ölümden sonra

(bkz: cahit sıtkı tarancı)'nın en güzel şiirlerinde benim gözümde birinciliğe sahip olan şiiridir.

öldük, ölümden bir şeyler umarak.
bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
nasıl hatırlamazsın o türküyü,
gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,
alıştığımız bir şeydi yaşamak..

şimdi o dünyadan hiçbir haber yok;
yok bize arayan, soran kimsemiz.
öylesine karanlık ki gecemiz,
ha olmuş ha olmamış penceremiz;
akarsuda aksimizden eser yok.

öldükten sonra kimseyle görüşemediğimiz için bilmediğimiz ama insanların bir çok teorisinin olduğu durum.

asıl iş şimdi başlıyor işte:

eğer ölümden sonra karşılaşacağınız şeyleri bilseydiniz asla iştahla yemek yemez, iştahla su içmez ve gölgelenmek için eve girmezdiniz.

yüksek yerlere çıkar, göğüslerinize vurur ve halinize ağlardınız.

(camiüssağir-7445)

sorgu var sonra imana ya da elfazı küfre göre kabir azabı cehennem kuyusu da olabilir cennet bahçesi de.imanla ölene cennet bahçesi küfür üzerine ölene cehennem kuyusu olabilir.imanla ölelim

garip, ölüme yakın deneyim yaşayanlar başka hiç fikri olmayanlar başka şeyler anlatıyor konu ile ilgili. ben beyaz ışık olduğuna ikna ettim kendimi.

(bkz: ölüme yakın deneyim)

vaat edilen o cennet gerçekten var mıdır o kadar önemsemiyorum altlarından ırmaklar akan yapıların mizanpajı da çok önemli değil. tamam güzel kadınlarla ilgili olan kısım hayli cezbedici inkar edemem ama 70.000 yıl filan bakın siz farkında değilsiniz ama artık işkenceye döner, tadında kalsın mümkünse!

ama bir şeyi gerçekten isterdim, bir cehennemin olmasını yürekten isterdim, umarım vardır ve bu dünyayı yaşanmaz kılan herkes işlediği her bir suçun karşılığını en ağır şekilde görür!

sonsuz hayat.

bence üzerine çok düşünülmemesi gereken bir olgudur. herkes zaten deneyimleyecek. deneyimlemeden, öğrenebileceğimiz bir şey değil. keza, kutsal kitaplarda da belirtildiği üzere, herkesin ölüm yolculuğu kendisine özel şekillenecek. nasıl bir insan olduğunuz, ölümü kucaklama ve onunla karşılaşma biçiminizi değiştiriyor. kaygınız varsa, iyi insan olmaya bakın.