kadınların mutsuzken saçını kesmesi

bu tarz şeyler yapan kadınlar var, kadın değil tüm insanlarda karşılaşabilirsiniz. insanlar dönem dönem değişikliğe ihtiyaç duyarlar ve bazen bu değişiklikleri tetikleyen durumlar olabiliyor, olmayadabiliyor çok takılmayın böyle şeylere. en nihayetinde insanlar saçını kestirmek istedikleri için kestiriyorlar çokta bir mana yüklememek lazım ayrıca bazı hanımefendilere kısa saç aşırı yakışıyor, hiç uzatmasalar keşke.

saçları kolay uzayan kadınların kararı olsa gerek. benim öyle kolay kolay uzamıyor, dolayısıyla kesecek cesareti bir yerden bulamıyorum. mutsuz eden etkeni keser atarım ben ama saçımı asla. neinn!

mutlu mutsuz farketmez bana. ensemi kapatan saç olunca sinir olurum gider kestiririm. sevmiyorum uzun saçı.

neden her yerde sürekli dirildiğini merak ettiğim konu. ramazanda orucu şu bozar mı diye her yıl aynı şeylerin izletilmesi gibi.

mutlu hissetmek için kesin saçlarınızı ey.
hüzün başka yollarla çözülebilir.

buna göre sinéad o'connor oldukça mutsuz olmalı.

az önce yapıp pişman olduğum eylemdir.

bütün eleştirileri göze alarak diyebilirim ki, kadının, (ama bir başkasının tercih edildiğinden, ama farkedilmediğinden, çoğu zamanda çaresiz kaldığından) en çokta kendisine küstüğü dönemlerde yaptığına inandığım eylemdir.

sizde bunu yediniz.
hea zaten saçlarını mavi, pembe gibi renklere de o yüzden boyatıyorlar.
olm sac seklinden psikolojik analiz kasmayı size kim öğretti? ferdi tayfur, necla nazır filmi mi ulan bu.

bu durum bana pek gerçekçi gelmese de demek ki gerçekten oluyormuş... şahsen ben kestirince mutlu oluyorum.

her kadın için genelleme yapılması yanlış olsa da benim için geçerli olan durum. hayatımda iki- üç kere yaptım bunu. öyle ucundan da değil; belime kadar olan saçlarımı kısacık kesecek kadar. işin kötü tarafı bunu yaptığım için hiç pişman olmadım ve hatta gerçekten rahatladım. belki psikolojik olarak ‘hey mum, sen saçlarından bile vazgeçtin, daha nelerden vazgeçemeyeceksin?’ durumu vardır.
hala mutsuz olduğum dönemlerde uzun uzun aynaya bakarım ve ellerim saçıma giderken bir gözüm makası keser.

şunu bildiğimden beri saç kesmek beni üzer. ne bileyim insan sinir sistemini keser mi ?
vallahi kesiyor ve rahatlıyor işte. ama uzatana kadar da canı çıkıyor insanın.

"memeli bedeni milyonlarca yıldır evrimleşmektedir. insan ve hayvanların hayatta kalma yeteneklerinin bazen neredeyse doğaüstü olduğu görülür. bilim sürekli şekilde insanların ve hayvanların hayatta kalmalarıyla
ilgili şaşırtıcı keşifler getiriyor. saç sinir sisteminin bir parçasıdır. dışşallaşmış sinirler olarak düşünülebilir. beyin sapına, limbik sisteme ve neokortekse çok fazla miktarlarda önemli bilgi aktaran bir tür son derece evrimleşmiş duyarga ve anten olarak düşünülebilir. saç kesildiği zaman ortamdan alınan ve ortama gönderilen aktarımlar büyük ölçüde engellenir. bu hissizleşme ile sonuçlanır…"

sebebi mutsuzluk mu tam emin olamasam da çoğu kadın büyük çaplı bir değişim yapmak yapmak istiyorsa buna saçı ile başlıyor. ben de hayatımda yeni bir döneme başlıyorsam geçmişi çok hatırlamamak adına saçımı kestirir veyahut boyatırım.

binbir emekle uzattıkları saçlara mutsuz oldukları için kıyıyorlarsa herkes ayağını denk alsın derim

bu yalanı kim uydurdu?
şimdi bir kadın saçıyla kolay kolay oynatmaz. normal ruh haliyle bile yakışmama riski varken, mutsuzken o cesareti bulup da nasıl kestirsin?
ayrıca canı isterse mutsuzken de kestirir, sana mı soracak?

genele yaymak doğru değil fakat kendim için söyleyeyim depresyondan sonra saçlarımı boyatmak ilaç gibi olmuştu. hala devam ettiğim bir şey, bana ait bir şey. kesmek de bana gerçekten kötü bir şey yaşadığımda yüklerden kurtulmuşum hissi veriyor. çok sık olmasa da yaptığım bir şey.

normalde asla doğru olmayan ama son saç kesişimi mutsuzluğun dibini sıyırdığım bir dönem hem de kendim kesecek kadar kafayı yemiş bir anda gerçekleştirdiğim için diyebilirim ki, bazen olur öyle şeyler. fakat sonra uzun saçlarımı köpek gibi özleyerek daha çok mutsuz oldum. her zamanki gibi fevri ve yanlış karar alma huyumdan vazgeçmemiş oldum. bu da bir istikrardır.

başıma bir şey gelmeyecekse eğer benim de içinde bulunduğumu söylemek istediğim kadınlardır. aslında biraz garip bir durumdur çünkü çok kıymet verdiğimiz saçları kesmemizin, bizim canımızı daha çok sıkması gerekir.* ama o an saçlar sana fazlalık gibi gelir, sanki kesince kafanız hafifleyecekmiş gibi hissedersiniz. halbuki ağırlık tamamen kafanızın içindedir.

benim kesme sebebime gelince, canım çok sıkkınken saç tellerim ağrır benim. bildiğiniz dokunamaz hale gelirim. birkaç sene önceye kadar kına ile kurtarmaya çalışırdım, şimdilerde kestirmeyi tercih ediyorum. "tercih ettim" diyeyim de genellenmeyip eskide kalsın, tekrar kestiresim yok çünkü.

yas ritüeli ile alakalı olabilir, bilinçaltındaki manası araştırılabilir ama bence gereksizdir.

hangi inanışa göre böyle aklımda değil fakat bir topluluk saçların hafızası olduğunu, gün içinde hissettiğiniz duyguları ve girdiğiniz ortamları üstünde taşıdığını, saçlarınızı yıkadığınızda da bunların bir nebze azaldığını ve rahatladığınızı söyler. ben bu inanışı bilmeden benimsemiştim. beni rahatsız eden her duyguda girip saçlarımı, bedenimi yıkar kurtulmak isterdim. bir süre sonra yeterli gelmedi. vurdum saçları sıfıra. uzadıkça tekrarladım bunu. hissettiğim her iğrenç duyguyu saçlarımdan çıkartmak istedim ve saçlarımı her kestiğimde o duygular gidiyormuş gibi hissettim. bilin bakalım o sıralar en yoğun duygum hangisiydi? mutsuzluk.