ölüm tefekkürü

kendi ölümümü düşünürken yüzümde hafif bir gülümseme olur, sonsuz huzura kavuşacağımı ve hiç rahatsız edilmeyeceğimi düşünürüm, ne zaman ölümü düşündüğümde amansız bir korku sararsa o zaman gerçekten yaşıyorumdur bu hayatta.

bence çok saçma. sanki yaşadık da bir de ölüm kaldı tefekkür etmediğimiz. beni iyi dinleyin şimdi: ölüm tefekkürü tamamen bir manipülasyon. bu hayatı yaşayamayanlar için ölümün gösterilerek sıtmaya razı edilmesi durumu insanların. bizim capimiz ne, etimiz budumuz ne ki ölümü tefekkür edelim? 25 yaşındaki genç bir insan neden ölümü tefekkür etsin? aklın varsa hayatımı nasıl daha güzel yaşarım diyerek yaşamı tefekkür et

zerre dusunmuyorum ölümü. ne olacaksa bu dünyada oluyor, aklınızı başınıza alın.

hayatin gercekliginin farkindaligindan cok daha zaruri bir gercekligi yuzumuze vuruyor aslinda. "zamanin kisitliligi"ni. bunun idraki insan icin o kadar onemli ki...
yasadigin her sey gececek; gencligin, guzelligin, kederin, mutlulugun... ve sen sadece omrunun gecirdiklerinle sekillenecek, pismanliklarini tasiyacak (ya da iyi ki'lerini) ve kisitli zamaninin icinde hayat yolculugunu bir gun sonlandiracaksin.
iste bu dusuncenin bilince yerlestirilmesi insan hayatinda bircok israfi, gecirilen omrun kiymetini, yapilan secimlerin muhimmiyatini attirir. yani dolayli yoldan insan fitratina uygun bir yasam stili sunar. ölümü idrak edebilen tek canli insandir. ve bunun tevekkulu aslinda insana verilmis bir hediyedir de. lakin insan pek bilmez. en yakinlarini bile kaybeder ama yine anlamaz. neticede insan, insandir...

pek gerekli mi bilemiyorum. ben varsam o yok, o varsa ben yokum.