kişinin cenazesinde dağıtılmasını istediği yemek

en absürt şeylerden birisi.neden benim acım varken milletin karnını düşünmek zorundayım.onlar misafir değil,e ben de ev sahibi değilim.
konuya dönecek olursak; onlar çiğ köfteyi*benim kadar zevkle yiyemezler. onlarda ne o ağız ne de o damak tadı yoktur eminim.o yüzden yaşarken bolca yemeliyim.

mümkünse makarna dağıtsınlar. hem uygun da olur.

arkamdan rahmetli de makarnayı pek severdi derlerse tamamdır. çünkü makarnaya olan düşkünlüğüm farklıdır.

big mac ya da whopper olmali. o kadar yiyorum ki bunlari ölümüm kesinlikle fast food yüzünden olacak.

(bkz: waffle üstü döner)
ışte benim hayatımda böyleydi
madem yemeğe geldiniz buyrun.
afiye tolsun

maklube, benden sonra direkt hapis.

mevsimsel olabilir. o yüzden ezberden söylemek istemedim. kaynamış çift sarılı yumurta rafadandan sert kıvamda olursa cemaat yorulmaz. rafadan olursa üzerine damlatan tam damladigini farkettiginde ağzından hoş olmayan sözler kacirabilir. bu kaçırma abdesti bozar. abdesti bozuk adamların attığı toprağın altında kalmak da istemem. ayrıca tuz ve karabiber ekipleri oluşturup isteyene tuz ama herkese mutlaka karabiber servisi yapılmalı. kaynamış yumurta kokusunu ölsem de sevmem.

acıları hafifletmeye mi, ziyafet çekmeye mi geldiniz dedirten başlıktır.

bir erzurum'lu olarak portakallı pekin ördeğine hayır diyemem doğrusu.

sucuk ekmek ve güllaç

bu soruya gulse birsel'in eğlenceli eserlerinden biri olan jet sosyete'de gizem karakterinin cevabı gelir aklıma ve gülerim. dondurmalı irmik helvası.

lahmacun ayran. bazı sözlük yazarlarının aksine şahsen cenaze yemeklerinin , cenaze kalabalığının gerekliliğine inanıyorum. bildiğiniz üzere ölüm-kayıp yası dayanılmaz bir şiddetle başlayıp kabul edilebilir düzeye hızlı bir inişle seyreder. yakın zamanda biri babacığımın olmak üzere birkaç cenaze atlatmış birisi olarak şahsi deneyimim şu yöndedir. o hengame o telaşe insanların kendileriyle baş başa kalmalarını engelleyip yas şiddetinin kabul edilebilir düzeye inene kadar meşgul olmalarını sağlıyor. babacığım öldüğünde 4. gün kardeşlerimle ve annemle yalnız kalabilmiştik ve o gün hayatımın en şiddetli acısını hissettim. eğer 4. günde seyrelen acı bu kadar şiddetliyse 1. gün olacak olanı tahayyül edemiyorum. ilk 3 gün yalnız bırakmayıp bizleri meşgul eden akraba ve tanıklara buradan selam ve teşekkür…

ssk akar ya.

köfte patates ve kola.

çok yakın bir arkadaşımla sürekli muhabbetini yaparız hangimiz diğerinden önce ölürse kalan profiterol yaptırıp dağıtacak diye.

2 kfc tavuk burger, 2 but, 2 kemiksiz çıtır, 4 hot shots, 2 küçük patates, (1 l.) içecek, 2 ketçap & mayonez, 2 kanat hediyeli

kokoreç dağıtılsın.

zıkkımın pekini yesinler. cenazede adamın acısı var gelmiş eve pide götürecem pide kaldı mı ya ben senin boğazına mıçayım. cenazede yemek yemem yersem de ayılık yapmam. cenazemde de yemek yedirtmem.

peynir ve şarap.

püskevit, kek, çay..

zıkkımın kökünü yesinler efendim. gelenler beni gömmeye mi geliyor yoksa pide lahmacun ayran mı gömmeye geliyor.

ayrıca son yıllarda türemiş böyle bir adet bizim geçmişimiz de olmayan bir adettir.
eskiden mahallede cenazesi olan eve komşular yemek götürürdü. zaten komşuluk ve insanlıkta bunu gerektirir.
çünkü cenaze sahibi kaybı nedeniyle yemek yapacak gücü yiyecek enerjisi olmaz.

şimdilerde ise millet düşmüş cenazede ne dağıtılacak derdine. üstelik şahit olduğum gelen yemeği vs beğenmeyen bir takım kendini bilmezlerde var.

taşkökü yiyin efendim taşkökü.