bir arkadaşımın ettiği birkaç güzel söz üzerine
"teşekkür ediyorum bugün doğum günüm olduğu için kendimi şımartabilirim, övgülerini kabul ediyorum." dediğim vakit :

"desene diğer bütün günler övgülerin cehennemi olacak." demişti.

birçok güzel söz duymuş ya da okumuş biri olarak bu cümle diğerlerinden biraz daha üstün gelir bana.
okuyorsan, teşekkür ederim aklını kullanan kahraman.

her yıl düzenli olarak başladığım hala bitiremediğim oğuz atay klasiği. sıkılmıyorum da okurken ama sürekli araya başka kitaplar giriyor. bu ay tekrar başlıcam hadi bakalım.

yeşil pena logolu oluşum.

ekşi sözlük öyle bir hale geldi ki artık yazmak için hiç bir motivasyonum kalmadı. hal böyle olunca kendimi kafa sözlük'te buldum.

ekşi gerçekten eskisi gibi değil. daha fazla gelir elde etmeyi kendine misyon edinen yönetimin takındığı tavır, yazarların sürekli favori kasmak amacıyla girdiği ve komik olduğunu zannettiği boş içerikli entryler, yazarlara dahi sürekli ve abartılı şekillerde gösterilen reklamlar, zırt pırt gündem olan nefret söylemleri, sürü psikolojisi ile hareket etmekten çekinmeyen andavallar, kimsenin tanımadığı ve sadece para için getirilen ünlümsüler artık beni çileden çıkardı.

vaat edilmiş topraklardan herkesi selamlıyorum.

tanımların beğeni alması.

efsanevi bir oyunun sinemaya uyarlanması. 1995 ve 1997 yıllarında çekilmiş bulunan iki adet filmi daha mevcuttur ama vasatı geçmemiştir. yeni film ise oldukça merak uyandırıcı ve beklentileri karşılıyacak gibi duruyor . çocukken ataride oynadığımız ve nice oyunu çıkmış bir efsaneyi sinemada görmek oldukça mutlu ediyor.

merak edenler için mortal kombat evrenini anlatan bir kaynak bir bırakıyorum buradan okuyabilirsiniz

zamanında, üzerine yazı yazmak veya resim çizmek için kullanılan, hayvan derisinden yapılmış kağıt benzeri bir gereç.

kütüphanemden aldığım bir kitap bazen,
bazen okuduğum bir şiir...
baharın gelmiş olması.
güneş doğarken uyanmak bazen,
bazen kuşların uyanışına kadar uyumamak ve onlarla şenlenmesi tüm sokağın...
annenin sesini şen şakrak duymak,
annenin eline dokunmak...
bazen yazmak,
bazen çizmek,
bazen okumak,
bazen söylemek...
anı yaşamak, yaşayabilmek...
andan keyif almak...

benim eşiğim çok düşük dostlar.
bir kelebeği gördüğümde, bir papatyaya dokunduğum da bile mutlu olabilirim ben.
peki ya sizden ne haber?

gecenin karanlığından çıktı geldi bir hüzün.
yavaşça çömeldi yanı başıma. beni tanıdın mı diye sordu?
daha önceleri de gelmiştin ziyaretime, gelişinden tanıdım seni, diye cevap verdim.
neyin var dedim. hadi anlat bana. hüzünlerden hangi hüzünsün?
anlat herşeyi. neyin hüznüsün sen?
anlatırım elbet, biraz soluklanayım dedi.
şöyle rahat otur lütfen dedim.
uzandı yatağıma,
sigarasını yakmaya yeltendi.
burada sigara içemezsin dedim.
özür diledi. ve sustu.
göz bebeklerim karanlıkta büyüdükçe onun ne kadar güzel bir hüzün olduğunu farkediyordum. ne kadarda kibar ve naifti.
pencereyi açar mısın dedi. açtım, içeri hoş bir soğukluk girdi.
derin bir sessizlikten sonra sessizce konuşmaya başladı.
ihaneti, gördüm dedi.
şaşkın bir şekilde, açıklar mısın diye sordum?
doğruldu ve acı bir ifade büründü yüzüne,
lütfen sorularına biraz ara verir misin dedi
ve sustum. pencereyi kapattım güzel bir sıcaklık kaldı odada.
………………………………..

verilen ziyafete katılmamak olmaz
tadılan lezzete doyulmadan kalkınmaz
boş yere atışıp durmayın be hey gafiller
bir güzelin bir bakışına doyulmaz...

türkiye'de bilinçli bir genç olmak.

şahsını çok samimi bulduğum, dergiden ziyade kendisini instagram hikayeleriyle tanıtan, takipçilerini çok memnun eden karikatürist, ressam.

bakmışken beğeni de atarsanız tadında yenmez.
bu arada ben sık değiştiriyorum. bu da hakkımda fikir edinmeniz için kalsın bir kenarda.*

toplumumuzda hoş karşılanmayan ancak yeni yeni kabul görmeye başlayan durum. evlilik bağı gerçekleşmeden kişilerin birbirini tanıması için uygun zeminde deneme yanılma olayıdır bence. ilişki yürümezse yeni ev bulma, eşyaları paylaşma olayı dışında çok büyük sorunlar çıkarmayacak hadisedir.

dünya çapındaki kitap ağı, kitap okuyan insanlarla iletişim kurma imkanı ve çoğunluğun beğenisiyle oluşmuş kitap puanlamasıyla gönül fetheden uygulamadır.
senelerdir kullanıyorum ve benden çok (ve nitelik olarak da iyi tabi) kitap okumuş insanları görünce orta yerimden çatlıyorum.
(bkz: sözlük yazarlarının itirafları)

habertürk yazarı fatih altaylı'nın bir arkadaşını ziyaret etmek amacıyla kullandığı güzergah olan kızıltoprak'tan kartal'a kadar uzanan sahil şeridini fotoğrafladığı ve mülteciler hakkında yeni yazısıdır.

en son latin istilasında görmüştü

kontrolsüz göçmen akınının toplum üzerindeki etkisi giderek artıyor.

bir yandan van’dan gelen afgan göçmen görüntülerini konuşurken, diğer yandan istanbul’daki felaketi gözlerimizle izliyoruz.

dahası göçmenler misafirlikten, yavuz hırsızlık moduna geçtiler bile.

türkiye'de hangi yasal hakla bulunduğunu bilmediğim bir afgan, sosyal medya hesabından türkiye'ye, türkler'e, türk kadınlarına hakaretler yağdırıyordu.

tipik bir "yüz verirsin deliye gelir sıçar halıya" durumu yani.

afganistan'dan karısını, kızını bırakıp kaçan bir "itten" ders alıyoruz anlayacağınız.

diğer yandan da istanbul istila altında bir şehir görüntüsünü giderek pekiştiriyor.

dün istanbul'un anadolu yakasında bir arkadaşıma gitmem gerekiyordu.

ve kızıltoprak’tan kartal’a kadar uzanan sahil yolunu kullandım.

yemin ediyorum türkiye’deyim, istanbul’dayım demeye bin şahit bile yetmezdi.

gözlerime inanamadım.

“burası bizim istanbulumuz mu?” dedim.

gözünüzle siz de görün diye fotoğraflar paylaşıyorum sizinle.

aynı fotoğrafları hatta beterlerini avrupa yakasındaki tüm sahillerde cankurtaran'dan başlayıp bakırköy'de, ataköy'de, yeşilköy'de, yeşilyurt'ta, florya'da çekebilirsiniz.

gördüğünüz yerler lazkiye değil, istanbul.

bunlar yine iyi görüntüler.

başka yerlerde bir felaketin eli kulağında.

iki günde iki taciz iddiası ve göçmenlere yönelik linç girişimi oldu.

resmi görüşü olarak göçmenleri savunan murat bardakçı dostuma sormak isterim.

“osmanlı zamanında böyle bir şey mümkün müydü? fatih sultan mehmet’ten başlayarak özellikle istanbul için devlet-i aliyye’nin bir iskan politikası var mıydı?

2 milyon suriyeli, hadi 2 milyonu geçtim 500 bin suriyeli osmanlı vatandaşı canları çekince kalkıp istanbul’a gelip yerleşebilir miydi?

hele ki imparatorluğun güçlü zamanlarında böyle bir şey mümkün müydü murat!

istanbul'u bitiren, perişan eden 13. yüzyıl'daki latin istilasından sonra istanbul'un böyle kontrolsüz bir istila gördüğünü hiç zannetmiyorum.

osmanlı'nın da buna izin vermeyeceğinden eminim.

ve siz de emin olun ki, istanbul’a ve osmanlı'nın mirasına sahip çıkmak zaten bizim olan ayasofya’yı ibadete açmakla olmuyor.

onların emaneti olan kentleri korumakla oluyor!

ve murat gayet iyi bilirsin ki, istanbul'u bitiren latin istilası idi.

bu istilanın sonu da öyle olmaz inşallah.

fotoğraflar ve yazının linki

çocukluğumdan beri en sevdiğim aktivitelerden. sanki ağacın geçirdiği onlarca mevsime, dalına konan kuşlara sarılır gibi...

küçükken okul yolunda bir sürü ağaca sarıla sarıla okula gidermişim. hatta babam birinde kesilen bir ağacın kalan kök kısmına sarılıp ağladığımı ona üzülme diye teselli ettiğimi anlatır durur.

erenköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesine depresyon tedavisine sırf civardaki kocaman ağaçlara sarılmak icin gittim desem yalan olmaz. hastane civarındaki cadde ve sokaklarda dokusu pürüssüz ağaçların adını kime sorsam farklı bir şey dedi. ayrıca civarda öyle devasa ağaçlar var ki, gördüğüm an yanlarına koşarak gitmemek için heyecanımı zor zapt ediyorum.
sarılmak yeterince abes iken bir de koşarak sarılırsam, hastaneden kaçtığımı düşünebilirler.*

bir de salkım söğüt ve kavak ağacı tutkum var ki evlerden ırak. öldüğüm zaman bir salkım söğüt veya kavak dibine gömülmeyi çok isterim.

ağaçlara sarılın, sarılanları sevin.

yanılmıyorsam 2013 yazında hayata geçirilen, ormansızlaşmaya doğru giden dünyaya karşı tayland'ın aldığı karar.

tayland cumhuriyeti daha önce savaşlarda kullanılan araçları, şimdi oksijen üretimine katkı sağlamak amacıyla kullanmaya başladı.

tohumların toprağa havadan ekilmesi yıllardır kullanılan bir yöntemdi ancak tayland cumhuriyeti bu yöntemi bir hayli geliştirdi. toprak ve kilden yapılan toplar içerisine tohum yerleştiriliyor. daha sonra belirlenen askeri araçlar (uçaklar vs.) bunları önceden belirlenmiş alanlara serpiyor. böylece kullanılan ağaçların neredeyse 2 katı kadar ağacın temeli atılıyor.

projenin sağladığı birçok yarar var. en önemlilerinden biri ise; savaşta kullanılamayacak fakat henüz iş görür haldeki uçakların kullanılıyor olması. ne israf yapıyorlar, ne yeni üretim, ne de ihtiyaç dışı ürün... adamlar her şeyleriyle üstün başarı göstermişler anlayacağınız. üstelik bu bombalar sayesinde günde yaklaşık 900.000 bin tohum ekiliyor. inanılmaz bir rakam. *

en uzun süre sarıldığınız kişi genelde en son sarıldığınız kişidir.
gitmeyi ve ondan ayrılmayı istemezsiniz. o yüzdendir.

sonunu düşünen kahraman olamaz!

bazı insanlar ne yazık ki çocukken hobi edinecek lükse sahip olmayabiliyorlar. enstrüman, resim, bale, basketbol vesaire kurslara gidip hobi edinerek, en masum yaşlarını güzelliklerle dolu dolu geçirmek yerine akla hayale gelmeyecek şeyler yaşıyorlar.
bu nedenledir ki kaç yaşında olursa olsun ve ne yapıyorsa yapsın bir insanı aa yaşına bak bir de yaptığına bak şeklinde yargılamamalıyız. enstrüman öğrenmenin yaşı olmaz. çünkü kaç yaşına gelirseniz gelin enstrümanla vakit geçirdikçe ruhunuzu dinlendirici bir etkisi var. fakat belirli bir yaştan sonra öğrenmek gittikçe zorlaştığı ve sorumluluklar epeyi arttığı için 30 yaşından sonra enstrüman çalmayı öğrenen insanı koskocaman tebrik etmek gerektiğini düşünüyor ve tebriklerimi iletiyorum. *