normal sözlük yazarlarının en korkunç anıları

madem başlığı ben açtım, açılışıda ben yapayım;
öncelikle bu anlatacaklarım daha ilkokula bile gitmediğim 5-6 yaşlarında falan yaşandı.(ben öyle hatırlıyorum baya küçüktüm çünkü).okuduğunuz zaman gerçek olduğunu anlarsınız zaten ,manyak korkunç bir şey yok çünkü.
başlıyorum..
kastomonu lu olduğumuz için anneannem ile yazları istanbuldan kastamonu ya giderdim.genelde azdavayda bir ev var orda kalırız ama arada bir yaylada bir köy evi var tahtadan yapılmış, damı falan var alt katta,hatta alt katta bir oda falanda var, üst kattada mutfak ,odalar v.s var.benim yaşadığım olay ise merdivenden çıkınca hemen sağda salon var.salon dediğimde içeride büyük kanepeler olur ya(köy evlerini bilenler bilir.büyük yastıklar vardır, onları kaldırınca yatak olur.) . odaya girince hemen karşında ve sağ tarafta kalan l şeklinde 2 koltuk var.hemen sağda köşede tv falan var.öyle bir yer.(hatta kapıdan girince en sol köşede bir banyo var ,duvarda kapısı var,küçük bir yer bilen bilir belki) .neyse olaya geçiyorum. olay sabah yaşandı. ben küçük olduğum için anneannem ile yatıyordum. tam olarak kapıdan girildiğinde sağ taraftaki yataktayım ,yani kapıdan girince sağ çaprazda kalıyor. büyük anneannem ise kapının karşısında bizimle bitişik olan koltukta yatıyor.uyurken ayak ucumuz kapı bölgesinde idi.yani başımız duvar tarafindaydi. neyse ben böyle kalktım,anneannem ve büyük anneannem uyuyordu.hala yatağın içindeyim kalktım dediğim hafif başımı kaldırdım. sonra kapının hemen önünde yatağa 3-4 adımlık mesefede (zaten oda çok büyük değil) bir adet 12-13 yaşlarında (öyle düşünüyorum) bir adet küçük kız çocuğu vardı. sanırım başı örtülü idi.lakin alt tarafını ve genel yapısını hatırlamıyorum çünkü resmen korkudan donakalmıştım. hareket edemiyorum. yüzünde ifadesiz bir sürat vardı, hiç bir şey konuşmadı. sadece bana bakıyordu ifadesiz bor şekilde.kalbimin atışlarını hissediyordum o derece .kaç dakika bakıştık bilmiyorum.hatırlamıyirum.ayrıca herhangi bir renkte hatırlamıyorum ,yüzünde, kıyafetine .bembeyaz bir renkteydi sanki .sonra kapıdan merdivenlere doğru beyaz duman gibi rüzgar olmuş ta merdivenlerden oraya doğru kapıdan beyaz duman olup gitti.daha sonra yatağın altına girip anneannem i uyandırmaya çalıştım. uyanınca olayı anlattım .tabi çocuk olduğumdan dolayı rüya gördüğümü falan zannettiler, inanmadılar (inanmış gibi yaptılar) sonra kahvaltı falan yaptık. o kahvaltıyı hala hatıralarım mesela .o sıcak inek sütünü .... (zaman ne çabuk geçiyor ya) . herneyse asıl olaya gelelim.bu yaşadığım olay bence gerçekti çünkü. ben o yaşlarda böyle çin,min,hayalet falan bilmiyorum, masum bir çocuktum bundan dolayı rüya görmem imkansız,ayrıca hayalde değildi çünkü ben o yaşta neden öyle bir kızı ifadesiz ve konuşmadan bana bakmasını hayal edeyim ki? ve kahvaltı yaptık direk,yanı bir daha uyumadım. büyüyünce anneanneme daha önce o köyde ölen bir kız v s olup olmadığını sordum .öyle bir olayda yok . bizim akrabalardada öyle bir olay yaşanmamış. gelen varlık her ne kadar korkutsada bence amacı kötü değildi ve kötü, korkunç bir varlık ta değildi.melekler şekil değiştirip çocuk olduğum için bana gözükmüştur diyorum ama ne alaka ve melekler gorunemezler diye düşünüyorum. fazla uzun ve anlamsız cümlelerden dolayı kusura bakmayin.

korkunçtan daha çok ilginç bir deneyimdi. rüya içinde rüya görmüştüm.

büyük teyzeme 4 yaşımdayken ölmek istediğimi söylemiştim çünkü ölmek istiyordum. ne söylediğini hatırlamıyorum ama bana öyle bir yaklaşıp, öyle bir bakmıştı ki unutamıyorum. sinirlendiği zaman korkunç birine dönüşüyor.

on iki saatlik bir otobüs yolculuğunda panik atak geçirmiştim sözlük, kış mevsimi olduğu için otobüsün içerisinde saatlerdir soluduğum aynı havanın sıcak olması da şartları ek olarak zorlaştırıyordu, neyseki beş dakika sonra mola verildi ve mola alanı soğuğunun etkisiyle kendime geldiğim.

bizim yayladaki evin karşısında sarı iki katlı bir ev var. biz arkadaşlarla perili ev deriz. o evin sahibi yaşlı bir kadın varmış. karşı komşu olduğundan babaannem tanıyormuş. ben ve kardeşim küçükken onun evine gidermişiz. o da bize çayla bisküvi filan verirmiş. biz oyun oynarken sürekli bizi izlermiş. biz bir gün evimize dönmüşüz. o da babaanneme "çocuklar nerede" diye sormuş. babannem de "onlar gitti" demiş. biz gittekten sonraki gün kadın da gitmiş. gidiş o gidiş. biz arkadaşlarla merak ettiğimiz için bir penceresini açmıştık. ev bir anda terk edilmiş. herşey olduğu gibi bırakılmıştı.



açtığımız pencere mutfak penceresiydi. bunun yanında bir de oturma odasınınkini açmıştık. bildiğiniz sedirin izerinde tüfek vardı ve yanında da kurşunları. süpürge olduğu gibi ortaya bırakılmıştı. yemek masasının üzerinde de bıçaklar diziliydi.



bir insan neden evini böyle bırakır bilmiyorum ama beni ve arkadaşlarımı korkutmuştu bir dönem. ve bu evin hâlâ bir sahibi yok. dışarıdan da böyle gözüküyor:

220 km hızla kamyon arkasına giriyordum ve bir dirsek mesafesi kala durabildim. yolun ortasında ne duruyorsun lan sollamaya çıkmışım! sebebim oluyordun turşu.

abimle gece odada oturuyoruz, ben saçlarımı tarıyorum, abim telefonuyla oynuyor. sonra birden içerisi viski kokmaya başladı, birbirimize bakıp noluyo lan dedik, tam o anda cama beyaz bi guvercin çarptı, biz zıpladık tabi, koku falan da gitti. hala noldu bilmiyoruz.

tabii bunu yaşamayan anlamayacak ama olsun, yazayım.

olay iki sene önce, ocak ayında oldu. ben sıcak hava sevmeyen biri olarak petek açmam. gece yatarken bazen yorgan üstüne aldığım siyah, hafif pufidik bir battaniyem var. biraz soğuk bir geceydi, örteyim bunu üstüme dedim. örttüm güzelce, prensesler gibi mışıl mışıl uyumuşum.

gecenin ilerleyen saatlerinde hafifçe gözümü açtım; tam yanımda, odanın o loşluğunda, yastıktan aşağı doğru bir karartı... sonra gözümü daha şiddetli bir şekilde açıp, anırmaya başladım. anırırken bir yandan yataktan aşağı süzülmeye çalışıyorum ama ayağımı yorgandan sıyıramadım ve o karartı bana doğru geliyor. kafayı yatak kenarındaki komodine koydum, kolum abajura çarptı, abajur yerde... kıyameti koparıyorum ama odamda bir şey var diye.

yorgandan sıyrıldım, yerde üç dört emekleme sonrası kendimi koridora atıp direkt ışığa bastım. alttan üstten vuran ani hisler sonrası ne yapacağını şaşırıyorsun tabii. odaya uzaktan baktım, hiçbir şey yok; kalbim ağzımda, altıma işeme noktasındayım hiç abartmıyorum.

bir dakika sonra kafam bastı. muhtemelen gece sıcaktan darlanıp, o salak battaniyeyi üzerimden atmışım. ama nasıl attıysam, tam yastık üzerine gayet şekilli bir halde yerleşmiş. tabii ben yanımda öcü var diye, muhtemelen 30 saniye süren olayda hunharca anırdım; daha bombası ben aşağı süzülürken üzerime doğru geldiği kısımdı hahaha. öyle işte. korku filmlerindeki gibi değildi bu olay. hayatımın en büyük savaşını bir battaniyeye karşı verdim. neyse, en kötü savaşım bu olsun diyeyim.

ne kadar korkunç göreceli bir kavram ama o gün için altıma etmeme ramak kalmıştı. şöyle ki;

üniversitedeyken kız arkadaşımla taksim'den galatasaray lisesi'ne doğru salınmış gidiyorum. o dönemler de çevik kuvvet olarak görev yapan kuzenimde oradaymış ve beni görünce aklına dahiyane (!) bir şaka gelmiş. beni gördükten sonra arkadaşına beni almasını söylemiş. neyse emek sinemasının oralarda beni çevirip kimliğimi sordular. bende boş bulunup öğrenci kimliğimi verdim. sanırım daha da inandırıcı olsun diye öğrenci kimliğini verince bi güzel kalayladı beni doğal olarak da telaş yapmaya başladım. kimliği aldı ve elinde telsizle benden uzaklaştı. geri döndü ve alın bunu dedi. bir eliyle kollarımı ters bir şekilde tutup ensemden bastırmak suretiyle galatasaray lisesinin önüne kadar o şekilde yürüttü. ilkten biraz debelendim ama bu seferde mukavemetten işlem yaparım deyince ensesinden tutulmuş kedi gibi kaldım öylece ama içten içe sıçmaya devam ediyorum. velhasıl ekip otobüsünün arkasına götürdü ve kuzenimin aslkjsdflşjkasdflka şeklindeki hunharca kahkahalarına maruz kaldım. ona rağmen ilk birkaç dakika kendime gelemedim. sonrasında anne bacı karıştırmadan en güzel küfürlerimi saldım bende.

üstünden 15-16 sene geçmiştir bu olayın. hala hatırladıkça bi fena oluyorum. şuan kuzenimle aramızda yaklaşık bin km var o yüzden içim biraz daha rahat artık.