onu büyütenleri unutmaması dileğiyle.

soruyu tersten alip, sorun " siz islam icin dogru insan misiniz?". bu dine inaniyorum deyip, getirdigi ahlaki ögretilerin disinda yasarsaniz muslumanliginiz tipki toplumun %90 i gibi lafta kalir. ınaniyorum demekten ote hayatin icerisine entegre edilip, yasam tarzina getirilmesi gerek. o zaman kisi icin belki dogru din olabiir...

bana saçma geldiği için daha sevgiliyken eşimden yapmamasını rica etmiştim pişman değilim. evlenme teklifini yan yana otururken etmişti. benim için daha hoş bir görüntüydü. sarılmak daha kolaydı.

dizilerin yarısı bakışmalarla geçer.

normal bir davranış olsa da türkiye şaşırtan bir olaydır.

filipinler'de amerikan sömürgesi zamanından kalma askeri jeep'lerin, filipinliler tarafından boyanıp, bakımlarının yapılmasıyla kullanılmaya başlanan minibüs işlevi gören araçlardır.

hatırlar mısınız zamanında unutma beni diye bir dizi vardı. (bkz: anneannemin favori dizisi) işte oradaki başrol adamı görmüştüm ben de restoranda. iskender yiyordu, afiyet olsun..

edit: aa bir de sırlar dünyası salihi görmüştüm, tiyatro oyunu yapmaya gelmişti lisedeyken. zorla götürmüşlerdi bizi de.
millet serenay sarıkaya falan demiş benim gördüğüm ünlülere bak bir de..

mama ver dedim sana!

görevden alınması gereken imamdır. bu imamın iyi olduğunu düşünmüyorum. kediler çoklar diye onları ölüme terk etmek etik mi, dinen uygun mu? sanmıyorum. bu ve bu tip insanlar dini gerçekten hayatları zorlaştırmak için kullanıyorlar. başkalarına veya kendilerine eziyet ettiklerinde zevk alıyorlar. ilk başta kötü düşünmeyeyim, belki şöyledir, bunu yaşamıştır diye kimseyi yargılamamaya çalışırım ancak bu tarz insanların kafalarını az çok anlayabiliyorum artık. hem çevremde bu tip insanlar az çok var, hem de insan okudukça da öğreniyor. keşke böyle düşünen insanlar da biraz mutlu olmaya çalışsa, hayata güzel yönlerinden bakmaya çalışsa ve kendilerini sevebilseler. kendini sevmeyen kimseyi sevemiyor çünkü. sonra böyle korkunç sözler sarf ediyorlar. imama belli bir ceza verilmeli ki yaptığının uygun olmadığını öğrensin. ama muhtemelen verilmeyecek. ve ben de bu durumu dert ettiğimle kalacağım.

saatlerce oturup ikram beklemek. kardeşim insanların zaten acısı var. bunun normali baş sağlığı dileyip, ihtiyacı var mı diye sorup 10-15 dk oturup kalabalık etmeden kalkıp gitmektir.

kendi adıma garsonluk, komilik, kasiyerliktir efendim.
öyle saçma sapan davranışlara, hitaplara, tavırlara maruz kaldıklarını gördüm ki, en saygılı duruşumu onlara ayırıyorum.
nacizene tavsiyem teşekkürünüzü, güler yüzünüzü eksik etmeyin.

bir gün herşey yoluna girerse,umarım hala hevesim ve isteğim kalmış olur. ne güzel demiş.

başlık açıp kaçıyorsunuz ama oradaki i simgesine tıklayınca başlığı kimin açtığı gözüküyor.

türk edebiyatında denizden bu kadar hoşlanan, doğayı, hayvanları, insanları bu kadar seven ve onlara farklı pencerelerden bakmamıza olanak sağlayan bir yazarımız, sait faik'imiz olduğu için çok şanslıyız.

eğer sait faik'i daha önce hiç okumadıysanız, ilk olarak ''haritada bir nokta'' hikayesini okumanızı öneririm. sait faik, bir aradan sonra yazı dünyasına geri dönmüş ve bu çabasını daha doğrusu dönme nedenini de haritada bir nokta hikayesinde belirtmiştir:

''yazı bile yazmayacaktım. yazı yazmak da bir hırstan başka neydi? burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekleyecektim. hırs, hiddet neme gerekti? yapamadım. koştum tütüncüye, kalem kâğıt aldım. oturdum. adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. kalemi yonttum. yonttuktan sonra tuttum öptüm. yazmasam deli olacaktım.''

ayrıca eğer yazar olmak gibi bir hayaliniz varsa, sait faik'in eserlerini muhakkak okumalısınız. özellikle sırayla okumak sait faik'i tanımak için daha yararlı olacaktır çünkü sait faik, son eseri ''alemdağ'da var bir yılan (kitap)''da hastalığının kendisine verdiği olumsuz düşüncelerle daha karamsar yazmıştır. gerçi benim için fazlasıyla kaliteli bir eserdi, sait faik'in karamsarlığı bile insana çok şey katacak cinsten çünkü. sait faik'in hastalığı ve karamsarlığı demişken, agop arad, sait faik ve hastalığı hakkında şunları söylemiştir:

küçük insanların hayatını, mutluluklarını, dertlerini yazan bu büyük deha bilmem herhalde hastanede yatmaktan korkmuştu... ''arad, galiba biz gidiyoruz,'' dedi. teselli ettim, üzülerek hastaneden çıktım. 11 mayıs sabahı büyük yazarı kaybettik. hâlâ yanarım.

mini mini bir çaylak olarak çok haklı bulduğum gerçektir. ne tarafa gülüyorduk? kıps

nasyonal sosyalist alman işçi partisi, swastika olarak da bilinen bu sembolü 1920 yılında parti bayrağına ve kol bantlarına uyarlamış, kırmızı, siyah, beyaz renkte olan eski alman imparatorluğu'nun renkleriyle beraber kullanmıştır. adolf hitler, kavgam ( mein kampf) isimli kitabında, nazi bayrağı'nı pek çok deneme sonucu çizdiğini ve swastika' yı aryan halkının zafer kavgasının sembolü olarak kullandığını yazmıştır.

sinema tarihi bu filmden önce ve sonrası olarak ikiye ayrılır.

sözlüğün entel yazarlarından olarak yapabilirim böyle şeyler.

bakın burda dikkat edilmesi gereken başka bir husus daha var, sorun o delikanlıların (!) kot pantolon giyen kızın peşinden gitmesi değil, sorun kızların pantolon giymesi. erkekler her türlü karı kız peşinden gidebilir yani. zihniyetiniz batsın çükünüz kopsun.