modern tıbbın kıymetini bildirecek durumdur. yine de geçmiş olsun tabii.

"onun senin bile unuttuğun o yerde ne işi var?"

yok ya, valla ciddi soruyorum, gerçekten onun orada ne işi var?
kadın izmirli, yarım kan benden, saçı kavaklar, gözleri yanar döner gece rengi, sesi senden öte tebliğ, aklı gece pazarı gibi ışıl ışıl, duyguları imbat ötesi, rengi mavi, rengi en koyu gece mavisi, burnu hokka, ağzı bilmiyorum.

niye o orada ben buradayım?
tamam sakinim, gel konuşacağız, valla sakinim bak bişi yapmıcam?
bana niye alkolü verip onu aldın elimden?
niye hemşerimiz olan bir kadın şair onun sesinde yaşıyor da ben onun yanında yer alamıyorum?
niye onu cennet bahçesi diye, beni de arşipel çocuğu diye kandırdın yıllarca?
niye be?
niye aklın yerini alkol aldığında duygular bu kadar sahipsiz kalıyor?
sen hiç sevmedin mi tanrım?
hiç mi aşık olmadın?

o zaman niye yarattın kendini ve bizi?

niye sevmedin sen bizi?

" bazen sessiz kalmak kırıldığını göstermenin en iyi yoludur."
tomris uyar

nokta atışına gerek yok sen ortaya yap bi güzellik kâfi.

2018 yılında vizyona giren ölümlü dünya filminde ailenin işlettiği lokantanın adıdır. radyoda yayınlanan ve akıllardan çıkmayan jingleları vardır. film ve filmdeki replikler unutulmadığı gibi (ilhami abi sen söyle ben başka bir ilde miyim?) bu güzide lokantanın da adı unutulamaz.

bazı emin olmadığım, yada sadece benim öyle düşündüğümü sandığım düşüncelerimi dile getirince, beğeni yağmuruna tutuluyorsam, sorma ki keyfime hahaha

düzeltme: birde komik birşeyler yazdıysam ve o da beğeni yağmuru aldıysa, süper hissettiriyor gerçekten.

dokuzuncu hariciye koğuşu isimli romanın karakterlerinden biri olan nüzhet'in, doktor ragıp ile evlenirse gideceği şehir.

hababam sınıfın ın dönem sonu eğlencesi kıvamında olacak. ajda'ya, seyyar taner'e belki erkin koray'a rastlarız.
vokal grubu'nun bir parçası olarak katılacağım.

ah bu dertler canıma yetti
çekilen acılar nedense çabuk bitti

şu dünyanın haline bak

hop trililaylay aylay lilaylom.

sokrates’in ikili tartışmalarında kullandığı yöntemdir. sokrates öncelikle kendisini bilgisiz ancak meraklı birisi gibi tanıtır ve karşısındakinden konu hakkında ne düşünüyorsa utanmadan söylemesini sağlar. sonrasında sokrates, karşısındakinin anlattıklarındaki çelişkileri fark eder ve sorularla karşıdakinin de fark etmesini sağlar. özellikle analojilerden, metaforlardan sıklıkla yararlanılır. düşüncelerinin yanlışlığının farkına varan kişi, sokrates’in sorularıyla doğru bilgiye ulaşır. sokrates, bu yaptığına “doğurtma” der. çünkü sokrates’e göre bilgiler doğuştan aklımızdadır ancak bizim bunları hatırlamamız gerekir. işte sokrates, konuştuklarına “hatırlatır”.

şimdiye kadar başlığının açılmamış olmasına şaşırdığım harika bir melike şahin şarkısıdır.
buradan

sen yine bildiğin gülü kokla
benim çoktan günüm belli
hem annem hem babam sendin

böyle ufalanma merhem elindeydi
gelmedi elimden
dökülemedi inan dilimden
susuyorsam bir bildiğimden
sevdiğimden, gördüğümden
tutuşmuş beraber, ellerimiz yangın ezelden
gidiyorsam çok sevmekten
yanmaktan, ölmekten

bir dermanı çok görüp de
boynu büküp gittin içe sinip de
ayağımdan kaydı gitti
toprağım sendin, depremim de

güzel dinlerim seni.
yargılamadan, eleştirmeden.
sözünü de kesmeden.
kestirmeden severim seni.
öyle dolambaçlı yollardan değil.
sevdiğim halinle kalırsın.
değişmek için yormazsın kendini
yormadan severim seni.
kanatlarını da kırmam,
uçarken çok güzelsin
kırmadan severim seni.
seni altın kafese koyamam ki
özgür halinle severim seni.
düşürmem de seni.
ayakta çok güzelsin.

yok.
sağıma baktım, soluma baktım ve mutsuz olacak bir sebep bulamadım.

köpek öldüren derler.

gazoz ile karıştırıp içenleri çok gördüm.

ayrıca neyin kalitesi anasını satayım? üzümün suyunu çıkarmışlar, biraz alkol karıştırmışlar, al sana köpek öldüren.

kendine saygısı olan içmez.

bana kafa sözlüğü hediye etmiş.. eski sözlüğüm..

bir yiğit özgür klasiği : düştüm ben.

tatsız tuzsuz, tadı yerinde olmayan, yavan, yal gibi olan yemekler/yiyecekler için kullandığımız kelime. *

iğrenç, leş gibi kokan yiyecekler için de kullanımı mevcut.

gördüğünüz gibi tanımıyla "senin için elimizden bir şey gelir mi? , sanmıyorum." dedirten yazarın açtığı başlık.
edit: affedersiniz bir de sonradan silinen tanım.

eğer yakın zamanda yeni tanım girmemişseniz, rastgele olarak ilk sayfaya çıkan tanımlarınız dolayısıyla başınıza gelebilecek iş. bot kaynaklı değil. içiniz rahat olsun.

yine hemen üstteki yazarımız bu konuda emilé durkheim araştırmalarından bahsetmiş. ben de aynı konuyu kaleme almak istedim. kendisi gerçekleşmiş vakaların dört çatı altında toplanabileceğini söylüyor. bu da yine başlık altındaki sebepler adına bütünleyici bir ifade oluyor diyebiliriz. bunun özünde ise insanın diğer hayvanlardan farklı olarak arzularının sonsuz olması yatıyor. yani biyolojik yeterlilikleri tamamladığımızda tatmin olmuyor ve ebediyete kadar daha fazlasını istiyor. ebediyet de dahil. hal böyle olunca, işin içine denetimci mekanizmalar giriyor. ve insan dediğimiz canlının arzularını sınırlayabilecek yegane mekanizma da toplumun ta kendisi.

1-) egoist intihar, inceleyeceğimiz ilk örnek. şimdi bu örnekteki özne, toplumla bütünleşememiş, var olan bağlarını aniden ya da gün geçtikçe zayıflatmış ve kabuğuna çekilmiş biri. kendi içine kapandıkça zamanla en yakınlarıyla, örneğin ailesiyle olan bağları da kopmaya başlıyor ve tüm bunların sonucunda varlığı ile yokluğu arasında pek de bir fark göremeyen özne intihara başvuruyor.

2-) anomik intihar. buna gelmeden önce anomiden biraz bahsetmek isterim. anomi, suç ve suç sosyolojisi alanlarında, bunların temel sebeplerine, köküne inmeye dair bir yorum. bu örneğimizde birey, toplum bütünündeki örnekleri, kültürel gelenekleri ve diğer ahlaki normları benimsemekte güçlük çekiyor; bunlardan sınırlı bir şekilde beslenerek karakterini oluşturuyor. haliyle toplum nazarında kabul görmeyen ya da o güne kadar pek rastlanmamış sapkın davranışlar açığa çıkıyor. temel sebebi olarak yeterli sosyalliğin sağlanamaması ya da bireydeki bozukluklar yer alır.

anomik intihar modelinde ise birey yine böyle bir durum içerisinde ama bu sefer toplum genelinde bir çöküntü söz konusu. bu bir ekonomik buhran, yanlış siyasal kararlar, uç boyutta iç savaş vs. olabilir. artık doğru ve yanlış, iyi ve kötü, haklı ve haksız gibi kavramlar birbirine karışmaya başlar, genel bir kaos baş gösterir.

zaten toplumla bağı tam oturmamış birey, üzerine bir de toplum içerisindeki çöküntülerle karşılaşınca intihara başvuruyor.

yine güzel bir tespit olduğunu düşündüğüm, sıkılıyorum sabri bunalıyorum adlı yazar arkadaşımızın #69652 no'lu tanımına da göz atabilirsiniz. kendisine de bu tanım vesilesiyle teşekkür ederim.

3-) altruist intihar
bu intihar tipolojisi, ilk örnekteki egoist intiharın tersidir. bu sefer bireyin toplumsal bağları ve değeri olağandan çok gelişmiştir, hayatını toplumuna adayabilecek raddededir. en nihayetinde öyle de yapar. birey; toplumun çıkarı ve toplumunun kurallarının, geleneklerinin korunması ya da onun daha iyi yerlere gelmesi uğruna kendini feda edebilir.

töre cinayetlerinde gelenek göreneklerin korunması uğruna yaşanan olayları, askeriyedeki şehitliği ya da başarısız olup onurunu kaybettiğini düşünen japon halkının gerçekleştirdiği "harakiri/ seppuku" fiilini şöyle bir değerlendirdiğimizde bu çatı altında inceleyebiliriz.

4-) fatalist intihar

bu aslında durkheim'ın araştırmalarında bizzat tipolojilerin bir parçası değil, ama benim için önemli ve bundan da bahsetmek istiyorum. fatalist intihar modeli, anomik intiharın tersi olarak değerlendirilebilmekte. yine de* tam olarak öyle değil. bu noktada bireyler birikerek toplumu mu oluşturur, yoksa toplum bölünerek bireyleri mi oluşturur diye oturup düşünmek gerekiyor. suyu çok bulandırmadan temel tanımından bahsedeyim.

fatalist yani adı üzerinde kaderci intiharda, kişinin toplum içerisindeki rolü önceden bellidir.*
toplum ve normlar tam olarak işlemekte, anomik intihardaki gibi düzende bozulmalar görülmemektedir ama düzenin kendisi içerisinde birey zaten bundan zarar görür. eski dönemlerdeki köleler örneğin.

bir kölenin çocuğu da köledir ve o dünyayı idrak edebildiği zamandan beri köle olarak hayatına devam edeceğini bilir. toplumun kusursuz(!) işleyen düzeninde onun yeri bellidir. kendi konumu ve geleneklerle ya da toplumun kendisiyle özdeşleşmese bile katı kurallar karşısında gücü olmadığından; üzerinde mutlak karar hakkına sahip olduğu* kendisine müdahale edip intihara başvurur.

kendimden notlar: şimdi burada dört farklı intihar modeli var ve bunlar aslında birbirinden tamamen kopuk şeyler değil. esas soru ya da sorun, yukarıda da yazdığım gibi birey-toplum ilişkisini objektif bir perspektiften detaylıca inceleyebilmek üzerine. toplum ne kadar belirleyicidir? toplumun genel beyanı ne kadar esastır?

yıllar içerisinde süregelen değişimler söz konusu. örneğin 50 yıl önce sapkın davranış olarak nitelendirilebilen bir şey, günümüzde pekala normal karşılanabilir. bunun sebebi toplumun değişmesi midir, toplum içerisindeki bireylerin değişmesi mi? yine bu bağlamda, toplumun bireyleri birikerek yani kolektif bir biçimde toplumu oluşturuyor diyebilir miyiz? eğer bunu söyleyebiliyorsak, "toplumun bireyleri" ne kadar "toplumun"dur?

her neyse. eğer ilginizi çektiyse, konuyla ilgili daha kapsamlı bilgi için emilé durkheim'ın 1897 yılında yayımlanan intihar adlı kitabını öneririm. orada çok daha güzel kaleme alınmış, çok daha güzel irdelenmiş bu konular.

basligi da bu sekilde acmaniza sebep olacak durum. saniyorum ki eksi sozlukun ilk zamanlarinda epey yaygin bir durum oldugundan 2000lerin basindan beri interaktif sozluk okuyanlarin gozlerini coktan alismistir bu sekilde yazilan tanimlari okumaya.