hayvanlarla duygusal bağ kuran tip

insan bir eşyasına dahi bağ kurar, mesela evde neden hep aynı koltukta oturuyorsunuz? o sizin çünkü, onunla bir geçmişiniz var, orada rahat edersiniz, farklı koltuk size ters gelir, başka koltuğu götünüz yadırgar.

hayvanlarla eşyalardan daha rahat bağ kurulur, çünkü size tepki verir. çoğu zaman sevginize karşılık alırsınız.

bazı hayvanlarla sevgi alışverişi çok zor olur, hatta sizi seviyor mu anlayamazsınız.

ay benim yeni bir belalım oldu. arı... evet arı. kendileri peşimi bırakmıyor da...
bugünle beraber 5. gün oldu, geliyor sürekli tükana.

koordine etmiş, şıp diye damlıyor içeri.

kendisine bir ad koyacağım, yarın yokum ama cuma gelirse de fotoğraflayıp sizle tanıştırırım. benim gibi temascı, ağzıma girecek utanmasa, sokar diye de korkuyorum ama terso hareketleri yok, yamacımda uçup duruyor...

arı kelebek filan deyip geçme ey ahali, bir iki derken insan alışıveriyor.

arıya olan tepkilerim şöyle gelişti:

1. gün: "bal arısının burada ne işi var ya? kış! çık dışarı."
2. gün: "yine mi aynı arı lan bu?"
3. gün: "her sabah sabah bak adımız çıkacak, her çiçekten bal alınmas..."
4. gün "neden halen gelmedi bu arı!? nerelerde uçuyorsun vızvızı batasıca..."
5. gün "ay hoş geldin, hihi."

kedimi çocuğum gibi görüyorum bende ve kesinlikle normal olduğunu düşünüyorum. ve evet ilerde çocuk yapmayacağım ve böyle hayvanlar edinip çocuklarım onlarmış gibi davranacağım

bazı insanlarda olmayan vefâ bazı ''hayvan''larda olabiliyor.

canından çok sevdiğin kediyi kendi ellerinle oynadığı bahçeye gömmenin nasıl bir acı olduğunu ben duygusal bağ kurmanın anlamsız olduğunu düşünenlere anlatamam ki.

benim kedimle bağım var ne var bunda? onu seviyorum ve mutlu oluyorum. illa insanlarla mı bağ kurmak zorundayım

(bkz: buyurun benim)