hastaneye tek başına giden kişi

ben servis aracıyla giderdim, çaşitli branşlarda onlarca hastane çalışanıyla, her gün. yalnız hissettirmezdik birbirimize. ama şöför hep yalnız giderdi. başka şöför görmedim hiç yanında.

hastaneye yalnız giden servis şoförü dür.

notalı sıçmık.

ulan tamam sinemaya, kafeye tek giden insanları ötekileştirdiniz, uzaylılaştırdınız, "neden artık ölmüyorsun ki" dediniz de eli ayağı tutan ve fiziksel olarak hastaneye gidebilme gücüne sahip birini de yalnız diye yaftalamayın be kardeşim.

ölüp tabuta girsek "offf napıyosun daracık yerde, hiç mi arkadaşın yok yarısını döke döke birlikte kahve içeceğin??" diye darlayacaksınız.

bir noktada durmanız ve tek başına çeşitli faaliyetler gerçekleştiren insanları öcüleştirmeyi bırakmanız gerek dostlarım.

hastane, bunun için iyi bi yer gibi mesela.

yine o gunlerden biriyiz.
sinemaya tek basuçına gitmenin ustu konsere tek basına gitmek. onun ustu tatile tek basına gitmek. en ust surum hastaneye tek basına gitmek bence.

hayat her seyi tek basına yapturıyor bana.
sana biat etmemi beklemen sana da sacma gelmiyor mu?

10 yaşından beri yaptığım aktivide.

ister tek ister çift. ayaklar geri geri gider hocam. hele devlet hastanesiyse. o kalabalık ve havasız ortam...

fobik kişiliğimle yüzleştiriyor beni. mapushaneye giriş gibi bir şey sanki. öyle bir yer benim için.

hastalık durumuna göre değişir. mesela grip için eğer ayaktaysan acilden giriş yapıp tedavini tek başına olabilirsin.
hasta olunca aşırı duygusal olan insanlar oluyor bir şey demiyorum ama yani bir grip için cümbür cemaat hastaneye gitmek saçma geliyor. bu kadar değil arkadaşım. iyi hissetmiyorsan birinden yardım alırsın o ayrı ama her şeyde de ben çok kötüyüm olmuyor öyle işte.. hastane fobisi diyorlar, aynen biz de hobi olarak gidiyorduk zaten.