haftada bir gazetelerdeki güzin abla köşesi gibi bir program yapılsa nasıl olur ki bilemedim.insan ordakileri okuyunca içinden saçma saçma cevap veresi geliyor,eğlenceli bir güzin abla neden olmasın.

özellikle 35 yaş üstü hamilelerde, ilk gebeliğini yaşayanlarda, vücut kitle endeksi 30’un üzerinde olanlarda, önceki gebeliğinde preeklampsi geçirmiş kişilerde, kalp-damar hastalığı mevcut kadınlarda sık görülebiliyor. belli aralıklarla kan basıncı ölçümü hastalığın erken tanısı için oldukça önem taşıyor. risk grubunda olan gebelere kalsiyum ve magnezyum takviyesi bir miktar işe yaramaktadır. az tuzlu, bol proteinli diyetlerde kan basıncını bir nebze düşürmektedir.

birine akıl vermek nasihatte bulunmak; "bak ben şöyle şöyle bi şey yaşadım sonucu bu oldu memnun kalmadım ya da mutsuz oldum bu durumdan sen yapma" demesi kasıntılıktan ziyade çok şefkatli, çok olgun ve temiz bir tavır bence. tecrübe kadar pahalı bir şey yoktur kardeşlerim. biri bir şeyler yaşar, kendi aklıyla onu yorumlar, ders alır, acısını bilgiye dönüştürür ve diğerlerine bunu iştahla anlatırsa bu hamle içinde bırakın kötücüllük barındırmayı, hak edilmemiş bir değeri barındırır sadece. bence biraz haksızlık edilmiş şahsa. bilakis teşekkür edilmeliydi. hakikaten tecrübe çok değerlidir. hele ki sabırla, bütün hataları tek tek gizlemeden aktarmak büyük cesaret ister. herkesin mükemmel görünmek için kastığı bi çağda kollarını kocaman açıp; "ben yandım siz yanmayın" demek çok güzel bir tavır. layık olduğu muameleyse öfke, üstenci bir aşağılama değil de aklının bi köşesine o bilgiyi kazımak. kısacık ömürlerimiz var, ben bir doktor ne düşünür bilemem, sen bir öğretmen nasıl yaşar bilemezsin, öteki çöpçü nasıl inanır bilemez. bunları bize anlatan, kendini bütün açıklığıyla anlatan insanlar modern çağın kahramanlarıdır.

meja sen çok tatlı bi insansın. çok şefkatli, çok olgun, çok kendinden emin, çok bilgili, çok temiz. kasıntı olup olmaman önemli değil. birazcık kasıntılık hoş bile görünebilir.

on gün sürmek üzere yirmi bir aralık'ta, kış gündönümünde başlayacak olan, hem yılbaşı hem de noel'in kökeni niteliğindeki pagan bayramı. yılın bu vakti, din farkı gözetmeksizin hemen hemen herkes için sevilenlerle bir araya gelme, kutlama, ziyafet vaktidir. paganlar bunu yule olarak kutlarlar.

yule temelinde bir ışık bayramıdır, güneşin dünyaya geri dönüşünün kutlanması olarak değerlendirilir. bu yönüyle yeniden doğuşu, yenilenmeyi ışığın insanlara geri dönüşünü temsil eder. bunlar da sembolik olarak hep birlikte aydınlanma vaktini selamlarlar. her biri kutlamalarda mum ışığıyla temsil edilir, yılbaşı ve noel süslemelerinin kökeni de buradan gelir.

eski usül kutlamak isteyenler gelen kutuma sulanabilir.

mükemmel kemane çalan beydir.

olan aklımı ve sağlığımı kaybetmeden kendi seçtiğim bir zamanda ölmek tercihen daha güzel olurdu. kimseye muhtaç olmadan, kimseyi uğraştırmadan, yormadan. üzmeden diyemiyorum. ona engel olamam. nasıl öleceğimi de seçme şansım olursa bunu o an geldiğinde bilirim sanırım. fakat elbette ölümüm de şiir gibi olsun isterim.

mutlu ve zengin anlamına gelen bir isimdir. ayrıca ismin eski anlamları arasında mızrak ve yaralanmak da vardır. fonetik olarak çok etkileyici bir yapısı olan ismin sahibi olan kişiye bir karizma sağladığına dair bir his var içimde.

bu isme sahip olan bazı tanınmış isimlere baktığımızda ismin anlamının bu karakterlerde vücut bulmuş olma ihtimalini düşünmeden edemiyorum.

bu isimlerden ilki edgar allen poe elbette korku ve polisiye edebiyatlarının babalarından biri olan, gotik edebiyatının en iyi örneklerini veren poe, morgue sokağı cinayetleri öyküsü ve özellikle de kuzgun şiiriyle hafızalarda değişmez bir yer edinmiştir. amerika’da her sene en iyi korku eserlerine verilen ödül de bu ünlü yazarımıza saygı olarak edgar ödülleri olarak anılır.


bir diğer isim ise j. edgar hoover fbi’ın ilk yöneticisi olan hoover hayatı boyunca tartışmalı bir karakter olmaya devam etmiş ve hakkında sürekli olarak yasadışı konulara bulaştığına dair iddialar ileri sürülmüştür. 2011 yılında clint eastwood tarafından çekilen ve leanardo di caprio’nun hoover’ı canlandırdığı kötü bir film de çekilmiştir.



üçüncü edgar’ımız edgar davids. hollanda milli takımın gözlükleri ile efsane olmuş orta saha oyuncusu edgar ajax, milan, inter, juventus, barcelona gibi üst düzey takımlarda futbol oynamıştır. glokom hastalığı nedeniyle takmak sorunda kaldığı gözlükleri ve rastalı saçları ile unutulmazlar arasına girmeyi başarmıştır.


son edgar’ımız ise aslında ünlü değil ama avrupa’nın üzerinde dolaşan hayaletin haberini bize ilk veren kişi olan şirin baba karl marx’ın sekiz yaşında hayatını kaybeden oğlu. edgar’ın ölümüyle adeta yıkılan marx kendini oğlunun mezarını içine atacak kadar yıkılmıştır. edgar’ın ölümünün marx üzerindeki olumsuz etkisi hiçbir zaman bitmemiştir.


sanırım örnekleri hep birlikte değerlendirince ismin anlamının bu isimlere sirayet etmiş olduğunu görebiliriz.

sayesinde bir aksiyon filmi izlemiş kadar olduğum düştür. yine uzun ve karmaşık bir yazı olacak, ayrıca bazı kısımları kanlı ve şiddet dolu, baştan uyarayım.

rüyamda turistik bir köye, akrabalarımı ziyarete gidiyorum. köyde kaldığım sürede bir gün dışarı çıkıp eşsiz bir manzarası ve tarihi geçmişi olan bir çay bahçesine oturmaya gidiyorum. çayımı yudumlarken yan masadan gelen ingilizce konuşmalar dikkatimi çekiyor ve merakla kulak kabartıyorum. konuşanlardan biri abd için yıllardır çalışmış olan bir ajan olduğundan bahsederek söze başlıyor. yıllardır önemli hizmetler vermesine rağmen asla rütbesi yükselmemiş. gereken önemi ona göstermedikleri için amerikadan intikam almak ve daha fazla para kazanmak amacıyla elindeki önemli bir sırrı kuzey kore'ye satmak istiyor. kuzey kore tarafındaki takım elbiseliler iştahla dinliyor konuşmayı.

sır şöyle: abd, önemli operasyon bilgilerini bir algoritma vasıtasıyla netflix dizilerinin içine yerleştiriyor. dizi içerisindeki konuşmalarda geçen kelimeler, karakterlerin yaptığı hareketler ve 25. kare tekniğiyle yerleştirilmiş bazı fotoğraflar sayesinde elinde gerekli algoritma olan bir saha ajanı istediği yerden bir tıkla netflix dizisi seyrederek operasyon bilgilerine ulaşabiliyor. abd ajanı, işte bu muazzam algoritmayı yüklü bir para ve yeni bir kimlik karşılığında kuzey kore'ye vermeyi vaat ediyor. takas yeri için hong kong'daki bir eğlence merkezini seçen taraflar, yüzlerinde mutlu gülümsemelerle çay bahçesinden ayrılıyorlar.

ilginç bir konuşmaya tanık olduğumu düşünerek ben de eve gidiyorum, ama meseleyi çok düşünmüyorum. zira ben basit bir insanım, bu duyduklarımı anlattığım hiç kimse bana inanmaz. akşam uyumak için yatağa gitmek üzereyken evin hemen önünden gelen silah sesleri duyuyorum. aklıma hemen bugün dinlediğim inanması güç ajan hikayesi geliyor ve pencereden bakıp olayın ne olduğunu görmeye çalışıyorum, hatta bir an benim onları dinlediğimi fark edip beni öldürmeye gelmeleri ihtimalinden korkuyorum.

bugün görmüş olduğum abd ajanı, dört kişilik ilk kez gördüğüm bir grupla tek başına çatışıyor. ama konuşmasında anlattığı gibi yetenekli olduğu için üçünü de zorlanmadan kafalarına birer kurşun isabet ettirerek öldürüyor. geriye kalan son kişiyi ise sol bacağından iki kez vuruyor. sonuncu adam bacağını tutarak yere düşüyor ve yere düştüğünde bir an penceresinden olayları izleyen beni görüyor. gözlerinde yardım isteği var. ne yapacağımı bilemiyorum bir süre. köy evinde, duvarda asılı duran tüfeğe bakıyorum ve kararımı veriyorum. tüfeği alıp aniden kapıdan çıkıyorum ve tüfeği burun buruna geldiğimiz abd ajanının şaşkınlıkla bakan yüzüne doğrultarak hiç düşünmeden tetiği çekiyorum. hayatımda ilk kez bir silahı ateşlediğim için geri tepmeye alışkın değilim, o yüzden tetiği çekmemle beraber ben de yere düşüyorum. yerde biraz kendime gelebilmek için vakit geçirdikten sonra kalkıp yaralı adamın yanına gidiyorum.

yaralı adam öncelikle bana çok minnettar olduğunu söylüyor. sonra da olaylara bir anlam veremeyen bana gerçekleri anlatıyor. dört kişilik grup, özgürlük kartalları adını verdikleri bir oluşumun parçası. bu oluşum, teknolojiye karşı kötü hisler besliyor ve kendilerine ruhani önder olarak unabomber'ı seçmişler; aynı zamanda da kişisel özgürlüklerin korunması konusunda da pek hassaslar. ajanı başka bir nedenden dolayı takip ederlerken tesadüfen takastan haberdar oluyorlar ve ajanı öldürüp onun yerine geçmeyi planlıyorlar, ancak işler pek yolunda gitmiyor. planlarına göre sahte algoritma yüklenmiş bir telefonu karşı tarafa verecekler, böylece hem para, hem de algoritma bizim elimizde olacak. takas iki gün sonra gerçekleşecek ve adamın üç arkadaşı ölmüş durumda, kendisi de yaralı. o nedenle bu görevi bana teklif ediyor, bu fırsatın tekrar ele geçmeyeceğini belirtiyor.

benim kafam karışık, hayatımda elime ilk kez silah aldığımdan ve özel yeteneklerim olmadığından bahsediyorum. adam beni susturuyor ve "senin gözlerinde kararlılığı gördüm, bu yeterli. silah konusuna gelirsek, gözlerinle değil kalbinle nişan alırsan her mermi hedefini bulur. beni anlıyorsun ya?" diyor. "üstelik," diye de konuşmasını sürdürüyor, "sana yardımcı olmak için mutlaka oraya gelmeye çalışacağım, kendini asla yalnız hissetme." sahte algoritma yüklenmiş telefonu elime tutuşturuyor ve "haydi git şimdi" diyor.

adama teşekkür ediyorum güzel sözleri için ve teklifini kabul ederek ölen abd ajanının kan gölü içindeki cesedinin yanına gidiyorum. kafatası parçalanmış ve yüzü tanınmayacak halde, mide bulantımı zorlukla bastırıyorum. cesedin ceplerinden telefonunu, susturucusunu, cüzdanını, pasaportunu ve uçak biletini alıyorum. elindeki susturucu takılmamış silahı alıyor ve belime sokuyorum. aldığım pasaportun isim kısmına bakıyorum: "david calcy". kendi kendime ismi tekrar ediyorum ve kendi kimliğimi cesedin cebine bırakıyorum. artık ben david calcy'yim.

ertesi gün yola çıkmadan önce david calcy'nin telefonundan onun gibi kirlenmiş birkaç ajan arkadaşıyla konuşuyorum, sesimi duydukları için şaşkın gibiler, ama bunun sebebini anlayamıyorum. algoritma onların ellerinde ve gece hong kong'taki bir striptiz kulübünde buluşmak üzere anlaşıyoruz. konuşma esnasında daha önce beni hiç yüzyüze görmediklerini öğreniyorum ve rahatlıyorum, david calcy olmadığımı fark etmeyebilirler belki. telefonu kapatıyorum ve uçağa biniyorum. uçakta kendi kendime düşünüyorum, neden özgürlük kartalları'na yardım ediyorum ki, sadece bir macera arayışı mı? kuzey kore'ye gerçek algoritmayı verip parayı alabilir ve bundan sonraki hayatımı lüks içinde geçirebilirim. sadece biraz dikkatli davranmam gerekecek ama o kadar parayla her şey kolayca halledilebilir. açıkçası ne yapmam gerektiği konusunda emin değilim.

hong kong'a güneş battıktan sonra varıyorum ancak. gece ışıl ışıl bir şehir. buluşmak üzere anlaştığımız striptiz kulübünü buluyorum ve içeridekilere göz gezdiriyorum. tavırlarından oldukça tetikte oldukları anlaşılan takım elbiseli ve güneş gözlüklü üç kişi viskilerini yudumluyor bir masada, david calcy'nin arkadaşlarının onlar olduklarına karar veriyorum ve masalarına gidiyorum. kendimi onlara tanıttıktan sonra beni sanki kırk yıllık arkadaşmışız gibi çok içten karşılıyorlar. benim ünümü hep duydularını ve sonunda tanışabilmiş olmanın bir şeref olduğundan falan bahsediyorlar. ayrıca konuşma esnasında öğreniyorum ki para dörde bölünecekmiş ve takasa yalnızca ben gidecekmişim. bu durum açıkçası beni biraz rahatsız ediyor, paranın bölüneceğinden haberim yoktu. ama kafama çok takmıyorum ve bol bol içki içerek kulüpte eğleniyorum. bu arkadaşların tavrında tüm samimiyete rağmen beni rahatsız eden bir şey var ve ne olduğunu çözemiyorum.

arkadaşlardan biri lavaboya gitmek üzere yanımızdan ayrılıyor ve ben de o esnada çok içki içtiğimden dolayı tuvaletim geldiğini fark ediyorum, izinlerini isteyerek ben de lavaboya gidiyorum. mekandaki müzik sesi çok yüksek ve başımı ağrıtıyor. erkekler tuvaletine giriyorum ve bir ıssızlık dikkatimi çekiyor, içeride kimse yok sanıyorum başta ama kapalı bir tuvalet kabini kapısı görünce rahatlıyorum. ben de pisuvara geçiyorum ve işimi hallediyorum. o sırada aynadaki yansıma dikkatimi çekiyor, arkamdaki tuvalet kapısı çok yavaş bir şekilde aralanıyor. istifimi bozmadan işemeye devam ediyorum, bir yandan da yan gözle yansımayı izliyorum. kapı gittikçe aralanıyor ve arkadaşım dediğim kişi elinde bıçakla arkamdan hamle ediyor. tam zamanında kendimi yana çekiyorum ve kafasını duvara çarpıyor. sersemlemiş halinden faydalanarak kafasını tutup pisuvara vuruyorum, pisuvar parçalanıyor. adam bir köşeye yığılıyor, suratından su, kan ve idrar akıyor yere... işi bitti diye seviniyorum ancak bir anda gözlerini açıyor ve tekrar üzerime hamle yapmaya hazırlanıyor. yerinden kalkamadan belimdeki silahı çıkarıyorum ve onu kalbinden tek kurşunla vuruyorum, artık sonsuza kadar yerinde kalacak.

tuvalette silah sesi yankılanıyor ve damarlarımda kan yerine adrenalin dolaşıyormuş gibi hissediyorum. umarım müzik sesi silah sesini bastırmıştır diye dua ediyorum içimden, bir yandan da susturucuyu takmadığım için kendime küfrediyorum. elimde silahla arkamı dönüyorum ve tuvaletin çıkışına yöneliyorum. o esnada içeriye diğer iki arkadaş giriyor. hiç düşünmeden art arda iki kez tetiği çekiyorum. ilk mermi birinin kafasına isabet ediyor ve bir çöp poşeti gibi yere yığılıyor. ikinci mermi ise ne yazık ki istediğim yere gitmiyor, diğerinin sadece kolunu sıyırıyor. sağlam koluyla cebinden bıçağını çıkararak üzerime koşmaya başlıyor. tetiği tekrar çekiyorum ama silah tutukluk yapıyor, kahretsin. sağlam bir tekme savurup mesafeyi korumaya çalışıyorum, tekmem karnına isabet ediyor ve nefesini kesiyor, bir anda iki büklüm oluyor. fırsattan istifade ederek elimdeki silahın kabzasıyla başına vuruyorum, tok bir ses çıkıyor. ardından kafasını tutup aynaya çarpıyorum, ayna çatlıyor; sonrasında da kafasını hızla lavaboya indiriyorum. lavabo kırılıyor ve büyük bir parça yere düşüyor. adamı bıraktığımda yere yığılıp kalıyor, elime kırık lavabo parçasını alıp adamı dövmeye devam ediyorum ve bir yandan da adama soruyorum: "neden?"

yerde yatan adam kırık çenesiyle ve patlamış dudaklarıyla zorlukla konuşuyor ve bana hiç bilmediğim yeni şeyler anlatıyor. kuzey kore temsilcileriyle anlaşmayı sağladıktan sonra david calcy'i öldürmeyi planlamışlar, çünkü böylece para dört yerine üçe bölünecekmiş. david calcy'yi öldürmek için de özgürlük kartalları oluşumunu kullanmışlar, david calcy'nin yerini onlara bu arkadaşlar sızdırmışlar. ama benim ölmediğimi görünce plan yapıp bu akşam işi halletmeye karar vermişler. adamın anlattıklarını dinledikten sonra "neyse ki para artık bölünmeyecek" diyorum ve elimdeki kırık lavabo parçasını büyük bir hızla adamın başına indiriyorum, adam sessiz ve hareketsiz kalıyor.

üzerime sıçramış kan lekelerine bakıyorum ve yarın buluşmadan önce yeni bir takım elbise almam gerektiğine karar veriyorum. ölen arkadaşların ceplerini arıyorum ve algoritma yüklü telefonu buluyorum. işler gittikçe karmaşıklaşmaya başladı ve "umarım yarın bir sorun çıkmaz" diye düşünüyorum. bu arada ne yapacağıma hala karar verebilmiş değilim.

ertesi gün hayatımdaki en zorlu günlerden birini yaşayacağımdan habersiz bir şekilde uyanıyorum. yeni bir takım elbise aldıktan sonra takasın gerçekleşeceği eğlence merkezine gidiyorum. giriş çıkışlar bir avm aracılığıyla sağlanıyor ve tek çıkış olması benim biraz moralimi bozuyor. işler ters giderse kaçma şansım düşük. alışveriş merkezinde ve eğlence merkezinde çok fazla ajan olduğu dikkatimi çekiyor. içimde bunların tamamının kuzey kore ajanı olmadığına dair garip bir his var. telefondan çay bahçesindeki temsilcilerle görüşüyorum ve buluşacağımız odayı öğreniyorum, çatı katında gizli bir oda, asarsörde özel şifreyi girerek ulaşılıyor. şifreyi not ediyorum ve temsilcilerin orada olmayacaklarını, başka bir üst düzey yönetici tarafından karşılanacağımı öğreniyorum ve yine rahatlıyorum. eğer temsilciler orada olsaydı benim foyamı çok rahat bir şekilde ortaya çıkarabilirlerdi.

telefonu kapatıp buluşma yerine doğru gidiyorum. üzerimde beni her an izleyen bakışlar var ve kendimi çok rahatsız hissediyorum. asansöre binip şifreyi tuşladığımda derin bir oh çekiyorum. buluşma odasında beni çok güzel karşılıyorlar. üst düzey yönetici biraz yaşlı biri ve oldukça kibar. benimle daha sonra da işbirliğinde bulunmak istediğini söylüyor. ben biraz tatil yapacağımı ve belki o sırada bu konuyu düşünebileceğimi söylüyorum, anlayışla karşılıyor. sıra takasa geliyor, benim için hazırlanmış para dolu bir çantayı getiriyorlar. ben ise o sırada hala hangi telefonu vermem gerektiğini düşünüyorum; sağ cebimde gerçek algoritma, sol cebimde ise sahte algoritma var. en sonunda özgürlük kartalları'nın canı cehenneme diye düşünüp elimi sağ cebime götürmüşken beklenmedik bir şey oluyor.

bir silah sesi duyuluyor ve karşımda oturan yaşlı yöneticinin kanı üzerime sıçrıyor. korumalar hemen silahlarına davranıyorlar, ne olduğunu anlayabilmiş değilim. o sırada içeriye sis bombaları atılıyor ve çatı katının camlarından içeri özel ekipmanlı kişiler giriyor. ben hemen yere yatıp bir koltuğun arkasına saklanıyorum, içeri girenlerin konuşmalarından çinli oldukları anlaşılıyor ve çin hükümetinin de takastan haberi olduğunu düşünüyorum, saklandığım koltuğun altında bulduğum dinleme cihazı bu düşüncemi kanıtlıyor. korumalar ve çinli özel tim çatışırken ben sürünerek odadan kaçmaya çabalıyorum, ama maalesef para dolu çantayı geride bırakmak zorunda kalıyorum. çünkü çanta çok açık bir yerde ve tam ortada, kurşun yeme şansım çok yüksek.

odadan sürünerek kaçtıktan sonra bile arkamda çatışma seslerini hala duyabiliyorum. güç bela aynı kattaki güvenlik odasını buluyorum fakat içeri girdiğimde şok oluyorum, çünkü güvenlik amiri ve odadaki personellerin tamamı öldürülmüş. güvenlik kameralarına bakınca ayrı bir şok geçiriyorum çünkü tek çıkış yerim olan alışveriş merkezinin içi cehenneme dönmüş. çinliler, kuzey koreliler, hatta amerikalılar ve mağazanın güvenlik timi çatışıyor. "acaba takastan haberi olmayan var mıydı?" diye düşünüp sinirleniyorum. ortalıkta her türden silah görmek mümkün. katanalarla uzuvlar doğranıyor, nunçakularla kafalar yarılıyor, otomatik tüfekler insan bedenini sünger gibi delik deşik ediyor... ortalık tam bir kan gölü...

ölü personellerden birinin hafif makineli tüfeğini alıyorum ve önüme kim çıkarsa tetiğe basacağıma yemin ediyorum küfürler savurarak. alışveriş merkezinin içinde bir sürü çatışma yaşıyorum ve bir şekilde sağ kalıyorum ancak çok hırpalanmış duruma geliyorum. bir kurşun omzumu sıyırmış, bir kurşun kalçama isabet etmiş, güçlükle yürüyorum. tam bu esnada önüme garip biri çıkıyor. tıraşlanmış kafası dahil tüm vücudu dövmelerle kaplı ve elinde silah olarak sadece uzun bir zincir bulunan bir adam, bakışları oldukça sert... "seni öldüreceğim" diyor ve ben önce onun ellerindeki zincire, ardından benim tuttuğum hafif makineli tüfeğe bakıp gülüyorum.

nişan alıp ateş etmeye çalıştığımda ise gülmeye başlayan o oluyor. silahımın mermileri bitmiş ve yanıma yedek mermi almamıştım. "mermilerini saydım" diyor dudaklarını yalayarak. "bu gerçeği unutmamalıydın. mermiler sayılıdır, tıpkı aldığın nefesler gibi..." silahımın askısını boynumdan çıkarıp silahı bir kenara fırlatıyorum ve yakın dövüş pozisyonu alıyorum. "nefeslerimi de saydın mı o****u ç****u!" diye haykırıyorum ve ona doğru koşmaya başlıyorum. ama yüzümde soğuk bir alev gibi şaklayan zincir beni yan tarafımda bulunan raflara yapıştırıyor. dengemi kaybedip yere düşüyorum. zincir darbeleri ardı ardına bedenime iniyor, kemiklerim kırılıyor, dişlerim dökülüyor, her tarafım acıyor... "hayat... ve ölüm... bir zincirin iki ucudur..." diyor ve zinciri son kez savuruyor. boynuma dolanan zincir nefesimi kesiyor, boğulacağım ve acı içinde öleceğim...

gözlerim kararmaya başlamışken bir anda zincir gevşiyor, dövüştüğüm adam kafasına baltayla bir darbe almış... anlayamıyorum, kim bana yardım etmek ister ki? ardından bir balta darbesi daha iniyor kafasına ve kafatasından çıtırtı sesleri geliyor. zincir iyice gevşiyor, boynumdan çıkarıyorum, ucundan tutarak hızla çekiyorum ve zincir adamın elinden kurtuluyor. kalan son gücümle zinciri savuruyorum ve adamın ayağına dolanıyor ve onu yere düşürüyor ve bu esnada bana yardım eden kişi de baltayı adamın boynuna indiriyor, kafa kopuyor ve yanıma kadar yuvarlanıyor. bana yardım eden kişinin yüzüne bakıyorum, aman tanrım, bu o adam. köy evinin önünde hayatını kurtardığım özgürlük kartalları üyesi. gülümseyerek ve topallayarak yanıma geliyor ve beni kaldırıyor, kolumu onun omzuna atıyorum ve ona dayanarak yavaş yavaş çıkışa doğru ilerliyorum...

emek sermaye ilişkisinde emeği savunan, işçilere emekçilere haddinden fazla değer veren, özel mülkiyet olmadan herkesin eşitçe yaşamasını isteyen, kapitalizm denen foseptik çukurunu reddeden, serbest piyasa ekonomisini yerden yere vuran ve dil din ırk ayrımı gözetmeksizin barış içinde yaşamayı hedefleyen ideoloji gibi ideolojidir.

yalnız komünizm başlığına bakınca herkes aşırı derecede gömmüş, bu ideolojinin fakirliği yoksulluğu getireceği tarzında söylemlerde bulunulmuş. ulan herkesin ihtiyacı olacak şekilde yaşamayı hedefleyen bir ideoloji nasıl yoksulluk fakirlik getirsin? bir insan zaten ihtiyacı olanla yaşar fazlası ne derece mantıklı? aç gözlülük diyoruz biz buna.

eşitlikten ve adaletten neden korkuyoruz bu kadar? sanki bir insandan üstün olunca elimize ne geçecek? özel mülkiyet olmadan, belli bir gelirle yaşamanın neresi kötü? ayrıca güçlüden yana değil de güçsüzden yana olan bir ideolojidir aynı zamanda. patron işçi ilişkisinden zararlı çıkan kimdir? yine işçidir. işte komünizmde kimse zarara girmez, herkes emeğinin karşılığını ihtiyacı kadar alır.

sosyal ekonomi herkese şarttır bunu bilir bunu söylerim her zaman.

karl marx boşuna ağartmamış saçı sakalı bu yolda.

manganın çoğu şarkısını besteleyen bünyesinde sofistike şarkılar barındırmasında emeği olan müzisyendir orjinal bi tipi vardır. türkiye rock grupları içindeki en iyi yeteneğe sahip kişilerdendir. müthiş de bir bilgi birikimi vardır.

yaşamakta olan en büyük değerlerimizden biri. hala çok güzel bir sesi var ve çok güzel şarkı söyler . kendisinin 1998 yılında kültür bakanlığınca verilen devlet sanatçısı ünvanı vardır bu yaşına rağmen kafa sesine kendisi gibi çıkabilen bir kişi daha yoktur tahminimce. müziğe profesyonel olarak 1951 yılında ankara radyosu'nda başladı. bugüne kadar 128 45'lik plak, 12 taş plak, 9 uzun çalar yaptı. 400'ü aşkın parça yorumlamış olup trt repertuvarında iki de bestesi bulunmaktadır. (viki de yazan rakamlara bakmayınız efendim) kendisi gibi sanatçı olan cemil ve ayşe isminde iki evladı bulunmaktadır. hala bizi kendisinden mahrum bırakmayıp müjdat gezen sanat merkezi’nin türk sanat müziği bölüm başkanlığını, kız kulesi tsm korosu ve istanbul tapu kadastrolular tsm korosu şefliğini devam ettirmektedir ve her cuma trt nağme radyosunda saat 20:00'de "mustafa sağyaşar sizlerle" programını sürdürmektedir. zeytin gölüm sana meylim nedendir, beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın ve karam türkülerini bir başka okumakta olup insanın içine bir ok gibi saplamaktadır.


dinlemek için efendim.

adama efkar yükler cidden.

dinlemek için efendim.

koskoca isa oturup bide ona mı uğraşsın diye sorgulamama sebep olan başlık. adam peygamber değil mi abi yaz der yazarlar yat der yatarlar yani bu kadar basit olay. şeeetmeyin fazla.

kardeşimle tarot kartları aldık, pratik olsun diye evde birbirimize soru sordurup kart açıyoruz. babam geldi yanımıza, kardeşim gel otur baba sana tarot bakıyım dedi tamam dedi babam.
kardeşim:
"evet baba sormak istediğin bir şey var mı?"
babam:
"var. bu tarot kartlarına kaç para verdiniz?"

çocukları için canını verebilecek kadar seven, onlar için hiç bir masraf ve emekten kaçınmayan eşimin, ders konusunu takıntı haline getirip küçücük çocuğa düşman kesildiğini görünce babayla ilişkinin ne kadar önemli olduğunu daha iyi kavradım.

eğitim fakültesi mezunu, çevresinde akıl.insan olarak görülen, her konuda akıl sorulan ve mümin bir insan olmaya gayret gösteren adamın nefsine yenik düşmesi gerçekten çok üzücü.

yıllarca palyaço gibi çocukları için yapmadığı eğlence, göstermediği anlayış kalmayan adam gitti, yerine hababam sinifindaki (bkz: külyutmaz necmi) gibi havanda su döven eski kafa bir adam geldi. onun gözünde oğlum; damat ferit gibi yakışıklılığına düşkün ve umursamaz.

aslında derslerinde gayet başarılı, okul icinde ve dışında ödev ve diğer sorumluluklar konusunda herkesin parmakla gösterdiği özdenetim sahibi örnek bir çocuk olduğu halde (elbette her evin ilk erkek çocuğu gibi dayısına çektiği için (u: ?)) istedigimiz hırs ve azim yok.

buna rağmen eve gelir gelmez yemek yemeden, çocukla duygusal bir iletisim kurmadan gün boyu internetten bulduğu bir ton soruyu cozdurmeye çalışıp, yapamadiginda da bir dünya laf soyleyince benim asfalyalar attı tabi.

evlilikte çocuklar doğduktan sonra bir insanin her konuda çok iyi olmayabilecegini daha iyi anliyorsunuz. ikisinin arasında ki iletişime karisirsam.omur boyu ara bulmaya çalışan ve doğru iletişim kurmalarına mani olacağım düşüncesi ile şimdiye kadar çok yorum yapmasam da son zamanlarda
oğluma duygu ve düşüncelerini dile getirmesi gerektiğini, babasına hayır diyebilecegini, babasını kırmadan eleştirebilecegini söylesem de çocuk ne kadar korktuysa sadece ağlıyor.

defalarca dolaylı yoldan yanlış yaptığını anlattığım eşime bugün rest çekip uzun bir konuşma ile artık otoritesi sarsilmasin diye sakin ve sessiz kalmanın çocuğa daha çok zarar verdiğini, bu konuyu takıntı haline getirdiği için çocuğu doğru değerlendiremedigini ve buna müsade etmeyeceğini söyledim.

neyse ki yemekten sonra birlikte tatlı almaya gittiler ve ben onlar gelmeden bir film açıp; "ödevleri sabah erken kalkıp yaparsınız." diyerek bu aksamlık o bir dünya sorudan çocuğu kurtardım. inşallah işe yarar.

ne yazık ki babalar evin hiç büyümeyen çocukları. allah hepimizi kendi nefsimizin hırsından muhafaza eylesin.

depresyon.

yapılan çalışmalarda şu şekilde belirlenmiş olan dezavantajlardır.*

-sağduyu gerektiren durumlarda daha fazla saçma hatalar yaparlar.
-kendilerine gelecek eleştirilerden hoşlanmazlar.*
-hata yapmaya daha fazla açıklar.*

çalışmaların özeti için kaynağı buradan daha ayrıntılı okuyabilirsiniz.

hepimizin söylediği ama kimin gerçekten olduğu bilinilmediği vücut türü.

tam bir depresyon dizisidir. insanın moralini yerine getirip, en umutsuz anlarında kahkaha attırır insana.

benim kitaplarıma yaparsa bir daha kitaplarıma dokunamayacak insandır.