kendini sevilmeye layık hissetmeyen insan

dışarıdan gelecek ilgi, beğeni ve değere yönelik bir beklentisi olmayan biri olabilmesi kuvvetle muhtemel insan olabilir.

elimizdeki bu bilgiye dayalı tek bir profil, karakter ortaya çıkarabilmek imkansız olsa da sevilmeye layık olmadığını düşünen biri kendini çoğu açıdan beğenmiyor, eleştiriyordur.
örneğin, çirkin görebilir kendini, salak bulabilir, başkaları için sıkıcı, cahil, bilgisiz, yetersiz, yeteneksiz, sosyal becerileri zayıf vb.

tabii alanın uzmanları daha doğrusunu bilir.

özguveni yerlerde, bitik insandır.

annesi arıza yaratmış insandır, babası da olabilir.

inandığım ve gözlerimle de görebildiğim şeyler sonucu ben de kendimi bu sınıfa dahil ederim.

benden çok daha yakışıklı, zeki, akıllı, çalışkan, becerikli, görgülü, hoş sohbet, nüktedan, psikolojik olarak iyi vb. totalde pozitif özellikleri bakımından her türlü benden misli misli iyi olan bir dünya insan vardır. kimsenin ahlakına kefil olamam ama yukarda saydıklarıma benzer şeyler bakımından hiç iddialı değilim. işte bunları biliyor olmanın verdiği talepsizlik mi, bu kabule sahip olmanın sağladığı mütevazılık mı öyle bir şey var bende de.

buruk arkadasa takma kafana tavsiyesinde bulunacagım.
ben de kendini sevilmeye en layık insan zannediyorum. ama kimse beni sevmiyor.
ikimiz aynı yerdeyiz. ihih.

sanırım çocukluğuna inilmesi gerekir denen nokta burası.. çocukluğunda sevgiyi yeterince alamamış insanlar zamanla kendini değersiz hissedip sevgiye layık olmadığı sanrısına kapılabiliyor. çünkü insan sevgiyi ilk orada öğreniyor. eğer çocukken sevgi başarıya, uslu olmaya, beklenti karşılamaya ya da birilerinin onayına bağlandıysa, büyüdüğünde de sevgiyi doğal bir şey gibi göremiyor. sürekli hak edilmesi gereken bir ödül gibi düşünüyor.

böyle insanlar genelde dışarıdan normal görünür ama içlerinde hep aynı ses ..beni gerçekten tanısalar sevmezler..! çünkü zamanında koşulsuz kabul görmemişlerdir. hep bir şart vardır. güzel olursan, başarılı olursan, söz dinlersen, sorun çıkarmazsan sevileceğin öğretilmiştir. o yüzden büyüyünce de insan kendini olduğu haliyle yeterli hissedemiyor. sürekli bir eksik varmış gibi yaşıyor.

halbuki sevgi dediğin şey cv hazırlar gibi olmamalı. insan sırf insan olduğu için değer görmeli. güzellik, yakışıklılık, zeka, para, başarı… bunların hepsi gelip geçici şeyler zaten. bir insan sadece performans gösterdiğinde seviliyorsa, orada sevgi değil şartlı kabul vardır. ve şartlı kabul insanın ruhunu çok sessiz bir şekilde çürütür..

alt evdeki küçük kız annesine ''melekler çocukların dileklerini duyar ve yardım eder'' deyince cadı anası bet bir sesle şöyle demişti;
''o çocuklar uslu ve iyi çocuklar, sen değill'sinn''.

''yandı'' demiştim o çocuk. büyüyemeyecek asla...

hep günahkar hissedecek. katolik olacak falan.

hayat mottomdur,
beni sevmeyen ölsün.

üzücü bir duygu. bununla birlikte değersizlik, ardından da kendine acıma ve öfke gelir dalga dalga. bir yerden sonra öğrenilmiş çaresizlik kendini gerçekleştiren kehanete dönüşür. insan da insanlıktan çıkıp mekanik bir şeye dönüşür. duygusuz, künt, sakil bir şey olur. yazık. çalışan bir kalp ve beyin ama içi bomboş.

kendi kendini sevsin, kendi kendine baksın, kendi kendine bol bol yatırım yapsın.

böyle devam ederse her zaman ve zeminde kaliteli bir seveni olur.