hiçbir şey yapmak istememek

hayatımın neredeyse yüzde doksanı bu hisle geçti. sanırım hep de böyle hissedeceğim.

nedense üniversite son sınıfın final haftasında geldi bana bu isteksizlik. normalde vize/final haftalarında dizi izleme, kitap okuma isteği falan gelir. bu sefer onlar da gelmedi, kötü durumdayım. *

için kıpır kıpırken 24 sat olduğuna ikna olmadığın bir pazar gününü çip etmeye yeter de artar bile. koca günü o koltuktan sıkılınca diğerine devrilmekle geçirirsin akşamüstü olunca da bi pişmanlık çöker üzerine.

bir şeyler yapmaya karşı sessiz bir başkaldırı olabilir. hiçbir şey yapmamakta bir şeydir, bir durumdur, bir ruh halidir, bir niyettir esasında.
yani çok insani...

vaktim varken yapmak istemediğim her şeyi vaktim yokken, yapamayacağım anlarda yapmak istiyorum.
böylece istesem de istemesem de hiçbir şey yapamamış oluyorum bu durumda.

yaa istememek sıradan bir durum

asıl olay, istememek ve yapmayabilmek,

yapılacak bir sürü şey sıralı baskıdayken, ''bana eyvallah'' deyip kendini ıskartaya çekmek, ruhunu dinlendirmek, hücrelerini dinlemek.... bundan büyük zenginlik yoktur.

gerçekten o kadar istemiyorum ki,
istemek için o kadar çeşitli motivasyon aracı bulmaya çalışıyorum ki,
motive olmaya çalışırken bile yapmam gereken şeyi yapmaktan daha çok yıpranıyorum ki,

böyle de olmaz ki,
nasıl da gitti insafsız,
böyle bırakılmaz ki.

hiçbir şey yapmak istememek bile bir şey yapmak aslında.
t:mümkün ol(a)mayan durumdur

enteresan bir ruh halidir.

an itibarıyla hiçbir şey yapmak istemiyorum. sadece sigara içip boş boş etrafa veya telefona bakmak istiyorum. şarjım da yüzde yedi.

... ama yapmak zorunda olmak.

genelde istemediğimiz şeyleri yaparız*. sevdiğimiz şeyleri yapabilseydik, her şeyi yapmak isterdik çünkü bir o kadar enerjik ve mutlu olurduk. eğer hiçbir şey yapmak istemiyorsanız, hayatınızın kontrolü sizde değildir, yönetiliyorsunuzdur.

merhaba depresyon.

sorumlulukların vardır ve sonra bi'şeyler yaparsın. mecburen

playstation açıp gta 5'de michael ile birkaç atraksiyona girdim. rus klasiklerine tekrar dalayım dedim 3-5 sayfa ancak okudum. gibi dizisi shorts videoları izledim biraz.

o da kesmedi saçma bir mobil oyun indirdim ve indirir indirmez sildim. çok şey yapmak istiyorum ama hiçbir şey de istemiyorum bir yandan.

bir arkadaşım aradı akşam bir şeyler içelim dedi. ona da işim var dedim. aslında hiçbir işim yok. tek başıma çıkıp mal gibi yürüsem mi? koltuğa uzanıp tavana mı baksam? yoksa bizim kahveciye gidip, bir kahve söyleyip yoldan geçenlere boş boş mu baksam bilemiyorum.

o kadar yoğun bir hafta geçirdim ki hafta sonunu nasıl değersizleştirsem bulamıyorum.

öylesine durmak istiyorum. bu esnada çay içebilirim, kahve de olur, belki sadece su içer geçerim. hava güzel hiç dışarı çıkasım yok. akşam yemeğe davetliyim ama yol gözümde büyüyor ve canım mangal rakı istemiyor. ben gitmeyince yapılmaz ama bu da fikrimi değiştirmiyor. kendi kendime duruyorum işte. ellemeyin beni.
son iki hafta her anlamda çok yoğundu ve keyfimi kaçıran çok şey oldu. belki o yüzden bir şey yapmak istemiyorum. bir şey yapmayınca bir şey de olmaz sonuçta. böyle sakince stabil kalayım.

bir şey yapmadıkça durum daha da kötüleşiyor. ne kadar zor olsa bile adım atmak gerekiyor.