martin eden sendromu

bir "madam bovary sendromu " değildir.

bir şeyi elde ettikten sonra elde edilen şeyin ya da ulaşılan konumun bir anda değersizleşmesi; albeni ve cazibesini yitirmesi olarak kısaca tanımlanabilecek sendrom olup adını jack london eseri martin eden'dan aldığı söylenebilir.

mesela bir kitabı satın aldıktan sonra okumamak gibi, bir hayal gerçekleştikten sonra boşluğa düşmek gibi durumlar buna örnek verilebilir.

bence martin eden'in durumu tam olarak öyle değildi. kızı elde ettiği halde onun için çabalamaya devam etti. ancak kızın ve ailesinin gerçek yüzünü gördü. kendini o şekilde entelektüel açıdan geliştirmeseydi kızı da hâlâ güzel bulmaya devam ederdi. o yalnızca kızın da ailesinin de kendisi cahilken göründükleri kadar asil olmadığını anladı. bir elbiseye ulaştıktan sonra onu istememekle, elbisenin bir yerinde kusur olduğunu fark edip vazgeçmek tamamıyla başka.

bana daha çok yumurtadan çıkıp kabuğunu beğenmeme gibi geliyor martin'in durumu. kendi gibi insanlarla hatırlarsanız ilgilenmiyordu ilk başlarda. ona göre o kızlar cahildi, alt tabakaydı. sonra ruth'un seviyesine geldiğinde onu da beğenmemeye başladı. martin kimle olursa olsun, hangi ortamda olursa olsun kimseyi beğenemez çünkü aç gözlü bi pislik. denizcilik yaparken onunla ilgilenen kadınların ne günahı vardı da hakir gördü onları? hadi denk değillerdi diyelim e ruth, üzümlü kekim ne yaptı da onu da hor görmeye başladı? bu işler böyledir a dostlar. toplumda sınıf çatışması neyse bu martinin olayı da biraz odur. hangi zümreye dahil olursa olsun bir üsttekine sataşıp, kıskanıp onun seviyesine gelmeye uğraşır. geldiğinde de eşiti olduğu insanları küçük görür.