeklerini çöpe atıp ezip geçmek. kimse yatağında bir gün bile huzurla uyuyamamalı.

çizim yarışmamız sonuçlandı!
oylama sonucunda ''çizer'' rolünü kazanan amaterasu oldu, tebrikler! katılan herkese teşekkürler, bir sonraki etkinliğimizde görüşmek üzere!

bugün haftalardır goremedigim babamı ziyarete gittigim için ilk kısmını dinleyemedigim radyo programı konusu.
yol boyu düşündüm ama özlemek bahsini.
insan kendini güvende hissettiği yeri ve kendine güvendiği anları özlüyor en çok. bir de kafasında hiç bir pürüz, sorumluluk, iş,güç olmadan uyuyabildigi geceleri özlüyor.
annem hep; "gündüzleri peşinizde kostugum yetmiyor gibi gece olup kafamı yastığa koyunca aklım birinizde kalbim birinizde oluyor. hiç huzurlu uykum yok." derdi. şimdi ben de gözlerim yorgunluktan kapanırken bir yandan uykuya yenik düşmemeye çalışırken diğer yandan yarın yapılacak onlarca işi,.sorumluluklarını ustlendigim.insanları, verdiğim sozleri düşünüyorum. sadece kendim için yaşadığım ve tek derdimin kendim olduğu günleri zaman zaman özlüyorum.

yürüyen merdivenin sağında beklenmesi gerektiği.

(bkz: neşeyle alınıp kelek çıkan karpuz)
oldu mu bilemedim tam.

(bkz: yaran yanlış okumalar)
(bkz: şeriat)

sözlükte yazması artık zora girecek olan yazar.

demişti dersiniz.

#714965 #626043

entelektüel sözlük yazarlarımız bir bir sözlükten ayrılıyor lucifer. kadın hakları savunucuları zaten her an rahatsız. peki neden buraya yazıyorum bunları ? çünkü direk lucifer'den bahsederek gidiyorlar. sözlük yönetimi bir bir ayrılan yazarları izleyeceğini sanmıyorum. mutlaka bir çare düşüneceklerdir. o çare de lucifer'den başlar gibi bir his var içimde.

kalimbayı çözdükten sonra almayı ve öğrenmeyi planladığım, gitarın yavrusu görünümlü enstrüman. çalacağım günü sabırsızlıkla bekliyorum.

1965-1979 arası olan x kuşağı;1980-1999 arası ,benim de arasında bulunduğum y kuşağı;2000’den sonrası için de z kuşağı olarak tanımlandırabileceğimiz kuşak sınıflandırmasıdır.

burada z kuşağı şöyle yok x kuşağı şöyle konularına girmeyeceğim. her kuşağın içinde bulunduğu ülke, aile, gelenek, teknoloji, kültür,çevre gibi etkenlerden etkilendiği açıktır. bu nedenle her kuşak arasında farklılık olması da çok normaldir. teknoloji çağında doğan gruba, biz sizin yaşınızdayken yok saklambaç oynardık, tüm gün dışardaydık demek kadar saçma bir durum olamaz. hatırlarsanız aynı muhabbetleri büyüklerimiz de bize yapardı ki o da ayrı bir saçmalık bana göre. z kuşağı da şu anki teknolojiye, gelişmelere daha doğrusu çağa göre davranış biçimi geliştiriyor ki çok normal bu durum. sırf bizim gibi değil diye, bir gruba suçlayıcı davranmak tamamen haksızlık. ki kendileri ,teknoloji ve internetin de yaygınlaşmasıyla bizim kuşaktan daha sorgulayıcı, daha araştırıcı bir kuşak.

peki nedir genel özellikleri:
x kuşağı:
daha gelenekçi bir yapıya sahiptir. aile yetiştirme tarzını, kendi çocuklarına uygulaması daha olasıdır. meslek sahibi olmak onların için önemlidir: doktorluk,mühendislik,öğretmenlik gibi. yüzeysel ilişkilerden kaçınırlar. dini değerlere ve aileye büyük önem verirler.

y kuşağı:
teknoloji çağı ile gelenekçilik arasında kalan nesildir. teknolojiye önem verir.yeteneğe ve girişime önem veren bu kuşak yeniliklere açıktır. sorgulayan bir yapıya sahiptir ve önyargıdan uzaktır. fark yaratmak , farkedilmrkten hoşlanır.

z kuşağı:
yeni şeyler denemeyi ve seyahat etmeyi severler. teknoloji onlar için fazlasıyla önemlidir. toplumsal değerlere ve kurumlara sorgulayıcı yaklaşır. aidiyet duyguları azdır. birden fazla işi aynı anda yapabilme becerileri gelişmiş olup, sosyalleşmeyi de genelde internet üzerinden yapmayı tercih ederler.

bunlar haricinde 2 kuşak daha bulunmaktadır:
sessiz kuşak(1925-1945):
isminden de anlaşıldığı üzere, toplumsal olaylara, aile içi olaylara karşı hep ‘sessiz’ olması öğütlenen gruptur. ayrıca savaşları,cumhuriyetin ilk yıllarını görüp ,değişimin zorluğunu çekmiş bir grup olarak en çok saygı duyulması gereken gruptur. yokluğu fazlasıyla gördükleri için, başarı, güç, tasarruf konularında hırslılardır.

babyboomer-bebek patlaması kuşağı(1946-1964):
2.dünya savaşı sonrası oluşan bebek patlaması döneminde doğmuş nesildir. ismi, gençlerin fikirlerine, ideallerine, yaşama şekline karşı çıkan bu gruba, gençler tarafından türetilen ‘ok,boomer’ ifadesi sonucu ortaya çıkmıştır. kuralcı ve çalışkan olan bu grubun, teknoloji okur yazarlığı çok düşüktür. toplumsal gelişmelerde söz hakkı daha fazla olmuştur. gençliklerindeki uyuşturucu madde kullanımı bu kuşakta daha fazladır. önceki nesillere göre daha aktif ve daha zindeydi. kuralcı olarak bilinen bu grup, işyerinde istikrara inanır ve uzun yıllar aynı kurumda çalışabilirdi.

yazıyı bitirken aşağıdaki alıntıları bırakıyorum. nesillerden şikayetin taa eskilere dayandığını daha iyi anlamamız açısından.

aristoteles: ‘bugünlerde gençler kontrolden çıkmış durumda. kaba bir şekilde yemek yiyorlar, yetişkinlere karşı saygısızlar, ebeveynlerine karşı çıkıyorlar ve öğretmenlerini sinirlendiriyorlar’ (m.ö 350).

hesiod: ‘günümüz gençleri öyle umursamaz ki, ileride ülke yönetimini ele alacaklarını düşündükçe umutsuzluğa kapılıyorum. bizlere, büyüklere karşı saygılı olmayı, ağır başlı davranmayı öğretmişlerdi. şimdiki gençler kurallara boş veriyorlar. çok duyarsızlar ve beklemesini bilmiyorlar’.