2 gündür odamdaydı gece kendini duvarlara vuruyor beni uykumdan ediyordu. dün dışarı atayım dedim perdedeydi perdeyi camdan dışarı saldım. baktım gitmiyor iyi kal hadi deyip içeri aldım. bugün elime konuverdi gezindi gezindi kaçmıyor. masaya koydum önüne de bir parça elma koyayım bakalım ne yapacak dedim. 2 saattir aynı yerde elmayı emikliyor*. evde güve besleyeceklere tavsiye niteliğindedir.

beklenen ne şanslı dedirtir.
bir şeyin olmasını azimle, hevesle ve umutla hayal edip sürekli düşünmektir.

lise 2'deydik. okul abant'a gezi düzenlemişti. tabi o'nun gideceğini duyunca ben de hemen katıldım geziye.
neyse, yolda türlü türlü jestler, otobüs teybine müzikler koymalar falan. oraya varınca piknik yapıldı, karınlar doyuruldu işte.
sonra 6 -7 kişi geziyoruz, ben tabi o'nun yakın kız arkadaşını ayarlamıştım. biraz sonra diğer arkadaşlar ile arkada kaldılar haliyle.
biz tabi yalnız kalınca '' sana bir şey göstermek istiyorum '' dedim ve biraz ilerde çiçeklerle bir kalp yapmış, içine de çiçeklerle ismini yazmıştım.
'' bak benim yüreğimin hali böyle, bu güzelliği devam ettirelim mi ? '' dedim.

lise zamanlarımı hiç özlemiyorum. çünkü sırf kilolu ve gözlüklüyüm diye kimse benimle arkadaşlık kurmak istemiyordu, herkes benden kaçıyordu. yanımdan geçenler bismillah çekerek geçiyordu. hocalar sıra düzeni yaparken yanıma kimi koyarsa hep o kişi hocaya isyan ediyordu. herkesin tonla arkadaşı vardı benim ise tek arkadaşım okul lavabosundaki aynalardı.

bir gün eski din kültürü öğretmenim bahçede tek başıma gezerken yanıma gelip "sen neden tek başına geziyorsun, arkadaşın yok mu?" diye sordu. ben de arkadaşım yok diyemedim. "var ama kafa dinlemek, yalnız kalmak istedim." dedim. hem sınıftaki kızlarla arkadaş olmak istemezdim. tek dertleri okuldaki erkekleri konuşmak, sürekli okuldaki erkeklerle sevgili olmaktı. okula okumaya değil sevgili yapmaya geliyorlardı.

okuldaki herkes benim sürekli telefonda oynamama takmıştı. arkadaşım olmadığı için konuşacak kimsem yok, ne yapayım ben de sanal arkadaşlarım ile konuşuyordum ama onlar tek mutlu olduğum şeye bile kafayı takmışlardı. çok telefonda oynuyorum diye onların sürekli beni şikayet etmesi yüzünden toplam 3 kez disipline gittim.

artık okul bitse de kurtulsam diye can çekişiyordum resmen. ben böyle bir ortamı neden özleyeyim?

aklıma gelen ilk 2 kelime olması.

izmir bomba.

an itibariyle farklı ıd’lere sahip aynı başlıklar gibi anlamadığım bir başlık belirdi. ve başlığa tıkladığımda başlığa giremedim
edit: iko sorunu açıkladı. ama başlığın en üstünde belirdi vay be yazılımcı böyle oluyormuş demek.

bir kac gündür hüzünlenen haberlerden sonra beni aşırı mutlu eden başarıdir tebrikler mete altın sana çok yakıştı.

evde tek başına oturuyordu, içeriden annesi seslendi.

evin içinde bir oda odada istanbul
odanın içinde bir ayna aynada istanbul
çocuk bir olta atmış denize
oltada istanbul
adam sigarasını yaktı dumanı istanbul
kadın çantasını açtı çantada istanbul.

bu başlığı görünce içime hüzün çöküyor..
yaz yaz bitmiyor.. ne anlatıyorsak sonu bir türlü gelmiyor.

kafa da dönüp duran düşünceler kış kış yap. dur bakayım yok gitmiyor...
uykuya dal ninni söyleyeyim diyorum yok dinlemiyor. eeee eeeee yok pür dikkat odaklanmış o meşgaleye kafadan ne yapsan gitmiyor. takılı kalan her şey parazit. yağ gibi akmalı oysa tak tak tak olması gerektiği gibi.. ama tam olacakken
-ki belki de öyle değil bir algı yanılması bu- oraya yine bir parazit geliyor.
yine bulandın yine hırçın ve aksisin.. dur nereden çıkaracağım şimdi bu öfkeyi? odaklanmayı başka yöne çektim off.. o taraf yine saçmalık. hoopp takılı olan şey onu halletmen gerekli.. gücün yetmiyor yine sal çayıra.. o çayırdan hayır yok ki başka yollar bulmalısın ay hadi hayırlısı olsun..

anayasa'daki temel hak ve özgürlüklerin budanması yolunda akp ve mhp milletvekillerinin onayıyla meclisten geçen yasa. özetle bu kanun atanmış içişleri bakanı'na terörist faaliyetleri desteklediği şüphesi üzerine bir stk'nın faaliyetlerini durdurma ve gerekli görürse kayyum atama yetkisi veriyor, buradaki kritik nokta delil değil şüphe.
anayasa mahkemesi'nden dönmesi umuduyla.
haber linki

ormanlar bir saniyede yanıyor, kitaplara gelen zam kadar ağaç dikilse sorun kalmayacak.
bir kitaba 46 lira veren öğrencinin morali bozulmaz mı?

amarthiel ukdesi.

subay kelimesindeki sü'dür ayrıca.

neeeemiiişşş

ben sende yaşıyorum,
sen bende hüküm sürmektesin*
cahit sıtkı tarancı

benim için kesinlikle şalgam.

6 bölümden oluşan netflix belgeselidir.

kısa sürede izlediğim ve çok beğendiğim bir belgesel oldu. genel olarak netflixin belgesellerini çok beğeniyorum. hatta her belgesel tanımımda bahsettiğim gibi netlixin en iyi yaptığı işlerin belgeseller olduğunu düşünüyorum. yine öyle bir iş olmuş.

belgesel dünyada iz bırakan zorbaları anlatıyor. yok yok henüz bizim zorbayı anlatmıyor. ileride belki. diktatör dediğimiz tarihte büyük olaylar yaşatan bu zorba abilerimizin neler yaptıklarını ve nasıl bir yol izlediklerini çok güzel bir şekilde tarif ediyor. belgeselde kullanılan alaycı üslup ve alaycı müzikler belgeseli daha güzel hale getiriyor.
kullanılan görüntüler ve yardımcı olan alanında uzman kişiler doyurucu bir bilgilendirme çalışması yapıyor. hem de sıkmadan. hem eğleniyoruz. hem öğreniyoruz. hem ders çıkarıyoruz.
belgeselin ana teması bir kitap üzerinden oluşuyor ve bu güzel bir plan. ciddi şekilde nasıl zorba olunur kitabı varmış gibi bize tüyolar veriliyor.

peki kimdir bu zorba diktatörler derseniz şöyle bırakayım.
hitler, kaddafi, stalin, kim ailesi, idi amin ve saddam hüseyin bu isimlerin tarih boyunca nasıl bu kadar destekçi topladıkları ve halkı nasıl manipüle ettikleri en ince ayrıntısıyla inceleniyor. görüntülerle destekleniyor.
bölüm isimleri ise şunlar
gücü ele geçir
rakiplerini bastır
korku rejimi kur
gerçekleri manipüle et
yeni bir toplum oluştur
sonsuza kadar hükmet

tabi bunlar sadece bölüm isimleri belgeseli izlerken daha ilginç ve daha değişik taktikleri görüyoruz. bunlar ne yahu herkes biliyor baya yaratıcısınız demeyin diye bu açıklamayı yapıyorum.

ayrıca bu belgeselde insan denen canlının hükmedilmeyi ne kadar sevdiğini öğrendim. yani detaylı şekilde öğrendim. kötü bir haldeyken ortaya çıkan kişiye hemen sarılıp hayranlık duyuyoruz. mesela ekonomi çok kötü. birisi çıkıp ben hallederim diyor ve seçiliyor. ona inanmak zorunda kalıyoruz.
ayrıca insanların bir şeylere inanma mecburiyetinin ne kadar kötü olduğunu gösteren bir yapım oldu.

belgeselde seslendiren kişileri çok beğendim. özellikle zorba amcaların adını söyleyen karizmatik sesli kişi çok hoşuma gitti.
belgeselde animasyon işlerini yapan kişileri de çok beğendim. çizerek animasyon yaparak anlatma fikri çok hoşuma gitti.
bölüm sayısı ve bölüm dakikaları da bu belgeseli güzel yapan detaylardan birisiydi. her şey çok yerli yerindeydi. 30 dakikadan 6 bölüm gayet iyiydi.
belgesel sevenlere tavsiye ederim. izlenmesi gerekir.

üsluptan bi haber insanlar ile , bir şekilde muhatap olmak zorunda kalmak.

tercihim kıymalı yenmem yönündedir. tadım öyle daha güzel.