kardeşim burnuna kumanda tuşu sokmuştu onu götürdük.. geçen de badem soktu, anlamıyorum bu çocuğun burnu ile ne derdi var. küçük de değil hani 8 yaşında.. başlı başına bir imtihan kendisi..

bütün hayal kırıklıklarımı topladım,
bütün can yakan sözlerini ve
boşvermişliklerini,
bencilliklerini,
susuşlarını,
işine geldiği gibi açılan algılarını ve
ansızın beliren duyarsızlıklarını,
ve hep yıkmaya çalıştığım o itina ile ördüğün lanet olasıca duvarlarını,

bir eşik vardı,
bir adım,
oradan sonrası sensizlik,
oradan sonrası sen sağ ben selamet
geçemedim...
atamadım o adımı,
seni ardımda bırakıp yoluma gidemedim,
sanki bin yıldır tuttuğum nefesimmişsin gibi bırakamadım seni,
aslında içten içe öldürüyorken beni,
oysa hiçbir zaman açılmayacağını bildiğim bir kapının önünde yüz yıl beklemek gibiydi senin değişmeni beklemek,
öyle boş, öyle nafile,
öyle ziyan edilmiş...

tüm canlı varlıkları kendileriyle aynı seviyede kabul eden kızılderililer, bir hayvan avladıklarında, hayvanın ruhuna teşekkür eder, onu yalnızca yiyeceğe ihtiyaç duydukları için öldürdüklerini söylerler. bir ağacı kestiklerinde ağaca saygı duyar, onun ruhuna teşekkür ederler. doğadan ihtiyaç duyduklarından fazlasını almazlar. atasözlerinde doğa sevgisi vurgulanır.
her sabah uyandığında; günün ışığı için, yaşadığın ve gücün yerinde olduğu için, karnını doyurduğun için şükret. eğer şükretmek için ortada bir sebep göremiyorsan hata kendinde demektir.
günümüzde insanlar bilgiyi arar oldu, hikmeti değil. halbuki bilgi mazidir, hikmet ise istikbal.
toprak yaratıldığında üzerinde sınır çizgileri yoktu, onu bölmek insanlara düşmez.
bütün bitkiler ve hayvanlar kardeşimizdir. bizlerle konuşurlar, eğer dinlersen; duyabilirsin.
düşünceler oklar gibidir. bir kere salıverildiler mi, gider hedefi vururlar. onlara iyi sahip ol, bir gün hedef kendin olabilirsin.
fakir olmak, şerefsiz olmaktan daha küçük bir meseledir.
ölüler güç ve bilgilerini beraberinde götürmez, yaşayanlara ilave eder.
hayvanlar olmadan insanlar nedir ki? eğer bütün hayvanlar kaybolup giderse insanoğlu büyük bir ruh yalnızlığı içinde ölecektir. hayvanlara ne olduysa insanlara da aynısı olur. her şey birbirine bağlıdır. yerkürenin başına gelen, yerkürenin çocuklarının da başına gelecektir.
hayat nedir? ateş böceğinin bir anlık parıltısı, bir bufalonun kışın aldığı nefes, çimlerin üzerine düşen ve günbatımıyla kaybolan küçük bir gölgedir.
eğer herkes fikrini söyler ve yapması gerekeni yaparsa, barış güneşi sonsuza kadar parlar.
yaratıcının kelimeleri meşe yaprağı gibi sararıp düşmez; çam yaprağı gibi ilelebet yeşil kalır.
son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde; beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak.
yeryüzü, bize atalarımızdan miras kalmadı, çocuklarımızdan ödünç aldık.
sadece gerçekleşmesini arzu ettiğin şeyleri istemek için dua etme, çünkü insan kendisi için en iyinin hangisi olduğunu bildiğini iddia edemez.
bana anlattığında, unutacağım. bana gösterdiğinde, hatırlamayabilirim. beni işin içine sok, anlayacağım
bizim halkımız ile beyaz halk arasındaki en büyük fark tevazudadır. bizim insanımız ne kadar yükselirse yükselsin, ne kadar ileriye giderse gitsin, bilir ki yaratıcı’nın ve kainatın önünde bir zerredir.
arkamda yürüme, ben öncün olmayabilirim. önümde yürüme, takipçin olmayabilirim. sana uymayabilirim. yanımda yürü ki böylece seni görebileyim, böylece ikimiz eşit oluruz.
bir kere "al şunu" demek, iki kere "ben vereceğim" demekten iyidir.
her şey bir halka gibi hareket eder. hareketlerimiz de döner dolaşır, bize geri gelir.
insanlar tabiattan uzaklaştıkça kalbi katılaşır. insanın gözleri öyle kelimelerle konuşur ki, dil onları telaffuz edemez.
yanlışı gören ve önlemek için eli uzatmayan, yanlışı yapan kadar suçludur.
kartalı vuran kendi tüyünden yapılmış oktur.
doğum yapan her şey dişidir. kadınların ezelden beri bildiği kainatın dengelerini erkekler de anlamaya başladıkları zaman, dünya daha iyi bir dünya olmak üzere değişmeye başlamış olacaktır.
dur, dinle. hep konuşursan hiçbir şey duyamazsın.
dünyadaki her şeyin bir sebebi vardır. her bitki bir hastalığı tedavi etmek için büyür. ve her insan bir görevle yaratılmıştır.
gözlerde yaş yoksa, ruh gökkuşağına sahip olamaz.
insan iki ruhludur. içinde bir iyi köpek bir de kötü köpek kavga eder. hangisini daha çok beslersen o kazanır.
ilkbaharda usul usul yürü; toprak ana hamiledir.
bir ayağı kanoda bir ayağı teknede olanlar daima nehre düşerler.
kaybetmeyi ahlaksız bir teklife tercih et. ilkinin acısı bir an, diğerinin vicdan azabı bir ömür boyu sürer.
derinin rengi insanları farklı kılmaz. iyi iyidir, kötü kötüdür. büyük yaratıcı hepimizi kardeş olarak yaratmıştır.
kehanet, muhtemel bir olayı kesin bir bakış ile görmekten başka şey değildir. hava ya bulutlu olacaktır, ya da güneş açacaktır.
komşun hakkında hüküm vermeden önce, iki ay onun makosenleriyle yürü!
su gibi olmalıyız. her şeyden aşağıda, ama kayadan bile kuvvetli.
unutmayın çocuklarınız sizin değildir. onu yaratıcı'dan ödünç aldınız.
yükün dürüstlükse, gücün düşer belki ama, başın düşmez.
beyaz adam çok konuşuyor. sürekli konuşuyor. bu yüzden hiç duymuyor.
hayat ölümden ayrı değildir. sadece öyle görünür.
doğduğunda sen ağladın ama dünya çok memnundu, öyle bir hayat yaşa ki sen öldüğünde bütün dünya ağlasın ama sen çok memnun ol.
kuduz bir köpeği besliyorsan minnet ve sadakat bekleyemezsin.
dünün, bugünün işine karışmasına izin verme.
bir düşman çok, yüz dost azdır.
daha sık gökyüzüne bak, daha az ayaklara, böylece düşüncelerin daha net ve hafif olacaktır. konuşmak yerine, daha çok sessiz kal; böylelikle ruhun sakinliğe ve huzura erebilecek.
düşmanımı cesur ve kuvvetli yap! eğer onu yenersem utanç duymayayım
kızılderililer ve hayvanlar, nasıl daha iyi yaşayabileceğini beyaz adamdan çok daha iyi bilir; hiç kimse temiz hava, güneş ışığı ve iyi bir su kaynağı olmadan hayatta kalamaz
esen rüzgarı dinle, onu dinlersen eğer seninle konuşur. sessizliği dinle, eğer onu dinlersen o da seninle konuşur. kalbini dinle, eğer onu dinlersen o her sorunun cevabını bilir.
gözün ile değil yüreğin ile hüküm ver.
aşkı tanıdığında, yaratıcı'yı da tanırsın.

sınava girdiğim sitede oluşan uyarı, deli eder.

bir hikayeden alınarak günlük hayatta kullanılmaya başlanan bir deyimdir. en azından romain gary'nin kadının ışığı isimli kitabında böyle yapılmış.

romain gary kitabında bu sözü dayanışma için, birlikte hareket ederek en zor şeyleri başarmak için, yardımlaşmanın önemi için ve bir elin nesi var iki elin sesi var anlamını vermek için kullanmıştır.

romain gary'nin anlattığı hikaye şöyle bir şey: amerikalılar aya ayak basıp teknoloji ve uzay araştırmaları konusunda dünya devi olmaya karar verirler ve bunu da başarırlar. aya ulaştıklarında ise orda çinlilerin olduğunu ve kendilerinden çok önce buraya ulaştıklarını fark ederler.

teknolojik olarak kendilerinden çok geri olduklarını düşündükleri çinlileri orada gören amerikalılar kibirle bunu nasıl başardıklarını sorarlar. çinliler ise iki ellerini yumruk yaparak birbirinin üzerine koyar ve şöyle derler:

bir küçük çinli iki küçük çinli üç küçük çinli.

çinliler üst üste çıkarak aya ulaşmayı başarmıştır. romain gary de bu sözü birlikte hareket ederek ve dayanışma ile zor işlerin üstesinden gelmek ve hatta imkansızı başarmak anlamında kullanmıştır.

sözlüğümüzü kalitesiz trollerden, aklını apış arası ile bozmuş mastürbasyon bağımlılarından, zekası elbise askısı kadar olduğu halde şaka yapmaya çalışan aklı evvellerden ve ilgi budalalarından nasıl kurtarırız? cevabı basit:

bir küçük çinli iki küçük çinli üç küçük çinli.

çok gerekli başlıklarda bugünün ödülünü alan başlık.

ara ara detoks niyetine yapılması gereken eylem. birkaç gün uzaklaşın komple, ölmezsiniz korkmayın.

tek parça firil firil elbise ya da şort giyen genç kızlar, sakallı ve seri köz isteyen bar çocukları erkekler ve yancıları. araya bir iki de garip anne baba hoooop 35 bölüm garanti. isimleri de yaz meyvelerinden seçilir.

psikolojik hastalığı yüzünden intihar eden bir kız vardı bizim yurtta. ama hap falan içmemişti kollarını kesip yatağa yatmış üstünü örtmüştü. arkadaşları odanın içinde kan içinde bulmuşlardı. ambulans polis derken gün boyu yurtta kıyamet kopmuştu. neyse ki kızı çok kan kaybetmeden bulmuşlar. oda arkadaşları kafayı yiyip yurttan ayrılmışlardı.

akp'li olması.

kim istemez mutlu olmayı
mutsuzluğa da var mısın
(bkz: cemal süreyya)

ben bile bakıyorum ne var ki bunda? önemli olan taciz boyutuna ulaşmaması.

karlos gibi seven birini isteyen yarenler için gelsin
yanarım

her gün 2 kere leblebi tozuyla nefessiz kalmak

varacağamız hedefi çoğu zaman kafamızda hesaplamışızdır. a noktasından b noktasına ulaşınca hedefimize ulaşmış oluruz. bazen bazı yolculuklar hedefe kesin varacağımız konusunda emin olduğumuz ancak sonucunu kestiremediğimiz şekilde sonlanır.

"kötü mü ettim, otobüslerde sürün istemedim.."
içimden kötü ettin demek geliyordu. belki biraz gezintiye çıkmayı ve sahilde midye yemeyi planlamıştım. şimdi ise bu yolculuğa yalnız çıkmayacağım, kalabalık bir otobüse binmeyeceğim söyleniyordu. yine de karşımda gözleri parlak parlak bakan güzelliği kırmak istemedim pek. zaten başıma ne gelirse kırmamaya çabalamaktan geliyordu. oysa her hareketin altında yatan art niyeti biliyordum. bu teklifte de art niyet seziyordum ancak bozmadım.

"sorun değil. param vardı. sahilde gezmeyi düşünüyordum." daha endişeli bir hale büründü. içimden artık rol yapma demek geliyordu. ifadesizliğimi korumak oldukça zordu. "hemen şimdi istersen söyleyeyim, götürmesin seni? turlarsın biraz?" ikimizde bunun böyle olmayacağını gayet biliyorduk. içimdeki saldırganı daha fazla tutamadım, maskem düştü. sakinliğin arkasına daha fazla saklanamıyordum.

"yalnız kalmaya hakkım yok mu benim? sanki her zaman benimle geliyormuş da çok umursuyormuş gibi.."

"aklımca iyilik yaptım sana.."

"sizden iyilik gelebileceğini artık hiç sanmıyorum.."

araya farklı bir ses girince takındığım saldırgan tavır yerini yalnızca bıkkınlığa bıraktı. "geç kalıyoruz artık!"

birşey söylemeden son kez kirpiklerime baktım. oldukça uzun ve güzel görünüyordu. kendimi daha da süzdüm. uzun siyah elbisem benim için sembolik bir elbiseydi, aslında özellikle seçmemiştim bu elbiseyi, farkında olmadan elim askıya gitmiş ve almıştı elbiseyi. öylece üzerime geçirmiş aynada bir önüme bir arkama bakarken cehenneme ilk adım atışımda da bu elbiseyi giymiş olduğum geldi aklıma. belki bir kurtuluştur, bu bir işarettir diye düşündüm elbiseyi süzerken. hiç bunları düşünmeden sırf rahat olduğu için geçirmiştim üzerime çünkü. bu düşünceleri bir kenara bırakarak, aklımda söylemem gereken tüm cümleleri tekrarlayarak son kez aynada gözlerimin içine baktım. tıpkı kurumuş bir göl gibiydi gözlerim. biraz dikkatli süzerseniz çatlamış zemini görebilirdiniz. yaşam enerjisi yoktu, oldukça silik bir kahverengi oralarda bir yerlerde yalnızca görme işlevini yerine getiriyordu.

güzel görünüyordum.

sessizce merdivenlerden aşağı indim. merdivenler bana her zaman labirent gibi geliyordu. dönüp duruyordum. bana hem uzun geliyordu, hem de zaman kavramımı yitiriyordum. zaman, diye düşündüm. son zamanlarda oldukça unuttuğum, karıştırdığım bir kavramdı. gittikçe zekamın eksilere düştüğünü hissediyordum. ne günleri, ne ayları ve hatta dijital değilse saatleri ayırt edebiliyordum. kendimdeki değişimi farkettikçe kendime acıyordum, zamanı bile yitirmiştim artık. belki içine girmiş olduğum döngü benim iyiliğim için bana zamanı unutturuyordu.

arabanın kapısını kapattım ve şoför koltuğuna bakmamak için kendime söz verdim. böylece sohbet olmayacak ve bende yalan söylemek zorunda kalmayacaktım. konuşmak istemiyordum ancak ona cevap vermezsem de olmuyordu. kafamı cama çevirdim, kürklü yeleğim boynuma sürtündükçe hafif kaşındırıyordu. hisler, diye düşündüm. yol boyunca tutunmam gereken şey buydu. hislere tutunmalıydım. diyaloglara dalarsam içinden çıkamazdım. hem kaçmak istediğim herşeyden kolay yoldan kaçabilmek için bu yola koyuluyordum. hislere tutunmalıydım ki kaçabileyim.

kafamı abartılı şekilde cama dönmüş, kendimi kastığımı belli etmemek adına ifadesiz yüzümü korumaya çalışıyordum. düşünceler o kadar fazlaydı ki sanki kafamın içinde birbirine çarpıyordu. buraya ilk geldiğim zamanı düşündüm denizi seyrederken. her zaman denizin beni hipnoz ettiğini düşünüyordum. bu da yıllar önceki anılara dalmama, bu şehre ilk adım atışıma kadar gitmeme sebep oluyordu. kafamda bir yandan söylemem gereken cümleler kelime değişiklikleri yaparak süzülse de ana metin hep aynıydı. anılarım ve cümleler birbirine karışıyordu ve beynimi zorlamak bana hiç iyi gelmiyordu. niçin bu seçimi yaptığımı sorguladım bir yandan. hayatımın hiç bu kadar kötüye gideceğini düşünmemiştim. belki fazla aptal ve fedakardım ancak neticede vicdanım rahattı, ben mutsuzdum. bazen mutlu olmaya hakkım yokmuş gibi hissederdim. geçmişte işlediğim günahlar aklıma gelir ve şuan bunları ödediğimi düşünerek herşeyi hakettiğimi kabul ederdim. son günlerde hakettiğimden fazla üzgün ve kırgın oluşum artık dolup taşmama ve bu yolculuğa çıkmama sebep olmuştu.

"bir sorunun mu var?" düşüncelerimi bölen sesi duymak istemesemde aynı arabadaydık. iç geçirdim hafiften. hayır ona dönmeyecek yüzüne bile bakmayacaktım. "uyuyamıyorum." diye cevapladım onu. uzun konuşmayı hiçbir zaman sevmemiştim. buna rağmen ironik bir şekilde en uzun konuştuğum kişi de şuan konuşmak istemediğim kişiydi. keşke biraz cesur olsaydım ve kırgın olduğumda doğrudan gözlerine bakarak "ben çok kırgınım. beni sen kırdın.." diyebilseydim. içimdeki aptal hala karşısındaki insanı üzmek istemiyordu. bundan nefret ediyordum. sahi, son günlerde nefretten ve öfkeden başka bir duygu hissetmiş miydim? işte bu yüzden bu yolculuğu yapmaktaydım. duygular da bir çok şeyle beraber hayatımdan gitmişti. kendimi insan gibi hissetmiyordum. vahşi bir hayvandım ve doğadan koparılıp bir kente salınmıştım. yolumu kaybetmiştim. sadece öfke ve nefret hisleriyle hareket ediyor, bunu yansıttıkça da pişman oluyordum. tehlikeliydim ama zaaflarım da vardı. merhamet miydi, vicdan mıydı yoksa bu kadar insanın sandığı gibi, acaba gerçekten iyi bir insan mıydım? öfke saçtıktan sonra pişman olmamın başka bir açıklaması yoktu. yeleğimin kürkü boynumu yine kaşındırdı.

"sabaha kadar sigara içiyorsun uyuyamazsım tabii.." işte bu beni gerçekten delirtiyordu. bu bir sebep değil, sonuçtu. uyuyamadığım için sabaha kadar sigara içiyordum. uyuyamamanın insanın elinde olan birşey olmadığını anlatamıyor olmak, uyku terörünün başa çıkılması ve alışması zor birşey olduğunu anlatmak neredeyse imkansızdı. konuş diyordu içimdeki ses. anlat onlara! ancak o sesi bastırıyor ve kendime söz verdiğim gibi, bir daha kimseye derdimi anlatmayacaktım. "haklısın." dedim sadece, içimden geçen cümleler uzun suskunluğumdan belli oluyor muydu acaba?

"sen iyisin. birşeyin yok, ancak bana söylemen lazım. nedir seni bu kadar üzen? rahatsız eden, üzen birileri mi var? eğer böyleyse gece gündüz yanında kalabilirim. bana anlat. sorunun varsa, seni üzen varsa anlat halledeyim."

tut kendini.. tut kendini... bu adam yıllardır tanıdığımı sandığım adam değildi. birbirimizi çok iyi anladığımızı, tanıdığımızı sanıyordum. beni üzen kişinin kendisi olduğunu farkedemeyecek kadar ya umursamazdı, ya da farketmişti ancak salağa yatıyordu. "sensin. beni üzen sensin. sana kırgınım ve bu yükü artık taşıyamıyorum! yüzüne bakamıyorum, yüzüne baktıkça üzülüyorum. seni artık tanıyamıyor ve anlayamıyorum! seni kaybettim ve bunun yasını tutuyorum.." diyemedim.

"bir sorunum yok. sadece uyuyamıyorum."

sessizlik olunca acaba anlamış mıdır diye yüz ifadesine bakmak istedim. kafamı deniz manzarasından çevirmedim yine de. o yüze bakmak beni üzüyordu.

bu yolculuğun bir sonu yoktu. a noktasından yola çıkmış ve hiçbir zaman b noktasına varamamıştık. oysa bu yolculukta yalnız olmayı planlamışken, yol arkadaşım bu hayatta beni en çok üzen insan olmuştu. bu yüzden bu yolculuk bitmiyor, yollar gittikçe virajlanıyor, kısa cümlelerin arasına daha uzun zaman giriyor ve nefretim gittikçe artıyordu. kurtulmak istediğim duygular gittikçe katlanıyor ve sessizlik yolculuğa hakimken ikimizinde beyninde dönen çarkların sesi yankılanıyordu. bu yolculuk hiç son bulmadı. başımı deniz manzarasından çevirmedim, o da beni anlamadı.

bu konuyu türk dil kurumu bile bu kadar dert etmedi. düne kadar “ yha npyrsn knk .s.s” yazanlar başımıza türkçeci kesildi ahahshsjdjdk. kardeşim ödev falan yaparken tabi dikkat ediyoruz ama şuraya yazarken bir salın bari ya. ne bu kural kural yeterince uymamız gereken kural var zaten her şey bitti tek derdimiz de-da ayrımı. keşke tek problem bu olsa.

mozart'ın en büyük şansı üstadla aynı döneme denk gelmemiş olmasıdır.

azer bülbül dövmesi minimal portre çalışmam:



5 yıl once canlı model :



yarım kalan dotwork:



unipen dotwork:



eskilerden optik:



bil bakalım kim ? pixel art :



eskilerden :



yeni çalışmalarıma hala devam ediyorum bunlar 4-5 yıllık çalışmalarım.

zihinlerine, duygularına sızabileceğim yeni insanlar demektir.* hepinizi okuyacağım ölom bekleyin siz bekleyin! neyse, ben bu insan denen varlığın sırrını çözerim! o gün geldiğinde radyo yayını yapıp haber vereceğim size de kobaylar aman arkadaşlar. tşk.

(bkz: tutmayın küçük enişteyi)

sözlüğün en sevdiğim saatleri.. sabah deniz kenarında yürüyüş yapılıyormuş gibi. istediğim şarkıyı dinleyip kimseye çarpmadan mutlu mesut yürüyorum. ben sakinliği seviyorum.