ilk sevgili

erkekler konusunda biraz deneyimim var.

ben beni en fazla ilk elimi tutmus ilk sevgiliyle, ilk kez seviştigim ilk sevgilinin sevdigine inanıyorum.

o zamanki gibi saf, coskulu, icten, tutkulu ve masum olmuyo bi daha.
benim olmadı en azından

bikac tane anı kalmıs aklımda.

yazlıkta onun evinden benim evime yuruyerek eslik etmeleri. kopekler var diye korkuyordum.

bi gun beni deniz kenarında bir yere yemege goturmesi. gunes bana vurunca guzele vururmus, gunes bile burdaki en guzel kız oldugunu anladı demesi.

beraber yuzmelerimiz ve benim ona hikayeler anlatmam.

diz cokmesi ve yuzuk cıkarması:
-sen benim sevgilim oldugun icin dunyanın en sanslı erkegiyim. bir omur beraber olalım. benimle evlenir misin?

beni sıkıstırıp opmeye calısması, benim kacmayı basarmam;)

bi oglen beyoglunda karsılasmamız.

ben amerikadayken her gun telefon etmesi. cok paran gidiyor, bu kadar sık arama deyimce napim cok ozluyorum demesi;)

bana mektuplar gondermesi.

ya bi sey soyliyim mi. bana gerikafalı diceksiniz ama aklı ve kalbi olan ilk askında kalsın. bi daha o kadar saf, tutkulu ve guzel olmuyor.

benimki figendi.

doğu karadeniz’in kör itin öldüğü yerdeki bir dağ köyünde 57 mevcutlu bir ilk okulun birleştirilmiş bir sınıfında çok da birleştirilememiş bölük pörçük bir hikayesidir bu.

benden 1 yaş büyüktü figen. bilenler bilir o çağlarda 1 yaş 1 koca asır gibiydi sanki. her şeyi biliyordu figen benim gözümde, 2. sınıftı çünkü boru değil. 2. sınıf ulan. kız cayır cayır okuyup yazabilirken senin gözünde harfler rakamlar anlamsız şekillerden ibaret. kalem dahi tutamıyorsun doğru düzgün. figen öyle değil, kalemi baş işaret ve orta parmakların arasında tutturmaya çalışıyor güzel eliyle. eli değerken eline kalbin yerinden çıkacak gibi oluyor yüzünü bir ateş basıyor sanki.

ama kast sistemi var figenle senin aranda. figen okul müdürünün kızı. figenin defterindeki o kırmızı satırbaşı çizgisi fabrikasyon, sen cetvelle yampiri yumpiri çizmişsin. bir de figen’in önlüğünün yakası ipeğimsi saten. üstünde a b c ve 1 2 3 nakışları var senin yakan ise etamin.

yerli malı haftası kutlanıyor. figenin annesi fındıklı un kurabiyesi yapmış. hani üstüne telveli kahve fincanı bastırılıp ortasına fındık konulan ve yerken dilin damağına yapışıp zerre haysiyet koymayan kurabiyelerden. hani yerken birşey diyecek olsan ağzının içinde dil çevirmek mümkün olmaz ya hebele hübele edersin öyle bir izzetinefissiz kurabiye.

senin başında anan bile yok. nenen kete yapmış, hiç kete fındıklı un kurabiyesine eş mi?

yıllar yıllar sonra istanbul’a atanıyorsun, figen de istanbul’da doktor. koltuğunun altında un kurabiyesi figen’i görmeye gidiyorsun. salak işte sanki geçmişin intikamını alacak benim başıma. olm karı yoğunluktan dününü unutmuş 20 sene öncesini nerden hatırlasın, kurabiye ne alaka diyor.

bir de evlenmiş zaten, küçük kalmış ama boydan. nasıl desem 1.45 filan. küçükken bak bak bitmezdi.

yarım yamalak köyden okuldan eskilerden filan konuşup olaysız dağılıyoruz. figen eski zerafeti kalmayan tombik elleriyle ağzından unlar saça saça bunu saymam ama bi daha beklerim gibisinden bişeyler geveliyor. he olur deyip telefonlarımızı alıp vedalaşıyoruz.

aylar sonra gecenin bir yarısı arıyor. kafandaki tüm saçma senaryoları def edip açtığında ağlayan sesiyle acil gel diyor. acil gidiyorsun tabi. figen bir yandan da kıyısından köşesinden senin akraban.

tatk tak tak tak seriye bağlayıp kapıyı çalıyorsun. ağzı burnu dağılmış bir vaziyette kapıyı açıyor. kocası dövmüş, kocası da 1.63 filan. allah’ın vitaminsizi.

o an başın dönüyor, kulakların çınlıyor, gözlerin kararıyor, şakakların atıyor. hani cinnet hali olur ya öyle birşey varsa o an yaşadım sanki.

kendime geldiğimde kocasını altıma almışım ağzını yüzünü hoşaf etmişim, figen dur öldüreceksin deyip bileklerime yapışınca durumun ciddiyetini anladım.

bir süre sonra da boşanıyorlar zaten. birkaç kez arasa da açmaya elim gitmiyor.

nasıl derler bazen bir tel kopar ahenk kaybolur!

benim kurallarım vardı.
evlenmeden olmaz. sadece elimi tutabilirsin.
yanagıma birkac opucuk konudrmustu. sonra ben seni optum iste diye tutturmustu.
hayır. opmedin:)

ulan işte özlüyorum desem racona da yakışmayacak

sarışın mavi gözlü incecik bir hatundu
ondaki tadı hiçbirinden alamadım
ilk elde çıtayı bu kadar yükseltmemek lazım

sayesinde aldatılmak ne öğrenmiştim. üstelik sütten çıkan ak kaşık olduğu için ben bir şey yapmadım diyordu.

gecen sene birkac saat geç dogumgununu kutladım diye alındı benim yakısıklı;)
bu sene ilk kutlayan olup gonlunu alıcam!
iyi ki dogdun..
mutlu yıllar..
iyi ki ilk senle..

'insanın kitap arasındaki kurutulmuş bir kırmızı gül gibi saklamak istedigi anıları vardır'

ne anlatıyosun ablacım ya.

#4003407 karı troll ama en azından kadın yahu. bir de bütün gün boyunca sigara içip, litrelerce alkol almaktan fıçıya dönmüş vücuduyla güçlü, feminist kadın mavalları okuyan yürüyen hpv virüslerine bakıyorum. yine bunda demode de olsa bir romantizm, bir feminenlik var. karı dediğin böyle olacak. şartsız, şurtsuz, ilişkiyi bir mücadele alanı olarak görmeyen, siyonist fikirlerle beyni zehirlenmemiş. yürü be ablacığım, çapkınlıktan geri durma.

ilk buluştuğum sevgilim başka bir şehirdeydi, ama sıra birkaç kızla daha yazışıyodum ama ilk buluştuğum daha ağır basıyodu, tabi o sıra feysbuk var. neyse kız başka şehirdeydi kızın yanına gittim uzaktan geliyo böyle birisi bana doğru ama o mu değil mi kestiremiyorum her neyse yaklaştı sarıldı falan. kız normalde kapalıymış feysbukta açık (saçları) fotoğrafları var. öyle biraz şok olmuştum

kendisinin nerede olduğunu, ne yaptığını, neyle uğraştığını bilmiyorum. bilmek de istemiyorum. gerçi çocukluk aşkı sevgili değil olsa olsa evcilik oyunu gibi bir şey olur. aşklarımın hiçbirinden de hayır görmedim zaten, mutlu olsunlar, benden uzak olsunlar.

belki ikiz alevim. o derece.
ama ben ondan korkuyorum.
korktugum birini sevemem ben bayım.

unutulmaz.

ilkokul müsameresinde dans ettiğim ermeni kız. yanağımdan öpmüştü. halen düşünürüm onu.

insanın kendini ilk kez bir başkasının gözünden gördüğü kişi. o yüzden yıllar sonra hatırladığımız şey aslında o değil, o dönemki halimiz oluyor çoğu zaman. telefon faturasının uçtuğu, otobüs durağında bir saat fazladan beklenen, saçma sapan şarkıların bir anda anlam kazandığı dönem. bittiğinde dünyanın sonu sanırsın, on yıl sonra adını duyduğunda sadece hafifçe gülümsersin. "ne iyi ki olmuş, ne iyi ki bitmiş" diyebiliyorsan doğru yoldasın demektir.

doğru zamanı bekliyorum diye diye toprağa girmek de var.

benim için aynı zamanda çocukluk arkadaşıdır. daima iyi andığım iyi hatırladığım ali geçen yıl bir motor kazasında hayatını kaybetti. duygusal bir tanım olacak ama hissettirdiği boşluk hâlâ can yakıyor. geçirilen her zamanın kıymeti bilinmeli.

okulun en güzel kızıydı 3. sınıftaydık, siyah saçlı yeşil gözlü bir şeydi. beni kendi sokağına oyun oynamaya davet etmişti. muhabbet sohbet derken sonra elimden tuttu sevgili olalım mı dedi ben de tamam olalım dedim öyle yürüdük oynadık 3 ay sonra kız taşındı bidaha haber alamadık birbirimizden. niye sevgili olduk ben de anlamadım öyle saçma bir şeydi hehe..

ilk sevgilimle 8. sınıf bittiğinde hiç ayrılmamaya yemin etmiştik okulun bahçesinde sonra bi daha görmedim kızı. ilk sevgili dolayısıyla biraz da böyledir. bunu yoğun bir duyguyla yaşayan yazarlar bana kendimi denyo gibi hissettirmiştir, yazıklar olsundur.