klasik müzik

kimi insanların anlayarak dinlediği ve zevk aldığı, huzur bulduğu solo bir müzik türüdür. kimilerinin ise; eziyet gibi algıladığı farklı bir tarzdır. zevkler ve renkler aslında tartışılır; tartışılmalıdır. insanlar tartışırsa doğru bulunur; gerçekler ortaya çıkar. ben, sürekli olmasa da zaman zaman, kemanın ağırlıklı olduğu klasik müzik dinlemeyi seviyorum. müzikle alakam olduğu halde göklere çıkarıp tapınmıyorum. arabesk de dinliyorum, yabancı pop müzik de dinlerim. şartlara ve ortama uygun her müzik türü ''tu ka ka'' demeden dinlenebilmedir.

gençlerin görmezden geldiği, müzik tarihinin en önemli dönemi, tüm müzik türlerine kaynak ve ilham sağlayan önemli bir müzik türüdür.

her zaman dinlediģim tek müzik türü. asla ve asla sıkılmam. önereceklerim ise;
-enternal youth -rude
-reflections
-moonlight sonata
-ludwig van beethoven ve mozart-ın bütün müzikleri

beethoven
mozart

müziğin temelini oluşturan ve yapısal bir düzene girmesini sağlayan müzik türü.dinleyicisinin yaratmaya çalıştığı elitist yapısından ziyade evrensel olan ve bir çok dinleyici kitleye hitap eden sanatsal bir dal.piyona gibi tuşlu veya viyola gibi yaylı enstrümanların daha sıklıkla kullanıldığı,günümüzde ise enstrüman penceresinin daha da genişlediğini gördüğümüz bir tür.notasyon düzeni günümüz türlerinden daha sık ve karmaşık olan,duygu geçiş ve çoşkularının uçlarda olduğu,ritmik düzenin sıklıkla değiştiği anlaması zor hissedilmesi kolay olan bir tür.17. ve ardışığı olan yüzyıllarda elit sınıfın dinlediği salon müziği olarak adlandırılsa da günümüzde daha genel bir dinleyici kitlesine sahip bir form.telefonumuzun melodisinden,kapı zilimize kadar bir çok kişinin aşina olduğu melodilere sahip,önemli beste ve bestekarları olan bir tür.bunların başlıcaları beethoven,mozart,vivaldi,chopin,brahms gibi ünlü bestekarlardır.erik satie gibi egzotik müzik yapan ve daha kolay notasyonlara sahip bestekarları da barındırır.bu türde ülkemizde yetişen önemli isimlerden biri de fazıl say’dır.bir çok beste ve esere sahip olup,dünya’nın en iyi orkestraları ve şefleriyle çalma onuruna erişmiştir.klasik müziği,müziğin diğer türlerinden ayıran ruhsal özelliği “yaranızı hızlı ve kontrolsüz bir biçimde” değil,zamana yayarak iyileştirmesidir.

bir müzik türü düşünün ki dünyanın en sert eserini de en acıklı eserini de vermiş olsun. hatta iki farklı kutbu bir eserde birleştirsin. dinleyin ağbi. kapatın ışıkları geriye yaslanın ve bir brahms ya da vivaldi açın.

klasik müzik dolaptaki yıllanmış viski gibidir. özel günlerde yakacağınız küba purosu gibidir. klasik müzik dinlerken ceket iliklemek, çil çil gömlekleri ceketleri çekmek gerekmez belki ama doğru yerde doğru zamanda dinlemek lazım gelir. klasik müzik sokaktan 80'le fırlayan doğan slx'in harcı değildir.

aktivitedir bu janrı dinlemek. bana burada şimdi ayy g**üm demeyin. hikayesi vardır bu türde icra edilen eserlerin. anlamaya çalışın veya hikayesini siz yazın. tıpkı kreutzer sonat gibi. örneğin kreutzer sonat, tek kişiyle çalınamayan, bir inip bir yükselen, yavaş yavaş yükselip, orta kısımlarında celallenip, bir mum gibi eriyip giden bir akışa sahiptir. böyle bir eser hayal edin. elbette alevli bir aşkın başlayıp bitişini anlatıyor.

klasik müzik her ne kadar elitizmle anılsa da sokağın kalbindeki halktır zannımca. kavganın göbeğidir kimi zaman, isyanın yumruğudur bazen, kimi zaman da naif bir kırılganlıktır, incinmişliktir. ben sizin neyi nasıl yapacağınızı talimat verecek kudrette değilim ama klasik müzik, almancı akrabalarınızın size getirdiği çukulatlar gibidir. elbet bir gün tükenecektir, diğer çukulatlar belki de daha lezzetlidir ancak tadını lezzetli kılan sizin bağlandığınız hazdır.

ben tutkun biri değilim ama herkesle klasik müzik dinlenmez bunu bilir, söylerim. bencillikse bencillik, benim kokulu mumlar yakıp, gözlerimi yumup dinlediğim eserleri kimseyle hiç edecek değilim.

insanların sırf elit görünmek için dinlediği müzik.
yoksa katlanacak şey değil.
gıy gıy gıy insanın ruhunu çürütür.

ders çalışırken, birşeye konsantre olurken ya da sakin bi yerde yalnız gözlerimi kapatıp hayal kurarken rahatlatıcı etkisi sbebiyle dinlediğim müziktir.

dinlemekten inanılmaz keyif aldığım, gözlerimi kapatıp orkestra şefi gibi arada kendimden geçtiğim de oluyor.
kimi zaman ruhu dinlendiren,kimi zaman hiddetlendiren,kimi zaman heyecanlandıran bir yapıya sahip.
beethoven,bach benim baş favorilerimden, dinleyiniz efendim.

hayatımın anlamı, adeta benim için nefes yerine geçen müzik türü. sabah gözümü açar açmaz favori albümlerimi dinlerim, ta ki uyuyana dek. özellikle içinde opera esintileri varsa alır kaçırır ruhumu kompozisyon…

sanırım hastası oldum sözlük.
başka bir şey dinleyemez oldum.

temizlik yaparken, ders çalışırken, minibüste, otobüste...

ruhumu dinlendiriyor.

en azından halı bizden...
kahve makinesi değil mi lan o?

cok bayici. hic sevmem. evet.

metal müzik klasik müzikten feyzini almıştır. klasik batı müziği bestecileri metal müziğin nadide örneklerini vermiştir. buyrun:

vavildi, brahms kırmızı çizgimdir.

türk yobazına uygun olmaz, yıldızları hiç barışmaz.

aslen klasik müzik diye bi kavram da yoktur, barok, klassik, romantik,modern diye ayrılır.

ama bunların hiçbirisine yeterli normal ve kulak eğitimini almamışsan ulaşamazsın.

bu başlık o bakımdan bu sözlüğe uygun bir başlık diil.

çok iyi bir klasik müzik dinleyicisi sayılmam belki ama klasik müziğin hayatımda güzel bir yeri var. özellikle pazar günlerimi klasik müziğe ayırmak gibi bir rutinim var. güzel bir klasik müzik listem var, döne dolana o listeyi dinlemek hiç sıkmıyor beni. bazı bestecileri daha çok seviyorum; chopin, mendelssohn ve schubert gibi.

klasik müzikte aynı parçaları dinlemek diğer müziklerdeki gibi olmuyor zaten, istesen de bir parçayı tamamen bir dinleyişte algılayamıyorsun ve her seferinde beyninde farklı sinir uçlarını harekete geçirerek başka duygular uyandırıyor. beyni rahatlatırken bir şölene dönüştürebiliyor. tek bir klasik müzik parçası dinleyerek bile ömür geçer diye düşünüyorum. düşünsenize mendelssohn’un violin konçertosunu dinlemekten nasıl sıkılabilir ki bir insan...



klasik müzik dinlemek ruha iyi geldiği kadar sağlığa da iyi geliyor. yapılan bilimsel araştırmalar önemli kanıtlar sunuyor aslında. bunlardan bazıları:

deneklerle yapılan bir araştırmada klasik müzik dinleyicilerinin müzik dinlemeyen katılımcılara göre daha düşük kan basıncı seviyelerine sahip olduğu bulunmuş mesela.

başka bir araştırmada kronik ağrı çeken katılımcıların klasik müzik dinledikten sonra dinlemeyenlere göre daha az ağrı hissettiğini bulunmuş. bilindiği üzere; müzik beynin ağrıyı hafifletmeye yardımcı olan ödül merkezini harekete geçiriyor.

bilim insanları, klasik müziğin vücuttaki kortizol seviyelerini düşürerek stresi azaltmaya yardımcı olabileceğini söylüyor.

başka bir çalışmaya göre, hamile kadınlar klasik müzik dinlerken stres ve kaygılarının hafiflettiğini bildirmişler. bunun sadece anne adayları için değil, aynı zamanda ameliyat öncesi ve sonrasında hastalar için de faydalı olduğu görülüyor.

ve son olarak; en sevdiğiniz klasik parçaları uykuya dalmadan önce yaklaşık 45 dakika dinlerseniz uyku kalitesini iyileştirmeye yardımcı olabiliyor.

birkaç klasik müzik parçası dinlemek isteyenler için;

chopin, waltz in a minor. bruce liu yorumu;


schubert, ständchen. camille & beatrice'in yorumu;


dvorák, slavonic dance;

klasik müzik benim için, müzik dinleme pratiğimin %90'ını oluşturan metal müziğe olan adaptasyonumu sıfırlamak için, çok büyük keyif alarak dinlediğim bir müzik türüdür. nasıl ki parfüm alırken mağaza görevlileri size arada kahve çekirdekleri koklatıyorsa, aynı şekilde ben de arada klasik müzik dinleyerek daha sonra metal müziğe nötr bir başlangıç yapmış oluyor ve dinlediğim şeyi daha iyi algıladığıma inanıyorum.

klasik müzikle tanışmam erken yaşta, aslında biraz da tesadüfen oldu. bir dönemin en hatalı klişesi olan “klasik gitarla başla, daha sonra elektro gitara geçersin” tavsiyelerinin bir kurbanı da ben oldum. elimdeki klasik gitarla ya flamenko müzik eğitimi alacaktım ya da klasik müzik... o dönem klasik müzik eğitimini seçince, önce iyi bir dinleyici olmam gerektiğini salık veren hocam sayesinde klasik müzik hakkında ortlama üstü bir dinleyici oldum.


klasik müzik diye genellediğimiz şeyin kendi içinde dört ana dönemi vardır. en önemli isimlerinin bach, vivaldi ve handel'in olduğu barok dönem, haydn, mozart ve beethoven'ın erken dönemlerini dahil edeceğimiz klasik dönem, chopin, tchaikovsky, wagner, brahms ve dvorak'ın dahil olduğu romantik dönem ve stravinsky ve debussy gibi isimlerin olduğu modern dönem.

dönem müziklerinin farklarını kabaca ele alacak olursak, barok dönemde icra edilen besteler daha çok matematiksel bir düzen içindedir. bach'ın füglerinde olduğu gibi, aynı anda birkaç farklı ezgi birbiriyle yarışır gibi duyulur. süslü, karmaşık ve heybetli bir müziktir. klasik dönemin müziği barok dönemdeki karmaşıklığa bir tepki olarak doğmuştur. barok müzikte çokça kullanılan, kontrpuan denen, yani birbirinden bağımsız ama birbirine uyumlu birden fazla melodinin aksine tek bir ana melodinin basit eşlikçi melodilerle desteklendiği yapıdadır. barok müziğe göre daha sade, daha zariftir. müziğin bir başı, ortası ve sonu olduğu daha net hissedilir. romantik dönemin ise, klasik müziğin matematiksel takıntısının ve katı kurallarının yıkıldığı bir dönem olduğu söylenebilir. yani eğer verilmek istenen duygu bunun gerektiriyorsa, eser olmadık bir yerde bitebilir de armonik kuralların dışına çıkabilir de... bu dönemde orkestralar da daha büyük boyutlara ulaşır. müziğin anlatım gücü artmıtşır. fakat bu anlamdaki en büyük yıkım modern dönemde yaşanmıştır. klasik müziğin 400 küsür yıllık kurallarının çöp olduğu ve gürültünün bile müziğe dahil edilebildiği deneysel bir dönemdir.

klasik müziğe uzak insanların kafasını en çok karıştıran konulardan biri de, eser adları olur. ilk bakışta bir yerin adresi gibi gözüken bu isimleri de dilim döndüğünce anlatmaya çalışayım.

şu örnek üzerinden inceleyelim: senfoni no. 9, re minör, op. 125, "koral"

-bu eserin türü senfoni. yani büyük bir orkestra için bestelenmiş bir eser.
-bestecinin senfoni türünde yazdığı 9. sıradaki eseri.
-eserin ana tonu re minör. minörse, demek ki hüzünlü, karanlık ve dramatik bir eser.
-bestecisinin tüm hayatı boyunca yayınladığı eserlerin 125. sıradaki olanıymış. opus eser demek. bazı bestecilerin opus yerine kullandığı özel katalog isimleri de vardır. mesela bach bwv kullanır.
-koral ise bu ismin bestecisinin ya da dinleyicilerin sonradan koyduğu isimlerdir. bu örnekteki beethoven'ın 9. senfonisi, içinde koro barındırdığı için "koral" olarak anılır. o zamana kadar senfoni türündeki eserlerde insan sesi kullanılmadığı için bu parçayı böyle adlandırmışlar. yani o dönem için büyük bir yenilik olduğundan dolayı...

bir örnek de ingilizce isim üzerinden inceleyelim

wolfgang amadeus mozart: piano concerto no. 21 in c major, k. 467: ii. andante

-eser sahibi mozartmış.
-piyano konçertosuymuş. yani solo enstrüman piyanoymuş.
-mozart’ın bestelediği yirmi birinci piyano konçertosuymuş.
-do majör gamında yazılmış bir esermiş. yani majörse neşeli ve canlı bir eser.
-bu eser, mozart'ın tüm hayatı boyunca yazdığı her türlü beste arasında 467. sıradaymış.
-bu, eserin ikinci bölümüymüş. yani bu dönemde konçertolar genelde üç bölümden oluşuyor. bu ikinci bölümü demek.
-andante, yani yürütüş hızında, nabız atışı hızında, sakin bir esermiş. (andante, allegro gibi italyanca isimler parçanın hangi hızda olduğunu; fortissimo, mezzo piano gibi isimler ise sesin şiddetini belirtir.)

bazı eser adları italyanca, almanda, fransızca da olabiliyor. ben o eserleri çözümlemekte zorlanıyorum açıkçası, ama genel olarak yukarıdakine benzer şekilde denebilir. biraz da teorik bilgi gerektiriyor tabii. prestissimo yazan bir parçanın son derece hızlı olduğunu bilmek bile aslında italyanca bilmekten ziyade teorik eğitim almış olmayı gerektiriyor, zira o sırada bunlar da öğreniliyor. gerçi artık bilgiye ulaşmak çok kolay. küçük bir araştırmayla hepsine ulaşılır alimallah.

rönesans kültürüdür, geleneğidir