kötü olsam ne fark eder diyen insandır.*

ugsyo* , o zamanki adı bu şekilde olan fakülte öğrencisiydi.
radyoculuğa başladığı yıllarda yanında tito isimli bir arkadaşı ile yapıyordu bu işi, çocuğun adını da hatırlamıyorum açıkçası. sonrasında da hayat ona yürüdü, o da hayata. tv, şov vs.vs.vs. ünlü olmak garip bir olay.

blue* bar'a çok takılırdı.*
akıllı ol beyaz!

rutinlerimiz. bir sebepten dolayı rutinlerimiz aksadığında anlıyoruz değerlerini. çünkü onlar hayatımızın bir parçası.

sevgili yazar, (bkz: ozgur1ey) ukdesi....
paradoks meselesi sanırım sekter edilmemeli.*
seni seviyorum dememek için direnç göstermiyorsanız eğer sıkıntı yok.
ama fakat lakin geceye bırakılan acı ama gerçek bir bilgiden yola çıkarak sevdiğiniz birinin olmadığını anlıyoruz.
sevmek istiyorsunuz sanırım, malum kontrollü açılma başladı, baharı geçirdik, yaza evriliyoruz, duygular şelale, istemez miyiz sevdiğimiz insanla püsküresso içmeyi?
siz, bu dış etkenlere çok aldırış etmeyin, içinizden geleceği zaman farkında bile olmadığınız bir anda diyebileceksiniz, eminim.
mesela, tam yüzünüze doğru püsküren kahve köpükleri arasında, dudaklarınızdan dökülecek olan seni seviyorum cümlesi çok yerinde ve dolu dolu olmaz mı ve elbette hesapsız...
astral seyahatlerde buluşmaktan yorulmadınız mı?
paradoksagider buradan

kırmızın rujun hafifletici sebep olması geldi birden aklıma.çokta söylenecek söz yok ya neyse.

aniden gelen ve tam olarak beyninin ortasını delip geçen şimşek gibidir. neye uğradığını şaşırırsın. iyi midir kötü mü bir süre anlayamazsın. düşünemezsin. farkettiğinde neler olup bittiğini. her şey çoktan değişmiştir. hayatın değişmiştir. sen değişmişsindir. ve her şey iyi olmuştur. bunu gördüğünde yüzünde oluşan tebessümün tarifi yoktur.

sizlere biraz öyküden ve öykünün kriterlerinden, ne olduğundan, ne olmadığından bahsetmek istiyorum. (bilgi birikimim dahilinde)

öykü: gerçek veya tasarlanmış olayları anlatan bir düzyazı türüdür.
hikaye ile karıştırılmamalıdır. altını çizerek söylüyorum: hikaye, bir olayın sözlü veya yazılı olarak anlatılmasıdır.
her şeyin bir hikayesi olabilir fakat her şeyin bir öyküsü yoktur. herhangi bir senaryo, film, roman, deneme, şiir vb. bir hikayeye sahiptir. yani çok daha genel, olayın anlatımıdır. öykü ise hikayeyi de içeren daha geniş bir edebi türdür.
ingilizcede böyle bir ayrım var mesela. her şeyin bir "story"si vardır ama her şeyin bir "short story"si yoktur... short story türkçedeki "öykü"nün izdüşümü elbette.

öykü kısadır. fakat bu kısalık mevzusu fazlasıyla kafa karıştırıcı olabilmekte.

" öykü< novella< roman" gibi bir ayrım var mesela. fakat bu ayrımı biraz daha inceleyince olayın aslında ne kadar anlamsızlaşabileceği gözüküyor. şöyle söyleyeyim:

öykü eksiltme sanatına göre giden bir edebi türdür ve eğer kesin bir ayrım yapacak olursak poe'nun belirttiği üzere ve stephen king'in de değindiği üzere, "etkide birlik" söz konusudur. (bkz: etkide birlik) (tek etki kuramı olarak da geçiyor literatürde.)

eğer romandan eksiltirseniz öykü, öyküden eksiltirseniz şiir ortaya çıkar. ama soralım: kime göre neye göre? değişir bu efendim. mesela flash fiction denen bir tür de var. hemingway'in ortaya attığı söylenen 6 kelimelik roman örneğin... roman. ama roman mı sizce bu? belki. sonuç olarak yazdığı yazı şu:

"for sale:
baby shoes. never worn."

o halde bir düşünelim. bu "roman" düşündükçe kendisini açıyor mu okuyucuya? hayallere sürüklüyor mu bizi? amatör bir "yazar" olan bana sorarsanız,-ki yazar demeye utandığım oluyor kendime- evet.

işler burada karışıyor. çünkü öykü denen düzyazı türüne de baktığımızda, bu da açılabilir. her şey açılabilir. çünkü söz konusu insan zihnidir. o yüzden bu uzunluk mevzusunu pek kurcalamamakta fayda var. 300 sayfalık bir öykü((gbkz: shawshank redemption)) de olur, 100 sayfalık bir roman da olur. 30 sayfalık bir şiir de, 6 kelimelik bir roman da. oluyor böyle şeyler. belli bir kalıba sokmaya çalışıyoruz. elbette bunun yanlış olduğu kanaatindeyim. önemli olan anlama odaklanmak.

kriterlerden de bahsetmiş oldum böylece. ilgilenenler için açıklayıcı olmuştur umarım.

sobanın başından kalkınca yün hırka giyilir pencereye doğru gidilirken; sokağa çıkmak gibi bir şey. dönüşte hırka çıkarılır; pencereye ikinci gidişinde üşütürsün yoksa. sinir içinde bir ileri bir geri dolaşmak güçleşir bu yüzden.

tehlikeli oyunlar, oğuz atay.

a question of balance / kansas + bütün albüm kapakları


rage against the machine


therion / les fleurs du mal


yenilerden de bad bonez / michael seyer. bu kapak son iki yıldır falan ruh durumumun dışavurumu olabilir.


bir de son olarak bu kapağı da koymazsam olmaz. çünkü fotoğraf bana çok hüzünlü geliyor. yol kenarına düşen oyuncak ayı, süratle giden araba. o kadar tanıdık ki... gideceğimiz yere ulaşma telaşı yüzünden içimizde yitip gidenleri, hedefe ulaşmak adına yolda kaybettiklerimizi hatırlatıyor.

yine çok iyi iş çıkarmış mellisho, tebrikler.

yakında altın portakal alır.

sözlüğün ilk yazarları olarak elf olma ayrıcalığını vermiş sağolsun.

yunanca iki kelimenin birleşmesiyle oluşmuştur.
chion: kar
phile: sever, sevgilisi, için hevesli (bir şeye yakınlık belirtmek için kullanılır).

chionophile'ın iki anlamı vardır. ilki: soğuk hava koşullarında gelişebilen hayvan ve bitkiler. örneğin, kutup ayısı, ikinci anlamı ise, karlı ve soğuk havadan hoşlanan kişi.
edit: yazım yanlışı.

arada görüyorum öyle. bi' bakıyorum bir ton yazı beğenmişim. yanlışlıkla çift mi tıklıyorum anlamıyorum ki? hep oluyor.

"dur" düğmesine basmak.

onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine denir ya oradaki kereveti hep merak etmişimdir öğrendim.üzerine şilte serilerek yatmaya veya oturmaya yarayan, duvara bitişik, ayakları olan, tahtadan sedir demekmiş

fakirlik kesinlikle. nereden mi biliyorum?

karne aldım ve eve gidiyorum, babam smackdown izleyip dövüş hareketleri öğreniyor.

kibar ve sohbeti akıcı, eğitimci bir kafa sözlük yazarı. henüz çok az giri girmiş olmasına rağmen yazdıkları dolu dolu ve okura çok şeyler katıyor. biraz daha sık yazdığında ise kafa sözlük’ün kültür seviyesini geometrik olarak katlayacaktır.

kumanda nerede? kumanda nerde diyorum.

“hayatım boyunca sabahtan akşama oruç tutsam, akşamdan sabaha namaz kılsam, bir mazluma taraf olmasam, vallahi yakamı kurtaramam.” sözünün sahibi ve hz. ömer’in torunu ümmü asım’ın oğlu.

beni hayal dünyasına daldırıp orada bırakan tablolardır. elimde olsa bir çizgi olup o tabloların içinde gezmek isterdim.

cafe terasında gece