kadınların mutsuzken saçını kesmesi

bu çok değişik bir olay. psikolojik karşılığı tam olarak nedir bilmiyorum ama kendimi ne zaman bunalmış ve depresif hissetsem saçlarımı kestiriyorum bir ferahlık geliyor. değişik bir şey.

cok gereksiz 1 kezban tribidir.

bunu yıldız tilbe güzel anlatmış;
"sığ yüzüne kapattığım saçlarımı kestim."

aslında yapılan değişiklikten sonra gelen ferahlama içindir bu genelde. yani bir şeyler ters gittiğinde ve degistiremeyeceginiz durumlar mentali zorladiginda, bir şeyleri değiştirebiliyor olmak ile alakalı gibi geliyor bana. bu genelde saç oluyor*.

fakat bende bu son yıllarda tam tersi olarak ilerledi. son yılları berbat geçirdim. saçlarım da kiyamayacagim kadar uzun değildi. hatta tam böyle omuzlarima değdi değecek bir haldeyken mikro kaynak ile uzatıp, rahat rahat kullanayım düşüncem vardı. öbür aya erteleye erteleye kaynak yapılacak boyu geçti zaten*.

sonra işleri cozemedikce saçlarıma odaklandım. düzenli masaj, bakım, çeşit çeşit örgüler derken saçlar iyice uzadı. bu sefer değişikliği hızlı uzatarak yaptım ama yine bir değişiklik yaptım istem son 12 yılın en uzun halinde şu an.

rasta yaptırabilecek kadar uzatıp rasta yaptiracaktim. şimdi ona bile kıyamıyorum.

şu anda da mutsuz olduğum konular var fakat en azından saçlara saldırganlık konusunu kendi adıma çözdüğüm için kesmeyi aklımdan bile gecirmiyorum.

yani üzüldükçe, kırıldıkça saçlarıma saldırmayı bırakıp, üzüldükçe, kırıldıkça saçlarıma ve cildimle ilgilenme, egzersizi çoğaltma yönünde evrimleştim.

çok sıkılırsam belki boyarım, ya da enseye birkaç rasta yaptırabilirim. ama kesmem.