kapı kapatmak

'kapi' ne?

karadeniz pidesi

benim hayatımda size yer yok demektir.

bazen çarparak yapılan eylem, sinirliysen falan, o kapı öyle bir çarpılır ki mahalledeki çıkmaz sokak inler, ulan ne çarpıyon? döneceksin işte geri eve.
ama çarpmak bazen de gereklidir ya. karşı tarafa mesaj falan verir.
dönünce sakinleşmiştir ortam.
işte öyledir kapı çarparak kapatmak.
bezen de sessizce gidilir, bir sabah, saat 6.45, 6.45 vapur değildir. üstünü yarım yamalak giymişsindir, evdekileri uyandırmamak istersin... o kapı kolu yavaşça indirilir. sabah soğuğu yüze çarpar. dönmeler olsun kapı kapatılırken.
dönmeyeceğin yerin kapısı kapatılırken önemi var mıdır nasıl çıktığınızın?
çok boş bir kavram.

ben kapı kapatmam normalde.
severim es dost hep iletisimde olalım.
insan insana lazım.

ama biraz daha boyle giderse kapı kapamaya baslıcam sanırım.

kapılar açmak için olduğu kadar kapatmak içindir de.

bazen çat diye kapatıyorum kapıyı sonra pişmanlık duyduğum zamanlar oluyo bu kararımdan ama sağ olsunlar doğru olduğunu kanıtlıyolar

bazen hiç kapanmaz o kapı. ufak bir aralık vardır hep, o ihtimallere tutunur insan. ihtimal dediğime de bakma, ufacık bir şey işte.. belki o değişir, belki ben değişirim; değişiğini mi bulmak gerek ne.. belki sorunun kendisi yanlıştır desem de bazı sorular sadece geceyi geçirmek için var diyip geçiyorum her seferinde. ama değişmek de çok enteresan; fark etmeden olunca güzel lakin fark ederek yaptığında fazla sahte, sürecin çok mu içerisindeydim ne.. bir gece "seninle olmak çok yorucu" gibi bir söz çıkmıştı ağzından. yavaş yavaş, çok sakin söyledi. sakin olan şeyler daha uzun sürerya içinde zaten. haklıydı da galiba; kapıyı açık bırakan, içeri almayan ama gitme de demeyen birisi hep yorucu olmuştur. kolay olsa herkes değişirdi zaten. o aralıktan rüzgar giriyor hala; tatlı bir esinti değil, üşümeye fazla alıştım.. o ihtimale bakıyorum bazen, büyültmüyorum ama küçültmüyorum da. orada durmasına izin veriyorum, kal demiyorum ama gitme de demiyorum. bana benziyor biraz; ne olacağını bilmeden.. arada.. kararsız.. kim bilir belki hep havada kalmışızdır? kimi zaman köklenmeye de çalıştık, tutunmaya; ama eller alışmış bir türlü bırakmaya, söz geçiremiyorsun ki.. ben kendime de yorucuyumdur zaten, ne zaman kapıyı kapatsam dördüncü gün geri açtım hep. belki kendi kendine açılıyordur belki de hiç kapanmıyordur bu kapı, bilemem. o aralığa hala bakıyorum, o ihtimal hep orada. hiçbir beklenti içerisinde değil, sadece var; ben de sadece varım işte, kapının diğer tarafında üşüyorum ama gidemiyorum..:)

otomatik kapılarda gereksizdir.

ipini koparanın içeri girmesini engelleyip, kafayı rahatta tutan eylemdir.

bulduğunuz gibi bırakırsanız sorun olmaz. bir kapı siz geldiğinizde kapalıysa, geçtikten sonra siz de kapatırsınız. açıksa, geçtikten sonra açık bırakırsın. açık olan kapıyı kapatıp, kapalı olan kapıyı açık bırakırsan sorun çıkar. buna, psikolojide gündelik kapı paradoksu denir. şaka lan şaka uydurdum. yani, kapılarla ilgili söylediğim şey gerçek de, paradoksu uydurdum.*

bazı kapılar kapanmaz bazı kapılar kapatılmak istenmez.

“çıktığım her yerin kapısını sert kapatmamla tanınırken, senin kapın çarpmasın diye arasına elimi koydum.”

cahit zarifoğlu

kilitlenmesi gerekir.