burnunun direğinin sızlamasıdır.

ondan gelen son şey, en azından bugün için.

bir şarkı, şiir, haluk bilginer sesi, tuhaf.
şahsiyet dizisine aitmiş, ölümden korkmama sebep oldu, o yolladı.

sözler hakan günday, düzenleme rubato.

bülbül yok
ve de gül yalan
ızdırap benim iptilam.

kalmadı hiç nefesim,
lütfen öldür beni sevgilim.
kalmadı hiç tâkatim,
lütfen öldür beni sevgilim.

ah ile
vah ile
agâh ile
geçti bu ömür, öl keyfini sür.
geçti bu ömür, gel keyfini sür.
gel beyoğlu'na gel,
katliam var beyoğlu'nda

öldük aşkına ah pera,
sarhoş ola ola.
öldük aşkına aman pera,
kudura kudura.

"bak, şarkı? "

hayatta yapmadığım iştir.

bakmayın o 3500 puanı da harcamazdım ama yoldaş çok afedersiniz pavyonda çalışan konsmatris gibi borçlandırdı beni, elimden zorla senet aldı, harcıyacaksın uleyn yoksa ben seni harcarım dedi.

zorluklarla baş edebilmek için tek başına değil de birlik oluşturarak acılara yürümek gerektiğini hatırlatan başlıktır. bir nevi bir elin nesi var iki elin sesi var anlamına gelir.
umarım insanlığın ve dünyanın düzenine karşı da bireyselliği bırakıp voltran oluştururuz da prens lotorlara ya da kral zorkonlara karşı durabiliriz.

bana okumayı öğreten ve çocukluğumu hatırlatan kitap olduğu için (bir vefa borcu olarak) cin ali.

çıkart şu üstündekileri, ne dediğin anlaşılmıyor .

kadıköy

aç gözünü zeynep tekrarı yok bunun.

(bkz: yanlış anlaşılan şarkı sözleri)

taş kömürü ile ünlü ilimiz.

her yarım saatte bir tjk tv kanalı açılıp bir 3-5 dakika bakıldıktan sonra trt müzik kanalına geri dönülen birahanedir.

kafa sözlük eleştirileri artık beni çok sinirlendirmeye başladı. abi adamlardan don atlet istemediğiniz kaldı bir tek ya. sözlük işte, yazıcan okican. çok basit bir mantığı var. bu kadar bulunduğun ortamı değiştirmek istemek neden yani? sevmediysen kullanma hani o kadar çok değiştirmek istediğin şey varsa.

normalde böyle bir entry girmem ama her gün sol frame'de "kafa sözlüğün şöyle olması, böyle olması, şunu yapması, bunu yapmaması, bunu yapması gerekliliği, onu yapmaması şartı, bunu koklaması onu öpmesi..." yeter yani suyu çıktı.

hem terk etmiş hem de terk edilmiş biri olarak yaziyorum buraya.
terk etmenin vicdan azabi, kirmadan nasil ayrilacagini bilememek,ya pisman olursam, ya beni oyle seven baska birini bulamazsam, kadinsan ve terk ettigin karsi cinsinse zarar görmekten korkmak gibi iğrenç kaygıları var bu olayın. terk edildiğimi hatırlıyorum da en fazla bir sure aci çekip sonrasinda kendi hayatima koyuldum. suanda da birini terk etmeye çalışıyorum buraya dokesim geldi tum kaygilarimi. oyle işte be sözlük, terk etmenin kaygisi bir başka oluyor...

hayatımda olduğu için her an teşekkür ettiğim, öğrendiğim nerdeyse her şeyi borçlu olduğum, her zaman her şeyde destekçim olan mükemmel insan. belki de hayatımdaki en sevdiğim ve en saygı duyduğum, fikirlerine önem verdiğim ve onun için elimden gelen her şeyi yapabilceğim nadir insanlardan birisi. ona bi şey olması düşüncesini bile kaldıramıyorum hala. insanlara beni anlatırken “arkadaşım, torunum, çocuğum, her anımdaki destekçim yanımda olan canım kızım” dediğini kaç kez duydum ben bile bilmiyorum ama biricik meleğimle beraber olduğumuz her anıma ve bana öğrettiği her şey için ona binlerce kez teşekkür ederim. sevdiklerinizi hiç kaybetmemeniz dileğiyle*.

kusma sebebim.

ölüme yakın bir adamın neler hissettiğini gözler önüne seren harika kitaptır.
şaheser bir kitap benim gözümde o psikolojiye bu kadar iyi bürünmek herkesin yapabileceği bir iş değil.

1934 yapımı romantik komedi tarzında bir frank capra filmi.
başrolde clark gable adeta kadın izleyicileri kendine aşık etmek için oynamış filmde. *
aradan 87 yıl geçmesine rağmen romantik filmlerin bir çoğu bu filmin ekmeğini yemiştir diyerek baya iddialı konuşacağım. hatta yeşilçamdaki bazı romantik komedi filmlerinde bile bu filmden esintiler görebiliriz.
en iyi kadın oyuncu, en iyi erkek oyuncu, en iyi film, en iyi yönetmen ve en iyi senaryo oskarlarını aynı yıl alan ilk film olarak sinema tarihine geçti.

türkiye'de tartışma kültürü ile benzerlik gösteren durum.

insanlarla düzgün bir fikir alışverişi yapamazsınız. neden? çünkü kimse sizi dinlemez, herkes lafınızın bitmesini ve sıranın kendisine gelmesini bekler. siz konuşurken içinden kendi söyleyeceklerini geçirir insanlar. burada da benzer durum var. başlığa bakılır, yorumlar okunmaz ya da hızlıca, anlamadan göz atılır, sonra kişinin kendi yazmak istediği şey yazılır ve görev tamamlanır. o yüzden siz daha önce aynı şeyi yazmışsınız yazmamışsınız, nasıl yazmışsınız falan pek önemli değil. herkesin önemsediği sadece kendi fikirleri.

herkes demeyeyim haydi, büyük bir grup insan diyeyim. öylesi daha doğru.

vakti zamanında bugüne çok da uzak olmayan bir gecenin kör saatinde kafama portakal atarak "bu ne iş" diyen ve sonrasında da burnumu sokmak istemem deyip yorumları ile kafa göz dalan sevgili melis, * efsanevi eleştirileri ile girdi hayatıma. böyle pat küt 'cık cık bu böyle mi yazılır!' dediği her yerde hakikaten bir kusuru yakalayınca "kim ki bu şahsiyet" dedim. ve yanıt şu: smdlgifkhag... ben şahsiyet falan değilim... *
ahhh bir de şu var en sevdiğim "sayı doğrusunda ben pozitife daha yakınım diye bu benim doğru olduğumu göstermez sadece sıfıra senden daha yakınım." *
biraz garip bir nick altı oldu sanırım ama mellisho bu kadar benzersiz bir şahsiyetken * her diyaloğumuz böyle garip bir seyirdeyken başka nasıl ifade ederim bilemedim.
son söz:
ahh bir de şu beyb meselesi var, ben o başlığı doldururum*... respect atıyorum, jargona çok hakim değilim idare et. *

benimde stresten saçlarımı dökmüş olan belgedir.
çıkarmak için bir ton uğraştım. ama maalesef bir kurumda çalışıyor olmam yetmiyor, polisler birde nöbet çizelgesi soruyorlar. yemin ederim işe gitmek çalışmaktan daha zor oldu.