ilk sevgili

ilkler unutulmazz

ilkokulda samet adında sarışın bir çocuk vardı kokulu silgi alırdık gülümserdik birbirimize o zamanlardan belliydi sarışın zaafım*. ilk ciddi denebilecek sevgili de lisede oldu işte çoğu insan gibi. iyi hoş bir çocuktu blonde magnet bir kişi olduğum için çekmiştim onu da. üstelik kızıl-sarışındı türkiye'de 8 tane falan vardır.

öyle bir acemilikle yaşandı ki sevgiliden çok anne çocuk gibiymişiz. büyük pişmanlık.. başıma ne geldiyse bu anaç tarafım yüzünde geldi. neyse yine de güzel günlerdi*)

ilkler unutulmaz yeri ayrıdır

her şey unutulur ilkler kalır...

ilk aşık olduğum kız diyelim.platonik bir aşktı.yıllar sonra bulup yine teklif ettim yine kabul etmedi.

vaktinde süründürüp on yıl sonra geri gelen içi boş tabir

unutulmayacak olandır. size sevmeyi öğretendir. ondan sonrakileri ,ondan öğrendiğiniz kadar seversiniz.

aşk hayatınızı şekillendirecektir ya bir daha kimseye eskisi gibi güvenmeyeceksinizdir ya da ilk seferki gibi devam edeceksinizdir.

beni boynuzlarımla baş başa bırakmıştır

“nasıl sevilmez” ve
“bir ilişkide olmaması gerekenler “ temalı demoyu yaşayarak öğreten

unutulmayan değildir, yalnızca en en en güzel hatırlanandır.

7 yaşındaydım galiba. beni sokağın başına kadar bırakıyorlardı kardeşiyle birlikte. * *

neyse bir gün kardeşiyle bir tartışmaya girişmişlerdi ve küçük böcek abisinin tüm duygularını ötmüştü. ben hehe diye kikirdeyip kalmıştım. devamında da hep o sokağın başında buluşup okula giderdik.* sonraki ilişkilerimde de her duygu itirafında ilk birkaç saniye kikirdeyip kalmışımdır, bazı şeyler değişmiyor...

(bkz: first blood)*
sitem etmiyorum, gerçekleri dile getiriyorum.

cinsin tekiydi. iyi ki de olmadık biz.

lisedeydim biraz hoşlanmıştım kendisinden ama biraz yani açılacak kadar değil. yakınlaşmaya başladı birden. en yakın arkadaşımın kankası oldu falan. sonra biz birlikte olduk sonra sevgililik. kendisini seviyorum hâlâ da arar sorar bazen ama artık arkadaşım gibi. zevklerim değişti aynı heyecan yok. kısacası saygılı, güzel bir hanımefendiydi kendisi üzmedi beni ben de onu. saygı çerçevesinde bitirdik.

hiçbir şey bilmeden hormonlar yüzünden oluşan yamuk bir ilişkiydi.

hayatının travmasını yaşatabilecek olandır.

hiçbir iyi yanı olmayan, berbat ama zorunlu bir deneyimdir her insan için.

herkesin unutamadığını söyleyerek ilk aşkla karıştırılan şey.

ben ilkokul 2.sınıftayken çıkma teklifi edilirdi sevgili olmak için ama şöyle bir sıkıntı var ki; ben 8 yaşındaki aklımla 'çıkma' olayını okulun bahçesine birlikte çıkıp dolaşmak sanıyordum. bir gün altı kişilik kız grubumuzla (ya da çete de denebilir. sürekli erkekleri kovalayıp saçlarını çekerdik.) bahçede otururken herkes sırayla hoşlandığı çocuklardan bahsetmeye başladı. en son sıra bana geldi ama tahmin edersiniz ki ben konuya çok uzağım. kimseden hoşlanmıyorum desem de inandıramadım kimseyi. en son beni rahat bıraksınlar diye sınıftan bir çocuğun adını söyleyip kurtuldum... sandım ama kurtulamamışım. teneffüs bitince derse girer girmez hoca herkesin yerlerini değiştirdi ve beni bu çocukla yan yana oturttu. tabi tüm arkadaşlarım sırıtıyordu bu sırada ama ben olaya hâla çok uzağım. sonra ders bitti ve teneffüste çocuk birlikte gezelim mi bahçede dedi. benim kalbim hızla çarpmaya başladı tabi çünkü bunu çıkma teklifi sanıyordum. neyse çıktık geldik geri. ben de artık sevgili olduğumuzu sanıyordum. günler, saç çekmelerle
ve benim sevgili olduğumuzu sanmamla geçtikten sonra yaz tatili geldi. ne de olsa 3 ay sonra yine beraberiz diye hiç umursamadım bile ben tatili. sonra o 3 ay geçti ve geri döndüğümüzde okuldan ayrılmış olduğunu öğrendim. kolejde okuyacakmış artık.
buna ilk sevgili denir mi bilmem ama ilk sevgili, ilk ayrılıktı benim için.