insan ne zaman olgunlaşır

insan dediğimiz varlık bence olgunlaşamaz, sadece olgunlaştığını düşünür. söz konusu insan, yaşamı boyunca edindiğı tecrübe ve deneyimlerle birlikte değişimler geçirir. bu değişimlerin içinde bazı büyük kırılma noktaları vardır. işte bu noktalar çoğaldıkça bazı insanlar; "olgunlaştım" diyebilir, lakin bu büyük bir yanılgıdır, şayet insan dediğimiz varlık ölene kadar gelişime açıktır ve gelişim varsa olgunlaşma devam ediyor demektir, öyle ki ölümünde bile olgunlaşmaya devam eder insan...

olgunlaşma algısı ve yargısı tamamen öznel bir tüme varım olmakla beraber herkesin kafasında olgunluk ifadesi değişkenlik gösterebilir.

yaşayarak. bir önceki yıl yaptıklarından pişman olmadığında olgunlaşmışsın demektir.

bana göre birikim yaptığı hatalarını bir bir inceleyip, hatırlayıp, bir daha yapmamaya karar verdiği an olgunlaşmış olur diye düşünüyorum. hatalar elbette yapılabilir, yapılacaktır da, bizzat görerek yaşayarak yaptığımız hatalar özellikle olgunlaşmamızdaki en önemli adımlardır. önemli olan o hataları unutmayıp, tekrar aynılarını yapmamak.

hatalarımızla olgunlaşabilmek bence olgunlaşmanın en güzel hallerinden biridir, çünkü hatayı yaşayan insanlardan dinleyip ondan bir şeyler çıkarabilmek bana göre çokça zor, onu bizzat deneyimlemeden o anlamda olgunlaşmak çok zor. özellikle bazı konularda bu kesinlikle böyle.

-kendini sakinleştirme becerisini elde ettiğinde,
-duygularının sorumluluğunu aldığında,
-kurban psikolojisinden çıktığında ve
-zihinsel esneklik kazandığında olgunlaşır.

şu sıralar düşünüyorum da önceden benim uykum kaçmasın diye bana birşeyler söylenmemesine alışmışken, artık içime atıp sevdiklerimin uykusu kaçmasın diye çabalıyorum.
dil durunca içe yük olurmuş. öyle işte.

doğumdan ecele bir süreçtir olgunlaşmak. yaşam sürdüğü sürece devam eden bir süreç.

kaybedince, kırılınca ve vazgeçebilmeyi öğrenince.

canı istediğinde.

annesini ya da babasını çocuk yaşta kaybedince.

insanın olgunlaşma kriterini bilemem ancak olgunlaştıran ya da olgunlaşmaya pik yaptıran durum en güvendiğin, en sevdiğin insanı kaybettiğini anladığın andır.

olgunlaşmanın ötesi çürümek. insan ölümle birlikte çürümeye başlıyorsa, ölmeye en yakın süreçte olgunlaşmış olması gerekir.. (tabii kültürel ve kişiliksel gelişimi de bedensel gelişimine uygun ilerlemişse.)

kaybettiğini kabullendiğinde.

hayatın üstesinden tek başına geleceğini anladığında, yapmama şansın olmadığında, en çaresiz ve savunmasız anında yalnızlığın iliklerine kadar, işlemiş ve bunu sadece ben yaparım dediğinde işte o zaman olgunlaşır insan. yaş fark etmez ha 50 ha 25 ha 18 ha 6 olmuş önemli olan insanın o olgunluğa gelmesini sağlayan durum ve olgunluğa erişen bireyin karakteri.

bilimsel açıdan bakarsak, 25-30 yaş arasında prefrontal korteks uygun kıvama gelince. bunu hiç yaşamayanlar da var tabi. sokak röportajlarını izlerken fark edebilirsiniz.

yaşadığınız travmalar insanı olgunlaştırmaz bu arada. olgunlaştıktan sonra zamanında yaşadığınız şeylerin travmatik etkiler bıraktığını anlarsınız.

özgüvenli, olaylar karşısında sakin kalabilen, paniklemeyen, risk yada inisiyatif alabilen, liderlik eden, ortamı sakinleştirebilen, üzerine gelindiğinde dürtüsel değil aklıyla hareket edebilen, canının, malının, fikrinin, ailesinin, işinin kıymetini bilen, kadir kıymet bilen, cıvımayan, dozunda yaşayan insanlar olgunlaşmış sayılır.

sorumluluk sahibi insan olarak özetlenebilir. zaman meselesi mi bu tam emin değilim, çocukken bile kendini belli ediyor olgun insanlar, olgun çocuk diye birşey var.

sinir bozucu belki evet çocuk dediğin çocuk gibi olmalı yaramaz ,savruk, dikkatsiz, sakar, komik, hevesli, şapşal ama bir de bakıyorsun herif gibi kadın gibi çocuklar var derli toplu sakin dikkatli zeki, bir cevap veriyor estağfurullah diyorsun falan, bu ne şimdi bu fıtrat meselesi.

klişe cevap hayatında ağır bir olay, kayıp, ölüm, iflas vs olur ve insan bu dertle yıkılmaz kabullenir, büyür ve olgunlaşmış olur. artık kaybedilecek şeylerin olduğunun ve onların değerinin farkına varmıştır. herkeste çalışmıyor bu.

kendini fark edebildiğinde. verdiği tepkileri,yaptığı davranışların neden sonucunun farkında olabildiğinde. içine bakabildiğinde. insan kendine bakabildiğinde başkasına bakabilir ve onu görebilir yoksa hep kaçar ve bir şeyleri suçlar.