göreceli bir şey bu. misal az önce marcus licinius crassus başlığını açtım, tek etkileşim yok. yine aynı şekilde district of columbia başlığını açtım durum aynı.

demem o ki bazı başlıklarda herkes fikir sahibi olmayabilir. gayet eğlenceli, zekice açılmış başlıklar mevcut. rastgele butonu mesela bu işe yarıyor.

okuduğuma pişman olduğum nadir kitaplardan birisi kendisi. haksızlık etmeyeyim diye teker teker kitaptaki tüm öyküleri okudum, semaver ve birkaç öykü dışındaki öyküler bana pek kaliteli gelmedi açıkçası. kitabın içinde cinsiyetçi ifadeler vardı, yüzümü ekşiten kısımları bulunduğunu çok iyi hatırlıyorum. öykülerin bazılarının giriş ve sonuç kısmı bana alakasız geldi, tatmin etmedi, “yaa ben şimdi ne okudum?” dedirtti. yazarın ilk öykü kitabıymış, kitabın kalitesiz gelmesinin sebebi bu olabilir. bir daha sait faik abasıyanık’ın yazdığı bir kitaba para verir miyim, pek sanmıyorum. yazara karşı bende önyargı oluşturdu bu kitap. okunmasını pek öneremeyeceğim ne yazık ki.

batarken güneş tepelerin ardından

şiirin adı: içimdeki bsen

tür: gilisel kisişim mavrası

kalabalığın kaçınılmaz yalnızlığının tamircisiysem, okunması ve lakin anlaşılması zor olmayan bir kaynak eleştirisine maruz kalıyorsam, kişisel sebeplerden ötürü yaşamaya devam etmek zorundaysam, kendimde değilim demektir.

çiçeklerin dilinde seviyorum demek isterdim seni. senin, bulutların içinde kaybolmak gibiydi gözlerin. senin, denize yada doğaya kaçışın izlerini anımsatan sesinle bakıyorum bu hayata. klişelerin daha bir klişe olduğunu ispatlamak değil derdim. yinede benim toprağımda filizlenmeli senin köklerin. bencilce seviyorum seni her şeyinle kendime dolanıp sıkmalıyım ikimizi bir boğumda. bizde her şey biraz manyakça bütün bir saygımla nefret edebilmem gerek, samimi ve içten bir nefreti herkes hakeder. göğün benzersiz hikayesi gibisin şimdi, geceleri doğuyor gündüzleri kayboluyorsun mevsimlerce sarhoşsun derken bayılıyorsun ve çıplak bir şekilde mağaramda güzelce uyuyorsun.

ilk aldığım özellikti. 1500 karma puanım gittiydi de içim cız ettiydi. hey gidi günler heeeeeyyy.

buradaki tavsiyelere kulak asmayın. gerçi bu da bir tavsiye oldu *.

ulan çirkin diyen dönsün kendine baksın önce. kendisi kusursuz sanki! kimse kimseye çirkin diyemez.

savaş kötüdür ama iç savaş çok daha kötüdür. birinde sizi bir başkası öldürür, diğerinde kader ortağınız öldürür.

tanım: picasso’ nun bir resmi.

bir defter-kitap ciltleme çeşididir.

telli defter dediğimiz şey aslında spiralli defterdir.

kullanım açısından rahatlık sağlar.

tam olarak inşa edildiği tarih bilinmeyen; önce kilise olarak inşa edilip sonradan rum ortodoks manastırına dönüştürülen dini yapı. bölgede anlatılan yaygın bir inanışa göre, birbirinden habersiz ve farklı yerlerde bulunan 2 keşiş aynı rüyayı görür ve manastırın şu an olduğu yere doğru yola çıkarlar. trabzon'da karşılaşırlar ve birbirlerine rüyalarını anlatırlar. bunun üzerine birlik olmaya karar verip manastırın olduğu yere gidip yapının inşasına başlarlar.
manastırda, 2010 yılında türkiye cumhuriyeti hükûmeti'nin izni ile hristiyanlarca meryem ana'nın göğe yükseliş günü olarak kabul edilen ve kutsal sayılan 15 ağustos günü 88 yıl aradan sonra ilk ayin düzenlenmiştir.
eklemeden olmaz, yapılan restorasyonlar* sebebiyle fresklerin ve yapının orijinalliği epeyce bozulmuş haldedir ve yapının birçok kısmı kapalı tutulmaktadır.

bir üst versiyonu olarak etrafında ne var ne yok dikkat etmeden alelacele girdiğin toplantıdır. arkadaki marihuana tablosunu indirmek veyahut laptobu başka yöne çevirip oturmaya gösterilmeyen özendir.
koltukta duran müstehcen çamaşır veya kimonolarda gözden kaçmaz.
geç kalın ama ortalığı toplayıp katılın. üşeniyorsanız başka odaya geçiniz.

mutluluğa o kadar kafayı takmamak, biz de mutsuz oluruz diyebilmektir.

bir gün arabam olduğunda sık sık yapacağıma eminim. şimdilik arabamın olmasını bekliyorum.

ilk yakanın moderatör olduğu gerçeğini değiştirmez.

maske takmak. yeter artık valla gına geldi.
avrupa'da, abd'de ve bir çok ülkede kimse açık havada maske takmıyor.
bu nasıl bir iştir ki bizde böyle bir uygulama var.

çok uzun zamandır insanları affetmek zorunda kalmamak (ve tabi af dilemek zorunda da kalmamak) için yüzeysel ilişkiler kurmaya gayret sarfediyorum. gerçekten sevdiğim değer verdiğim insanlardan gelen ya da gelebilecek zararları da çok ciddiye almıyorum. belki de sevdiklerim bana zarar vermemek için çok çaba gösteriyordur da ben gormuyorumdur.artık hiç kimseyi benimle olan ilişki durumuna göre yargilamiyor ya da eleştirmiyorum. dışarıdan bir gözle bakıp, onun kişiliğine uygun olan davranış bu, ondan bu beklenir demek daha az acıtıyor canımı. şimdiye kadar bana yamuk yaptigini düşündüğüm herkesi hem affettim hem de yok saydım. kimsenin günahı benimkinden daha çok değil diye düşünmeye programlı bir beynim var, belki onu affedersem allah'da benim hatalarımı affeder diye umut ederek yaşıyorum. ancak bir kişi var, tek bir kişi. onu henüz affedebilmis değilim. biraz zaman geçsin inşallah onu da affedecegim. affetmek gerçekten acıyı çok azaltan, nefsi kör eden, kişinin kendisini sevmesini saglayan bir davranış. ne mutlu affetmeyi bilenlere.

ben kim beyenmiş diye merak edip bakıyorum yazdıklarını okuyup beyenince de yazar arkadaşımla döngüye giriyoruz.
yani kimse kimseye ben beyendim sende benimkiler beyenmek zorundasın diye silah dayamıyor.

vücudun geri kalanında bulunabilen kıllar gibi genetikle alakalıdır, doğaldır istenilirse kolay bir şekilde alınır. kadınların vücundaki kılların neden başkalarına bu kadar dert olduğunu anlamıyorum. sana ne kardeşim bak işine yaa...

şahsımda dört tanesinin birden 20 yaşına girmeden önce sorunsuz ve ağrısız bir şekilde çıktığı diş çeşitli.*

edit: of ya, sanırım hayattaki bütün şansımı burada kullanmışım.*

ağzını kimse görmediği için istediğin gibi insanlara dil çıkartabilirsin.

ortaya koyduğu sembollerle tarihin en önemli sanat eserlerinden kabul edilen leonardo da vinci tablosu.