merkezi yerlerde ya da meydanlarda olur bu kişiler, ellerinde bir dosya ya da bir platformları vardır, yolunuzu keserler ve güler yüzleriyle* "pardon 1 dakikanızı alabilir miyim" diye soruverirler. ben hep "pardon, acelem var" diye kaçmışımdır, çoğu bu durumu haliyle anlıyordu. *

gördüğüm en asil kedi türü.

kendileri hiç yüz vermez. o size gelir, siz ona gidemezsiniz; yanına gittiğinizde sizden uzaklaşır. ama gece yanımda yatmayı da seviyordu kerata. gördükçe ısırasınız gelebilir ama kaçar o yüzden avcunuzu yalayın. * *



eğer benimkinin fotoğrafını bulabilirsem atacağım; tüm fotoğraflarını silmiştim hatırlamamak için kaybedince. *

yılların ekşici sorusudur.

"tabii ki alırım lan" demeyen bizden değildir. ben ki bir keresinde yerden son sürat yuvarlanan 1 tl'yi koştur koştur yakalamaya çalışırken az daha kamyonetin altında kalayazan bir kişiyim aliminyumm. gidip de yere düşen parayı almayacağım öyle mi? yeri hiltiyle kazar yine alırım hacı o parayı. boru mu lan, saatlerce belimiz bıkımız bükülüyor o parayı kazanmak için.

dünyanın en değerli şeyini bedavadan paylaşıyorum daha ne istiyorsunuz? neyi mi?
tecrübelerimi elbette.

öldükten 4 yıl sonra sadece kemiklerimiz kalacak.

yalnız falan değil. herkese küsüp kendini saraya kapatmış. ondan sonra kimse benimle oynamıyor.
oynamazlar tabi, sen jurnallerle milletin birbirine olan güveni yok edersen, elbette kimse seninle oynamaz yalnız kalırsın.
oysa halk çok defa yıldız sarayının önüne gelip;
-" hamiiit pabucu yarım, çık dışarıya oynayalım." demişlerdi.

giysilerdeki mürekkep lekesini süt ile silerek çıkarabilirsiniz.

nihat hatipoğlu, top patlama sesi, aile kavraminin vurgulandığı içecek reklamları ( özellikle coca cola), pide kuyruğu.

kayınvalidesinin annesiyle konuşabilmek ve kızı istemek için çince (bkz: mandarin) öğrenmiş kişi. gayet de akıcı konuşuyor:

kabataş iskelesinde bir abimiz vardı her sabah saat 10:00'a kadar megafonla günaydın diye bağırırdı hatta bazen sonuna eklerdi "insan olana günaydın" diye.
adamın amacı herkesin o meymenetsiz suratında gülümseme oluşması ve selam vermenin ücretli olmadığını göstermekti ama kimse günaydın demeden yanından geçer giderdi veya diyenler bir elin parmaklarını geçmezdi. şimdi bu başlıkta ona benzemesin diye görünce sevinç oluyorum ondan yönetimden habersiz bunu bold eyliyorum siz sabahları bu başlığı durmadan kullanın.

var olan iddiadır. istanbul üniversitesi dr. öğretim üyesi nafiz polat girgin bir makalesinde bu durumdan bahsetmiş.

"bir gün iskender komentonunda otururken generallerinden birisi "haşmetmeapları isterseniz sefere iznik tarafından başlayalım. sonra bursa eskişehir, ankara diye gireriz" iskender sakalını sıvazlayarak "neden bursa efendi?" der. adamcağız iskender'e "iskender diye bir yemek icat etmişler efendim. bir yiyen bir daha yiyormuş" der. genç alexandros "heyhat! bu ne cüret! bu ne densizlik rhenus! benden isim hakkı almadan benim ismimle yemek çıkarmışlar. nasıl bir yemek acaba? benim adımı vermeyi uygun görmüşer. yerinde tadım istiyorum atımı hazırlayın gidiyoruz"

bu hadiseden sonra iskender, bursa'yı alır ve bu yemeği merak ederek yer ve artık alışır ve her hafta gidip bursa'lı ustalardan
iskender yer. "

istanbul üniversitesi 1998 dr. girgin.

erkek gibi davranmak, kültüre bağlı şekillenmiş bir ölçüt olduğundan katılmadığım tespit.

bir kadının nasıl ki dedikodu yapmak kadınlığını belirleyen bir unsur değilse erkeğin de kaşını aldırıyor olması cinsiyetini belirlemede bir unsur değil. son dönemde elbette cinsiyetler arasında bir flulaşma, sınırları hafifletme durumu baş gösterdi ancak bu kasıtlı hamleyi dahil etmiyorum değerlendirmeye. ben bugün bir erkeğe "ya erkek adamsın yakışıyor mu hiç kaş aldırmalar, canımlı cicimli konuşmalar?" dersem bir gün tutar biri de bana "kadınsın sen, ne işin var orada burada. erkek değilsin ki gece vakti tek başına dışarı çıkasın." der.

toplumsal cinsiyet normlarının boyunduruğundan kadınları kurtarmaya çalışırken erkekleri mahkum etmek olarak değerlendiriyorum bunu.

kemal sunal'ın çinli yardımcısı ile arasında geçen bir replik. bu replik tokatçı filminde geçer.

öğretmeni tarafından hakaretlere maruz kalan öğrencidir.

öğretmenlik dediğimiz meslek sadece bilgi paylaşarak veya bir şeyler öğreterek olmuyor. en büyük örneği olmuş bu video.
ulan sizi beni sayıyla mı verdiler diyor ruh hastası. ulan asıl sizi bize sayıyla mı verdiler.

buradan

iki bilişsel öğe'nin birbiriyle çelişik olması durumu.
basit bir örneklendirme yapacağım;
bugün erken yatmalıyım/ şimdi bir film izleyeceğim.
birbirini desteklemeyen iki önerme.

burada önemli olan çelişkili olan iki durumu nasıl gidermemiz.
film izlemeyi seviyorum beni rahatlatıyor ifadesi çelişkiyi güçlendirir. erken kalkman için film önerisini reddetmen gerekir.
- çok uykusuz kalacağım yarın hiç bir şey istediğim gibi olmayacak. doğru kararlar veremem. bir sürü bağlantı ard arda. tabii bu çelişkilerin sonucunu yaşamadan ders çıkaramayız. uykusuz kalıp verimsiz bir gün geçirdikten sonra diğer gün ikinci önermeyi reddetme eğilimimiz daha hızlı olacaktır.
- dün geç yattım. erken kalktım. yapmam gereken her şey birbirine karıştı. uykusuz kaldığımda iyi kararlar veremiyorum. bugün çok zorlandım. film'i bugün izlememeliyim. çünkü yarın yine erken kalkacağım.

bu basit örneği başka bir olgu üzerine oturtalım:
sürekli beklenti ve tutumlarımızla başka bir dünya'ya adapte olmaya çalışırız. ve her zaman akılcı yolları tercih etmeyiz. bu kuramı oluşturan sosyal psikolog leon festinger'in bakış açısıda tüm insanlar için geçerlidir yani evreseldir. seçme özgürlügü olan herkes'i ilgilendirir. bu akıllıca kararları vermekte zorlandığımız noktada devreye geçen durumlar var:
kendimizi kandırmamız
arkadaşın arıyor ve film izlemeni istiyor o sırada savaş veriyorsun. tamam ya bugünde izleyeyim yarın telafi ederim demen mesela bir kandırma sözcüğü. yanlış olan önermeyi yine güçlendiriyorsun.

şimdi, bunun daha önemli ve bizi sarsan önermeleri mevcut. kendinizi etkileme kısmından çevreyi ve toplumu nasıl yanlış yönlendirebilirsin kısmına geçelim:
kişi ortaya çıkan durum veya olguyu reddetme, yalanlama ve değiştirme yoluna gidiyor. bu arada kendi inancında olan insanların desteğini arayarak başkalarını ikna etmeye ve taraftar toplamaya çalışabilir. basit bir örnekten daha büyük toplumsal olaylardaki çeliskilere kadar gidebilir. hayatımızdaki koca yanlışlar zincirinin halkalarından bahsediyoruz. farketmeden taraftar oluyoruz. bazen düşündüğümüz ile yaptığımız eylem arasında uçurum oluyor. bu kararlarla kendimize ve çevremize zarar veriyoruz.

ben bunu niye yapıyorum? sorusunu sormak gerekir. defalarca sorun hiç çekinmeyin.

oluşturulacak stratejilerin ve gelecekle ilgili beklentilerin daha gerçekçi temellere dayanması mümkün kılmak için bu çelişkilerden kurtulmamız gerekecektir.

bilinçsizce yaptığınız çelişkilerken kurtulun... oyuna gelmeyin. *

saat 15'te iyi akşamlar, 19'da iyi günler demek.
tost yapacakken malzemeleri çıkardığımı unutup dolabı tekrar açıp "allah allah nerde bunlar ya" diye malzemeleri aramak.

yakın zaman önce başıma gelmiş durumdur.

bilen bilir fitness salonunda çalışıyorum, gün içerisinde epey terliyoruz. dedim şimdi üşenirim direkt evde duş alayım zaten iki adımlık yol. neyse girdim duşa. havlumu, süngerimi ve dalin şampuanımı aldım tam böyle duş alıyorum. anaa, o da nesi? bir anda buzhane oldu ortalık, "brrr" diye donmaya başladım, büzüldüm resmen yaa. neyse kökledim sıcak suyu, bu sefer de cayır cayır yanıyorum, her iki türlü de sıkıntı. milimetrik ayar yapıyorum. bir yandan düşünüyorum:

"lan 2021 yılındayız anasını satim, hala ilkel ilkel işler... başımıza gelene bak. bir de o kadar fütüristik filmlerde bize uçan araba muçan araba gösterdiler, nah sana uçan araba... o değil de merve boluğur acaba yeni video atmış mıdır kanala ya. gidem de izleyem yutuptan"

o anda beklenmedik bir şey oldu, sıcak ve soğuk su vanalarıyla mikro cerrahi ayar yaparken duşakabinden karıncalanma ve akabinde bir ses geldi:

"afyon parçalı bulutlu 10-13..."
"yok artık!!"
"trt efem efem efemm"

çocukluğumdan beri içinde bulunmaktan hiç hoşlanmadığım alan.
iki sebep var, çok eskiden beri tesir eden. biri insan bedeninin toprak altında uğradığı değişim. hayal etmesi bile ürkütücü. bu yüzden yakılmayı dilerim nazım gibi. ki bunu anlattığı 'ben senden önce ölmek isterim' şiirini de çok severim.

ikincisi de gözü yaşlı insanları görmeye çokça dayanamıyor oluşum. acının göz önüne açık bir şekilde serildiği tek yer oluşu sebep. hiçbir umudun kalmadığı bir nokta. minicik bir 'belki' bile yok. bitti. gitti.

işte bu yüzden sevmiyorum. vedaları da sevmiyorum. ama son iki haftadır çokça gitmek zorunda kaldım mezarlığa. kendi kayıplarımda tercihti ama eşimin canı yanarken onu yalnız bırakamadım. oradaydım. dua da etmediğim için etrafta minik yürüşlere çıktım, ona alan bırakmak için. içim daralsa da mezarlara baktıkça huzursuz olsam da çiçekleri suladım. mezar taşlarını okudum. bir yanda bebeleri, bir yanda yaşlı insanları gördükçe adaletsiz hayata kızdım.

ama en zoru sanırım mezara bırakıldığı ilk andı. haberi aldıktan sonra afallayıp 800 km yol boyunca biriktirdiğim; vedaydı, namazdı derken güçlü durmaya çalıştığım 16 saatin sonunda mezarlığın bir köşesinde başımı farklı bir yana çevirmiş olsam da zihnimden gitmeyen şu kelimeler dağılmama, içimi çeke çeke ağlamama sebep oldu "baba toprak altına bırakılır mı?"

18. yüzyılda portekiz'de bulunan coimbra ve mafra kütüphanelerinin çalışanları, kitaplara dadanan böcekleri avlamaları için, gece vakti yarasaları kütüphane içinde misafir etmek zorunda kalmışlar.