insan öleceğini bile bile nasıl yaşar

bu bilinç ile kendine bir dayanak oluşturarak. asıl amacının ve aradığının burada olmadığını bilerek. şahsen öbür türlüsünün çekilecek çile olmadığını düşünüyorum.

kedileri izle onlar gibi yaşa. öleceklerini biliyolar mı bilmiyorum, ama hayatı hiç iplemezler, güneş varsa yayılıp güneşlenirler, soğuk varsa sıcak yer ararlar, sen iyisen iyidirler, kötüysen senden uzak dururlar.

ölümü unutma, ama ölüm var diye kafayı da yeme. hayattan bir kedi kadar zevk alsan, ölene kadar çok güzel yaşadın. ınan ki.

varlık-yokluk, var olmak-yok olmak olgularının kesinliği evrene homojen yayılmıştır ve sonsuzluk bir döngü halini almıştır.

insan , varlık halini nasıl sürdürüyorsa, felsefesi de ona göre şekillenir. bilgi şekillendiricidir belki ama felsefenin merkezinde yer alan dinamik, yaşama koşullarıdır.

#4104733
"sonsuz olmadığımızı bilirken sonsuza dek sürecekmiş gibi sevmek, bağlanmak ve yarına dair planlar yapmak. seni sonsuza kadar seveceğim diye kurulan cümleler, verilen sözler.."
"tanrılar sana verirken sevinmediğin bir şeyi geri aldıklarında neden üzülüyorsun?"

çünkü insanı diğer canlılardan ayıran bir laneti var; 1. zamanın bilincinde olmak ve 2. ona nispeten hükmedebilmek.

bu yönüyle zamandan ve mekandan münezzeh olan tanrıdan bir parça taşır; şüphesiz bu ayrıcalık tanrının izni ve bilgisi dahilindedir. allah zamandan ve mekandan, yani varlığın tüm sınırlılıklarından münezzeh, üstün ve ona aşkındır. bunu nasıl yapabildiği konusundaki hikmetten cahiliz; ama insanın bunu yapabilmesi akledebilme özelliğiyle mümkün oluyor. akledebilmek ise içinde bir sürü şeyin; düşünmenin, sevmenin, hissedebilmenin vs. olduğu tılsımlı ve yine tanrısal bir şey.

yani, bir canlı yaratılıp ona zamanın bilgisi* verilirse, yaşamı verirken ölümün ve ölümlülüğün de bilinci verilirse, yokluktan varlığa, varlıkta sınırlılığa yani zaman ve mekanla bağlılığa mahkum edildiği halde ona bütün bunları aşabilecek o tanrısal tılsım verilirse o canlının verilirken sevinmediği şeyler geri alınırken üzülmesi* veya bu sorulardan bir türlü kurtulamaması gayet normal olmalı. bunlardan kurtulmanın tek yolu ise sonsuz olmadığını bilirken sonsuza dek sürecekmiş gibi sevmek, bağlanmak ve yarına dair planlar yapmak olsa gerek.

sonuç olarak insanın bu konuda eleştirildiği her konu onun yaradılışına dahil. bu da kendi seçimi değil.

ne yapabilirsin ki başka? varsa başka cevabınız alalım. sadece öleceğimi bilmek yüzümü ekşitiyor, başka da bir şey yapamam.

lezzetleri tahrip edip acılaştıran ölümü çok zikrediniz. *

insan yaşayacağını bile bile nasıl ölür.