kandil günlerine özel olarak yapılan* halka şeklinde susamlı tuzlu kuru pasta formunda hazırlanan küçük simitlerdir. yapılma amacı tamamen geleneksel motiflerdir, dini bir yükümlülüğü yoktur. aslen açlık içinde olan komşu ve yakınlar karnını doyursun diye kandil akşamlarında özellikle yapılıp dağıtılırmış. bir nevi ikram yani. paylaşmanın önemi vurgulanıyor bu vesile ile.

çay yanında güzel tüketilir. susamsız formu da vardır, ki ben onu daha çok severim. yapmayı bilmem ama çok güzel yerim.*

orta çağ cadı avlarına hoş geldiniz.

baba ceza evine konulduktan hemen sonra kıza yollu muamelesi yapacak kesim tarafından yapilan eylemdir. 2021 yılındayız ama bu gerzeklere hâlâ polis, jandarma, mahkeme,savcı,avukat ve adalet gibi terimleri öğretemiyoruz.

2015 yapımı bir sinema filmi versiyonu var heidi'nin. alain gsponer yönetmiş. bir kitap sinemaya nasıl uyarlanır sorusuna şahane bir örnek olmuş bu film. en küçük ayrıntısına dek ilmek ilmek işlenmiş, şahane oyunculukların izlendiği bir yapım olmuş. heidi rolündeki anuk steffen müthiş yetenekli bir genç oyuncu. bonus olarak bir de niki reiser tarafınfan bestelenen film müzikleri öyle güzel bir soundtrack albümü oluşturmuş ki, ne zaman dinlense insanı hem içten içe bir hüzne, hem de çocuksu bir neşeye sevkediyor.
film de albüm de en az birer kere mutlaka deneyimlenmeli...

türk televizyon tarihinin en önemli kahramanlarından biridir. tlc kanalında yayınlanan 90 days fiance ( evliliğe 90 gün) programının yıldızıdır.


program esnasında mürsel/ antalya yazan her saniye için balkona astığım bayraklarla üç milli maç çıkarabileceğimi düşünüyorum.


bir yabancı dil tutkunu olarak mürsel’in ingilizceye hakimiyeti gözlerimi yaşartmakla kalmıyor, mesleğimi sorgulama da neden oluyor. çünkü türkiye’nin en turistik şehrinde ve muhtemelen biraz da olsa ingilizceye maruz kalmış birinin dil yetmezliğinden ölecek halde olması bütün ülkenin ayıbıdır.

mürsel türk insanını tlc ekranlarında temsil ederken ille de sarılmalı, dokunmalı, tokalaşmalı sevgi gösterileri ile misafirperverliğimizi yedi cihana göstermiştir. ki bu amerikalılar için çok da alışıldık bir şey olmasa gerek.


ablası ile yaptığı telefon konuşmasında sonra anna’yı bırakıp türkiye’ye dönen ve nasıl olduğunu kimsenin anlamadığı bir şekilde tekrar geri dönüp anna ile evlenen mürsel hiçbir şeyi ile değilse de samimiyeti ve iş bitiriciliğiyle ile artı puan toplamayı başarmıştır.


telefondaki sözlük yardımı ile anna ile iletişim kurmayı başardığını gördüğümüz antalyalı mürsel’in annayı nasıl tavladığı, hala devam etmekte olan evliliği nasıl yürüttüğü konusunda çeşitli dedikodular olsa da göğsümüzü kabarttığı gerçeği asla değişmeyecektir.


anna ve mürsel instagram’da ortak kullandıkları bir sayfa üzerinden bize kültür mozaiklerini sunmaya devam ediyorlar.

babamla oturup belgesel izlediğimiz sıradan bir gün... ortam sıradan ve sessiz. arada bir hayvanların hareketlerine bakıp şaşırdığımızı dile getirdiğimiz birkaç cümle var sadece.

birden "gidiyorum" diye bağırdım. haliyle babam da "nereye?" dedi. sonraki konuşmayı aynen aktarıyorum:

ben: ne nereye?
babam: gidiyorum dedin ya! nereye?
ben: gidiyorum mu dedim?
babam: ya kızım gidiyorum diye bağırmadın mı?
ben: yoo
babam: tamam sus
ben: tamam

gidiyorum kelimesi saçma değil tabii ama asla bilinçli söylemedim. sonradan epey de güldük. bünye gitmek istiyorsa demek...

vücudunun yüzde 90 ı zekadan oluşan abidir.
kendisinin konuşmalarını youtube dan keyif alarak takip ediyorum.

başlığı okurken yorulduğum versus. kim başarısız olmak ister ki diyerek tarafımı belli ediyorum.

bu gün hatmi çiçeği.

yapmayın. kendinizi bile bile mutsuz etmeyin.

aleksey fyodoroviç karamazov alyoşa odanın köşesindeki koltukta oturuyordu.


dört kişi de oturabilir sanırsın, bir kişi de oturabilir sanmak mümkün.

rehabilitasyon merkezi gibiyim çünkü ama bu bedava. herkes anlatıyo, ben yargılamadan yol göstermeye çalışıyorum. işleri bitince de taburcu oluyorlar hayatımdan, enteresan.

babama söylemekten çekindiğim bir şey olmadığını fark ettiren başlık.

ben külah sarma konusunda çok beceriksizdim. bir kere sarma işini hızlı yapamıyordum. yaptığım külahlarda pek ince olmuyordu. bu konuda çeşitli denemelerim oldu. tabiri caizse kırk fırın ekmek yedim ama nafile... baktım olmayacak, kendime küçük bir külah çantası yaptım. daha doğrusu anneme yaptırdım. bu çantayı yanlamasına takar, muazzam şekilde yapılmış külahları içine koyar ve böylece rekabeti dengelerdim. aksi halde şişen külahlar lordu olarak anılacaktım ki, kök tengri kimseyi bizim mahallenin çocuklarının diline düşürmesin. külahı iyi yapamıyordum ama boruyu üflemek ve hedefi vurmak konusunda gayet başarılıydım. allah bir yerden almış bir yerden vermiş işte. özetle benim meselem lojistikti ve onu da çözmüştüm.

yalnız bu külah işi tehlikelidir. yani normalde gayet stabil bir oyundur ama mahallenin piçleri * bu oyunu bir anda cehennem azabına çevirebilir. aslında kurallar baştan konulmuştur. herkes bu kuralları bilir. kimse kimsenin tavuğuna kışt demez, maksat eğlenmektir ama istisnasız bir tane sivri zeka muhakkak çıkar ve oyunu sabote ederdi. ha o nasıl oluyordu derseniz, şöyle oluyordu; bu sivri zekalar külahların ucuna iğne takıyor ve külahın isabet ettiği çocuk yandım anam nidaları ile canı yanmış bir şekilde diğerinin üzerine çullanıyordu. sıkıntı şu ki, iğneli külah tehlikeli yerlere de isabet edebilirdi. misal göz gibi. işte o yüzden de bu işi yapanlar genelde bir daha oyuna alınmazlardı. ama nasıl oluyorsa o iğneli külah bir şekilde atılırdı. bana da isabet etmişliği vardır. bir kaç kere bacaktan, bir kaç kere de kaba etimden vurulmak sureti ile gazilik unvanına erişmiştim.

güzel zamanlardı cidden. sürekli kendimize eğlenecek bir şeyler bulur ve onları hayata geçirirdik. ha laf aramızda ben halen adam gibi külah saramıyorum. çantayı da kaybettik, o yüzden düelloya davet etmeyin asla icabet etmem *

bizim zamanlar için şöyle modernize edilmiş halleri vardı. havalı dururlardı.



tanım: çocukluk zamanlarımızın en keyifli oyunlarından birisidir. elektrik borusu ve kağıttan yapılan külahlar marifetiyle oynanırdı. ayrıca fişek oynamak olarak da bilinir.

avel bir oğlanın kıza sunduğu 1 alana 1 bedavadan çörlenmiş dondurmayla aşk alevlenmesi konulu reklamların dönmeye başlaması. *

an itibariyle istanbul...

alsınlar aşılarını bana versinler, onların yerine ben aşı olabilirim.
başka arkadaşlar da var aşı olmayı bekleyen. her aşı itina ile aşı olmak isteyene ulaştırılır. maksat pandemi bitsin.

formatı bilmeyen;
eleştiriye ve fikirlere açık olmayan;
nefret söylemli başlık açan;
saçma sapan tanım girenlerin bir çok takipçisi olduğu bir sözlükte normal olan bir durumdur.

bizim kültürümüzde adamcılık var.
suçlu da olsa bizdendir deyip savunmak var.
düşüncelere değil, şahsa değer vermek var.
beş para etmeyen şaklaban ünlülerin ne kadar değer gördüğünü ve takipçisi olduğunu bir hatırlayalım lütfen...

programın ancak ilk 15-20 dakikasını dinleyebilme fırsatı bulabildim. hafta içi, gece yarısı yapılan yayınları dinleyebilmek bizim gibi sabahın köründe uyanmak durumunda kalan kitle için zor oluyor. şu tarz programların kayıtları olsa da, erman-şansal tadında, dur! şimdi oynat! ileri al! falan tarzı fanteziler yaparak arkadaşları dinleyebilsek fena olmayacak.

yayının dinleyebildiğim bölümünde gördüklerim ise şunlar;

1- lucifer entelliğe entegrasyon sürecinde kulak memesi kıvamına gelmiş. bu saatten sonra işi zor. biraz önce bir başlığını gördüm evlilik listeleri falan hazırlamaya başlamış ki, dönülmez akşamın ufkunda olduğunun kendisi de farkında gibi. sorunsuz geçiş yapmak için zaman kazanmaya çalışıyor. benim programı dinlemediğim zaman diliminde memeye meyletmesinin sebebi de bu olsa gerek. zira genç trollerin verdiği tepkiler sonrası, boynunu sıkan fuları meme kartını kullanarak atmaya çalışmış ama bunlar nafile çabalar. meme meme ille de meme derken adam karşınıza evlendim diye çıkacak gibi duruyor. * zaten daha öncesinde gidişi görmüş, şeytana pabucunu ters giydirecekler, boynuzlarını törpüleyecekler, kuyruğuna teneke bağlayacaklar diye uyarmıştım. olay o noktaya doğru gidiyor. bu saatten sonra lucifer'in emekliye ayrılıp sitedeki yeni ve taze trollere, troll eğitmenliği yapması lazım. bu mevzudan başka türlü çıkamaz gibi. hem eğitim/öğretim şart. kaliteli troll yetiştirmesi de bir nevi vatana/millete ve dahi sözlüğe hizmet olur.

2- meja trolleşmemiş. bazıları lucifer'in kulak memesi kıvamına gelmiş olduğunu kabul edemedikleri ve bu durum onlara ağır geldiği için bu tezi öne sürerek, iyice sevimli hale gelen iblisi kurtarmaya çalışıyorlar, lakin bu çaba nafile. meja daha önce sergilemediği bir takım özelliklerini sergiliyor. tabiri caizse ince görüyor ve mizah kartını kullanıyor. zaten robot olmadığını hepimiz biliyorduk. onun bu yönlerini trolleşmek olarak nitelemek yanlış olur. bence aslına rücu etmiş durumda. salt bilgi başlıklarında görünmüyor diye meja'yı dönüştürdük diye zafer tam tamları çalmak troll avuntusu olur. koskoca lucifer kaydı gitti elinizden, acınız büyük anlıyorum ama gerçeklerle yüzleşmeniz gerekiyor *

3- kimse fark etmemiş ama lucifer'ın ses tonu yoldaş'a çok benziyor. hatta bir ara ne oluyoruz yahu dedim. verdiği esler falan da enteresandı. bilemiyorum yani * adamın içine yoldaşın ses tonumu kaçtı yoksa ''yoldaş kızıl öfke benjamin'' trolleri kamulaştıracağım derken fazla mı ileri gitti orası muamma * işin latifesi bir yana ben pek bir benzettim. işte program kaydı böyle şeyler için lazım. ileri sar, geri al derken durumu netleştirirdik. *

sonuç olarak siteden pek çok entelin gidişi ile zafer kazanan troll cephesi, önce kızıl nelson'un kaybı arkasından da lucifer'in kulak memesi kıvamına gelmesi ile büyük yara almış oldu. mücadele eşitlenmiş gibi gözüküyor. bu arada kızıl nelson'da güzel adamdı, adı geçmişken anmış olalım. troll kalitemiz umarım düşmez. zira bu kayıplar ciddi kayıplar.

gerek meja'ya gerekse lucifer'a böyle bir programı yapma cesareti gösterdikleri için teşekkür ederiz. ara sıra yapmayın bol bol yapın ki, lucifer'in dönüşümünü canlı takip edelim *

ağzınıza sağlık arkadaşlar...

hiç kullanmayacağım opsiyonun gelmesidir. ulan zaten 3-5 artı oy alıyoruz veriyoruz bide milleti mi engelleyelim.

her türlü hint filmi.
filmlerin konusunu ya da hikayesini bağlamaksızın neredeyse her filmde olan garip danslı ve sözlü müzikleri her izlediğimde -bazıları güzel olsa da- ister istemez içimde 'ne izledim lan ben?' fikri oluşuyor.