mutlu olduğum anlar;

5 yaşımda oyuncak ütü alınmıştı.

7 yaşında bembeyaz bir ilkbahar güneşinde okuldan çıkıp tek başıma eve gelmiştim.

12 yaşımda bir cuma öğleden sonrası pencereden iceriye dolan kış güneşi eşliğinde jules verne okumuştum.

lise stajinda maaş alınca caminin önünden korsan kitap ve kaset alırdım.

universite'nin ilk yılında yurt mescidinde öğlen namazını kılıp secdede ağlamıştım.

göreve ilk başladığımda güzelbahçe sahilinde denize karşı sigara içmiştim.

doğumdan sonra uyandırma odasında hayatımın en güzel uykusunu uyumuştum.

evin kredisi bittiğinde kendime altın yüzük ve bileklik almıştım.

ilk kez yalnız başıma istanbul'a gidip vapurda sadece galata kulesini izleyerek içimden avaz avaz şarkı söylemiştim.

kız kulesine bakarak kahve içmiştim.



ne katıldığım ilk doğumgünü ne ilk öpüşme ne doğum masasında "işte bak bu senin çocuğun" dedikleri anlar ne çocukların bana sarıldığı dersler ne de bir başkası.gerçekten ama gerçekten huzur dolu bir mutluluk yaşadığım anların hepsinde hep yalnızdım. insan demek hep beklenti hep sorumluluk. insan demek kimi zaman yetersizlik kimi zaman kendinden, kendi duygularından şüphe. insan demek kimi zaman fedakarlık kimi zaman sabır kimi zaman öğrenilmiş çaresizlik kimi zaman toplum kuralları kimi zaman aidiyet ihtiyaci.

sevmeyi biliyorum. karşılıksız sevmeyi, güvenmeyi, işbirliği yapmayı, fedakarlığı ya da sabırlı olmayı gerçekten biliyorum. yine de mutluluk hep yalnızlık sokağımdan geciyor. bilmem ki rotayı doğru mu hesaplıyor?

honki ponki'nin bu başlığının akışta kaybolmasına izin vermeyeceğim.

moderasyonu şaşkınlık içinde bırakan gizemdir. şu an herkes yarı uykulu kerim kim diye soruyor mecliste. allah sizi inandırsın 28 yıldır hanımım. acaba kerim miyim diye şüpheleniyorum kendimden.

bir tanım yazacağım zaman diğer tanımları okur ve yazacağım şey yazılmış mı diye bakarım ve sonuçta birileri benden önce davranıp aklımdan geçeni yazmıştır. kös kös geri dönerim.

valla 20 yaş büyüğüyle de birlikte oldum. bence müthiş olay. yaşıtım erkeklerden hoşlanmam.

algı kapıları "the doors of perception" kitabı ile the doors grubuna isim babası ve de ilham olmuş yazar.

bugün asi kervanina katildim, simdilik bir sorun yok penisilin alerjim oldugu icin 1 saat bekletiyorlar.

(bkz: helianthus)

nutuk okuyanlar kadar kafasına taş düşesi insan beyanı.

şimdi ciddi ciddi tanım gireceğim yarısı bile boşa gidecek.

zamanı geldiğinde siha uçurma yetkisinde olanlar kahvede okey oynarken (ya da başka alternatiflerde olabilir kim bilir?) bakalım nutuk okuyanlar ne yapacak?

biri oyuncak içimizi gıcıklıyor der diğeri çıkıp nutuk okuyanlar bilmem ne bilmem ne der gerçekten merak ediyorum bu kafa neyin kafası?

sinirlenmiycem sinirlenmiycem sinirlenmiycem!!!

çiçek açan badem ağacı.
(bkz: vincent van gogh)
sonsuza kadar yaşardım orada, otur kitabımı okurdum öylece.

sırf çocuğum bu duyguyu hissetmesin diye o istemeden ben parasını vermiş olacağım. tabi imkanlar dahilinde.

çocuğum aslan oğlum, şanslı bir evlat olacaksın çünkü ben de şanslı bir evlattım. babamdan sonsuz babalık gördüm, ben de son nefesime kadar aynısı için çabalayacağım.

bakıldığında akıştaki başlıkların son tanımında yer alan, soluklanmadan,hırsla aşkla tanım girmeye çalışan yazardır.

yorulunca bir soluklanır kılıçları yerine koyar oy, fav ile devam eder.
(bkz: oy'un bittiği yerde fav'la devam eden yeniçeri)

bir de moderasyon rütbesinde olan arada lütuf olarak tanımlara damlayan yazarlari da görünce aynı antik yunandaki tanrıların savaş zamanı insan kılıfına girmesi gibi geliyor. bazen de, cephedeki son komutan artık düşman burnun dibine gelince kılıcı çekip saldırır ya heh oyle bir izlenim alıyorum.
(bkz: iş başa düşünce sahaya inip kılıç sallayan moderatör)
not:gözlem,tespit,benzetmedir.

dağların içinden, ormanlarin arasındaki yollardan geçen otobüs en son deniz kenarına, memleketime ulaşıyor. yaklaştığımızı anladığımızda camlara yapışıp kuzenlerimle ilk denizi gören kazanır diye yarış yapardık. ilk anımı hatırlamıyorum ama her sene memleketime gittiğimde denizi gördüğüm zaman çocukluğumdaki gibi, ilk defa görmüş gibi heyecanlanırım.

bardak. hiç ilginç değil.

zamana ve duruma göre değişen durum.

bir gün kendinizi hiç bir yere ait hissetmediğinizde 'baba ocağı, ana kucağı' burnunuzda tütebilir. hele ki artık istesenizde ait hissedemeyecek durumdaysanız vah halinize.

duygu çalkantısı yaşamamak adına devam etmiyorum. sevdiklerinizin, özellikle ailenizin kıymetini bilin lütfen. sevgiler.

iktidarsız, özgüvensiz, kontrol manyağıdır. sürekli kaygılıdır. hayatı zindana çevirir, bu tip erkeğin alıcısıda o kadar çoktur ki ülkemizde, üzülüyorum. iyi aile ortamında yetişenin bu tercihi biraz heyecan arama ile belki açıklanabilir ( ki bence açıklanamaz )fakat kötü aile ortamında yetişmiş kız kardeşler, bacılar, yengeler neden neden bu erkekleri tercih eder anlamış değilim. büyürken zaten bir ilişkinin nasıl olmaması gerektiğini en yakından sen deneyimlemişsin. bu tür arkadaşlar koşar adım gidip bu erkekleri nasıl bulurlar ve bulup ısrar ederler aynı adreste, anlamak anlatmak mümkün değildir.

behlül kaçar

canım canım kendim, bu kadar hırpalama kendini. her şeyin bir yolu bulunur elbet. istediğin her şey gerçekleşecek diye bir şey yok hani. burası dilek gerçekleştiren bir yer değil maalesef. bazen de akışına bırakmalı insan, tabii sen yine de bırakma az daha dayan.
olmuyorsa da zorlama.

bu gece olmaz başım ağrıyo.