"selam kocacım, ay allah söyletti, pardon neyse, sence de merkür biraz fazla hızlı gerilemiyor mu?" bile olabilir. ben yazmak istedikten sonra milyonlarca bahane bulabilirim.

biliyorum artık okumaktan veya duymaktan gına geldi fakat freud'un paradoksumsu tespitini seviyorum ben:

''bir insan bir yere bakıyorsa orada ilgilendiği bir şey vardır. bir insan bir yere hiç bakmıyorsa, orada ilgilendiği bir şey kesinlikle vardır.''

ah nasıl özledim... gecenin bir yarısı otogara gitmek, arkadaşınlaysan onunla otobüsü beklerken insanların yaşını ve nereye gidiceklerini tahmin etmek, bavulunu abi kırılcak şeyler var diyerek teslim etmek, muavinin ikram esnasında camdan dışarıyı izlerken sıranın sana gelmesini beklemek, arada bir gözüne kestirdiğin keki alan var mı diye göz ucuyla bakmak, arkadaşının izleriz diye indirdiği filmi asla izlemeyip müzik dinlemek, mola yerlerindeki sigara içmeler, herkes uyurken kulaklığından hepsi grubunun sesinin çıkması ama senin umursamaman...
reis aç şu okulları nolur.

(bkz: didier drogba)

alışkanlıktır. açıkcasi eskiden çocukken edinildiğine inanıyordum ama babam 60 yaşında okumaya başladı ve şu an haftada en az iki kitap bitiriyor. okudukça benim tabirimle kitaplara yönelik damak zevki de gelişti ve bu resmen zaten hoşgörülü ancak disiplinli bir yapıya sahip olan babamın kendi kurallarını esneterek daha duyarli ve anlayışlı olmasına sebep oldu. şu an kendisi de zamanında olaylara verdiği tepkilere inanamıyor. ki bu adam o zaman 4 yıllık fakülte okumuş. neyse geç olsun da güç olmasın.

kendi adıma benim hayattaki ibadetimdir diyebilirim. okudum, hep okudum çok okudum. eskiden liste tutardım, çünkü okuduğum kitaplarla övünmek isterdim. bir edebiyat hocamız ben ömrüm boyunca iki binden fazla roman okudum derdi eh ben onu geçeli çok oldu. hatta yapı itibarıyla kendini ön plana koyabilen bir insan olmadığım için okuyup öğrendiklerimi de argo tabirle millete satamadığım için hep böyle bir burukluk duyardım. benim çok detaylı bildiğim konularda başkalarının karşımda saatlerce konuştuğu ve beni kendi gözünde bilgisiz ya da cahil gördüğü çok zaman oldu. baktım böyle olmuyor ben de insanlara karşı bildiklerimi savunmaya anlatmaya başladım. bu sefer hiç arkadaşım dostum kalmadı. kimse kendini yetersiz hissetmek istemiyor ya da eleştirilmekten nefret ediyor. hatta çoğu insanın emek verip sağda solda anlatmak için öğrendiği şeyin sizin tarafınızdan çok daha derinlemesine bilinmesi ve bunun bir ortamda dile getirilmesi baya baya düşmanlık sebebi oluyor. işte hayatta zamanla bunları öğrendim.

şimdi ne mi yapıyorum. susuyorum, birisi sorarsa kısa cevaplar veriyorum ya da aa evet ben de okudum ama senin bakış açın çok daha değişik tebrikler diyorum. insanlar mutlu olsun mutsuz olacak çok sebep varken bir de ben kendi egom için insanları üzmeyeyim değil mi? ha sonuç, düşünsel anlamda yalnızlık. okuduk da ne oldu. cidden okudum, okuyorum ama ne için ya da kim için? bunun bu toplum içerisinde yeri ve cevabı yok. sadece kendi merakım için. ama bu noktada her okuma eyleminin de hem kişi bazlı hem de kümülatif toplamda toplumsal açıdan etkili olması gerektiği kanaatindeyim. ama zor iş.

(bkz: p.t.t.)'dir.

başka bir şeye para yetmez zaten.

edit: peder halimize acıdı, bu yıl da birasız kalmadık çok şükür :)

şükrettiğim şeye bak lan. türk gençleri olarak züğürtlüğe mahkumuz resmen.

tescilli troll. bir grubu aşağılıyor, başlığı siliniyor, bu sefer başlığım silindi nerede özgürlük diyor, sonra aynı grubu zorla kendisine fikir dayatılmış gibi yüceltiyor, o da siliniyor, sonra da hiçbir şey diyemediğinden dem vuruyor. demesen de olur.

içinde beğendiğim tanım olursa beğeni atıyorum ama hepsine değil, seni sinsirella.

bu başlık altında dünya ve türkiye üzerindeki pek çok bölgenin geçmiş uzay görüntüleriyle günümüzdeki görüntülerini sunacağım. nüfusun hızla artması doğayı olabildiğince tahrip etmekte, doğal alanlar yok olmakta ve ekosistem zarar görmektedir. bu olumsuzluklar günümüzde büyük bir sorun gibi gözükmese de uzun süreçte etkisini bizden sonraki nesiller görecektir.

ilk olarak artvin'in hopa ilçesindeki değişimi göreceğiz. görseli incelediğimizde konut sayısının arttığı, kıyı bölgesine dolgu alanların yapıldığı, nehir yatağının kontrole alındığı ve nehir üzerine birkaç köprü yapıldığı gözükmektedir.

dünyanın en iyi “pantolonumu/cüzdanımı getir” ve “ne kadar istiyosun” diyen insanı olması.

al pacino - scarface

amaan görsün sanki ne olacak ya 3 günlük dünyada insanlar neden sürekli birbirini yargılıyor ki? böyle başlıkları görünce bi kutuya sıkışmış gibi hissediyorum ya ben. her hareketimiz neden sorgulanır ki ölmeyecek miyiz oğlum hepimiz bırakın da insanlar nasıl istiyorlarsa öyle yaşasınlar nasıl hissediyorlarsa öyle yapsınlar. biz kendimize bakalım.

günümüz insanının hayali. çoğu da sanıyor ki köydeki insanlar kaloriferli evlerde netflix internet başlarının ucunda organik besinlerle mutlu mesut yaşıyor. kısmen doğru. sadece besin kısmı. ben yazları köyde kalmış bir çocuk olarak size şunu soyleyebilirim köy demek iş demektir, sabahın kör vaktinde başlayıp gece yatağa yorgan gibi dusmek demektir, bence şehirde yaşamış büyümüş insanların yüzde doksan dokuzunun mabadi yemez.o organik besinler meyveler, sebzeler,peynirler,tereyaglari köyde kendiliğinden peydah olmuyor. basarabilenleri tebrik ederim,köy çocuğu sayılmama rağmen zorunda kalmadikca ben gitmem.

alkol'e karşı fazla tolerans geliştirmemis bünye ye sahip olan insandır.sanslidir aynı zamanda.

kemiğimizi alırız, poz veririz.https://media.normalsozluk.com/up/2021/05/29/sp20zyatpoamu0zf.jpg

eskiden çok.zamanla saldım artık.merhaba bile demeden lap diye sanki yıllardır tanıyormuş gibi muhabbete dalabilirim.
çocukluk hayalim*
sokakta denk gelmeyelim.

yerli uçağımız göklerde!

neye zararı var şahsen ben çok seviniyorum o kadar bildirimi görünce.

dış mihraklar aya giden yolu tıkamışlar, yol yapım çalışmalarına başladık.*