küfrederek övmek

ben genelde müzisyenlere küfrediyorum. sen bunu nasıl besteledin seni annesi seks işçisi diyorum. ne varsa klasiklerde var.

(bkz: smells like teen spirit nirvanacısı)

normalde küfürsüz konuşurken, öveceğin zaman aklına küfür mü geliyor, yoksa zaten kelime haznen lağım mi kokuyor mu mi mü?

genelde erkekler tarafından yapıldığını gözlemlediğim övgü biçimi.

babalar sevgisini gösteremiyor ya kültürümüzde.
erkeklere sevgi sözcükleri yasaklı hani onların da ataları öyle emretmiş, sanki sevgi duymaması gereken canlılarmış gibi.

bastırılmış öfke şu bu diyoruz yahu ne öfkesi ne nefreti?
düpedüz bastırılmış sevgi söz konusu toplum yargıları nedeniyle.
o da kontrolsüz bir biçimde bir yerlerden sızdırıyor, patlıyor işte.

dümdüz övse, yalaka ve samimiyetsiz hissedecek kendini lakin insan işte bu erkek, insan olmasından mütevellit beğeniyor, seviyor, paylaşmak istiyor duygularını. bir yol buluyor kendine böylece.
çekiyor kamuflajları, toplumun içinde var oluyor sessizce.
yine ateş ediyor ama susturucusunu takmış bir şekilde. zamanla görünür oluyor tüm hileler ve zorbalıklar böylece. o bile kendi sözcükleri sanıyor ağzından çıkanları. kabul ederse tüm inancı yerle bir olacak kadar hem de. yıkılsın bize ait olmayan her şey ne olacakmış.

öyle övme çeşidi mi olur
ben soğurum
ıyy.