günah çıkarmak

islamiyetteki tövbe durumuna karşılık gelen dini inanış. günahlarını itiraf ederek, af dilenme durumudur.

hristiyanlık dininde kişinin papaza günahlarını söyleyerek afv edildiğini umması durumu. fakat bütün hristiyanlık mezheplerinde böyle midir , bilemiyoruz ve bilgili olanlardan tanım bekliyoruz.

yahudilikte karşılığı ağlama duvarında gözyaşı olabilir , yahut günah keçisini uçurumdan aşağı atmakta olabilir.
islamda karşılığı bir daha yapmamak adına allah'a tevbe etmektir.

bunlardan bağımsız kişi günlük hatalarını arkadaşıyla yahut hata işlediği kişiyle paylaşması durumu.

olayı şudur;

tövbe edip, işlediğimiz günahı itiraf etmek. böylece işlediğimiz suçu kabul etmiş oluruz ardından da bağışlanmak için tanrıdan af dileriz.

ancak kalbini kırdığımız ya da üzdüğümüz biri varsa, bizi günaha düşüren bu eylemimizi tanrı’ya itiraf ederek af dilemek yeterli olmaz. bu kişiye de günahımızı itiraf ederek bizi bağışlamasını istemeliyiz.

birde sanılanın aksine papaz'ın günah bağışlamak gibi bir olayı yoktur, günah tanrıya karşı işlenir ve bağışlanmayı ancak ondan bekleriz. ancak papaz yada herhangi başka bir imanlı bizim günahlarımız ve bağışlanmamız için o da bizimle birlikte dua edebilir.

daha ayrıntılı bilgi için lütfen bakınız.

vakti zamanında hristiyan alemi düşünüp taşınıp "öyle işlevsel bir şey yapalım ki, hem psikolojik olarak bir seans olsun hem de insanlara itirafta bulunma şansı verelim" dediklerini düşündürten uygulama.

konu günah çıkarmak ise ben bunu bu sözlükte yapıyorum...
günah çıkarmak için güzel bir ortam bence.

düşünmeyi sevmediğimden bol bol yazıya döküyorum.
bazen ise sadece okuyorum.
düşündüklerimi okuyorum yazdıklarımı değil.
ara sıra yaşamak istemiyorum felan.
ama bunun normal olduğunu biliyorum.
çok az şey biliyorum zaten.
hep öylesine konuşuyorum mesela...

bir kendimi bilemedim ben zaten.
kendimi hissedemedim yıllardır.
her şeyin düzeleceğini biliyorum...
tüm bu hislerimin...
ama izlemek istemiyorum.

kitaplığıma okurum diye koyduğum sırça fanus gibi yalnız hissediyorum.

senin için en iyisi olamadım. üzgünüm.

her şeyin en kötüsü olmayı başarabilmişim ama bir türlü normal olamamışım.

neyse hangimiz normaliz sanki.. değil mi sözlük?

"yapıyosun yapıyosun özür diliyosun"

çıktı evladım gidebilirsin..

çevremin bana uyguladığı tarife. ıstisnasız
herkes bir b*kunu anlatır bana. bende güveniyorlar heralde diye kendimi avuturum. ama hoş mu? değil. tüm negatif enerji üzerimde birikiyor.

bizde biraz farklı durum.

tövbe etmek de bir nevi günah çıkarmadır. aradaki tek fark araya ruhban sınıfı sokmamadır.
protestanlıkta günah çıkarma yoktur.

kahvenin telvesinden gelecek umut ettiğimiz gibi, insan kendisinden de öyle umut etmemiz gerektiğini düşünüyorum.
kim, kimileri yahut birileri kendi başına suçlu değil. yine de günah keçisini oynaktan çekinmeyen bir benim. düşüncelerimin başıboş, dayatılmış gibi görünse de vazgecilmesi çok basit. yine de, bir günah keçisi varsa, o da benim.
günahlarımın arkasına sığınamayacak kadar büyük, anlaşılmayacak günahlar kadar irili ufaklı küçük bir şeylerim. dikkatini çekerim, sadece bir şey değilim, en az senin kadar bir başka biriyim.
ayağımın sık sık takıldığı yerde, yorgun düşmedikce benliğim, ayaklarımı biraz havaya kaldırabilirim, öte türlü gereği yok der geçerim...
deniz kenarında, ya da bir akar su serinliğinde, en olmadık bir su birikintisinde olan anılarınızın size yük olduğu kadar, o suyu nasıl ağırlaştırdığını hayal edin, demicem. tüm günahların çıktığı o en güzel anları lekelediği günde rahat olun. çünkü artık kefaretini ödemiş, özgürsündür.