kişinin cenazesinde dağıtılmasını istediği yemek

afedersiniz de zahmet olmazsa karnınızı doyurup gelin.
ben ölmüşüm, ben artık yokum.
yoğum lan bildiğin.
beni, cenazemde yediğin yemekle mi hatırlayacaksın?
lan yaşarken yedirdiklerim yetmedi mi?

sinirlendim şimdi durduk yere.

ama yine de insafa geldim bak;
"herkeşe benden çay!"

küllerim.

cenazemde küllerimi yiyecek kadar beni seven insanlar olsun istiyorum sadece. başka yaratık istemem.

yıllar önce verdim ben bunun kararını. benim cenazemde böyle taze çıtır çıtır fıstık sarma dağıtılsın istiyorum. insanların ağzı tatlansın hatta yerken birbirlerine "bunu nereden yaptırdılar acaba çok güzelmiş" diye sorsunlar.

valla afedersiniz ama ne bok yerlerse yesinler.
arkamda kalan 2-3 sevenin ağlar en fazla, onlar da bir süre sonra unutur.
yemek isteyen yapar yanında getirir, cenaze evine de yük olmaz.

(bkz: hiçbir şey)

bok yesin dingiller, ölü evine "kimse akıl edemez şimdi yemek yapmayı, aç kalmasınlar" diye yemek yapıp gelen insanlar gitti bunlar çıktı şimdi.
esnaf lokantası mı lan benim cenazem? defol git nerde nasıl duyurursan doyur karnını.
bak sinir yaptım şimdi gece gece..

ben ölmüşüm o saatten sonra b.kta yeseniz derdim olmaz.

pamuk şeker dagitsinlar en azından çocuklar mutlu olur. ölürken onları mutlu ederim.

ejder meyvesi.

ben öldükten sonra ne yiyecekleri pek umrumda olmayacağı için beni ilgilendirmeyen durumdur. cenaze evlerinde yemek dağılmasını, yemek yenmesini de hiç mantıklı bulmam zaten. millet acısını mı yaşayacak sizin midenizi mi düşünecek? herkes evinde yiyip de gelsin mümkünse.

yemek degil ama bira fistik dagitilsin istiyorum.

bence en güzeli otelde yaşamak. bizde ölüler defnedilmeden evine getirilip salonda tabutla yemek masasında sergilenir. herkes gelir görür niyeyse. bence çok geri zekalı bir durum. herkes yemek yapar getirir. pide yaptırır mevlüt okunur falan bu kısımlar güzel ama ben otelde yaşamak otelde ölmek isterim.

3 nolu toplantı salonuna herkesi toplar ve çocukluğumdan itibaren fotoğraflarla barkavizyon sunumu ile beni anabilirler. isteyen sahneye çıkıp benimle ilgili konuşabilir. sevdiğim şarkılar çalınabilir.

ardından açık büfeye geçilir. isteyen ithal içkiler dahil içer isteyen de gider otelin mescidinde yasin okur. ben ölmüşüm ona artık ben karışamam.

tabut merasimi istemem ama ille kefenleyip üstüme bıçak koyacaklarsa hiçbir masraftan kaçınmayıp aldığım 73 kat dövülerek alman çeliğinden yapılmış damascus bıçağımı koysunlar.

ben sadece ihtiyacı olanların ihtiyaçlarının karşılanmasını isterim ve onların en sevdiği yemekleri yiyebilmelerini inşallah ölmeden yeterli birikimim olur bunun için

katılanların çoğu munchies'e düşeceği için büyük boy pizza dağıttıracağım. anca doyarlar. hazımsızlıktan benimle birlikte gelenler de olabilir.

bu konuda iki kişinin vasiyeti var bana ; biri lokma döktürmemi istiyor, diğeri pide yaptırmamı.. ben onlardan önce ölürsem ne olur bilemiyorum..

ölmüşüm ve bitmiş olay. artık kimsenin tadına bakamayacağım için. isterlerse bok yesinler kavurup.

onların bileceği iş.

devrim kapanmış. perde inmiş. mefta olmuşum. egomu da alıp bilinmezliğe çuff çuff yapmışım. erken olmasa bari. çok geç de olmasın.

kadınlar tarafından arzulanmayacak bir yaşa geldiğimde olsun. zaten öldüğümün resmi bana göre. gerçekten ölsem ne fayda, isterlerse kol böreği dağıtsınlar arkamdan.

çingene filmi vardı. içiyorlardı. içseler keşke. bir kaç entel gelse şiir okusa. millet bunlara gülse. gece hemen eş paylaşımı yapıp seks ayini yapsalar. ahh gittiğim yerden izleyebilsem keşke.

kırkağaç yamyamının yaptığını yapacaksın aslında. bizim aç akrabalar anca doyar. etimden (sütümden diyemiyorum) pidesiydi, et kavurmasıydı yaptırıp vereceksin. "sizin köyün hayvanı mı bu çok güzel olmuş, ölünüzün canına değsin" diye kaşık atar şerefsizler. anlamazlar benim etim olduğunu. neticede diriyiz, kanlıyız, canlıyız...

ne bileyim en sevdiğim yemek dağıtılsın desem her yemeği severim de yerim de. ayırt etmem. açık büfe olsun en iyisi. sabah kahvaltısı, öğle yemeği, 5 gibi tatlı servisi, aksam yemeği falan. heriflere gider ayak 5 yıldızlı otel kıvamında cenaze töreni organize ettim. üstelik kendi cenazemin. yukarıdakinin aksine tam cennetliğim.

ev sahibi yemek yapmaz. gelen, yapar getirir. bahtıma ne çıkarsa.

ilk defa birebir cenaze yaşadım ve ilk defa da yemeğin tuzlu olmasından ötürü tartışma çıktığını gördüm ölüye saygınız yok acı çekene de yok bari eziyet etmeyin be kardeşim defolun gidin gelmeyin saygısızlık etmeyin acımı anlamayabilirsin ama saygı duymak zorundasın

bok. evet bok. bok yesin şerefsizler , yemeğe geliyorlar sanki .vasiyetime de yazacağım yemek verilmesin hatta kimsenin gelmesine de gerek yok diye.
eskiden cenaze evine taziyeye gelirken yemek getirilirdi, o evde bir kaç gün yemek pişirilemeyeceği için, şimdi yemek yemek için taziyeye gidiyorlar.

şırdan. net.