onca yaşanmışlıklardan sonra iki yabancı olmak

geldi yine gudubet karı.
nefret ediyorum böyle steril, plastik hissi veren insanlardan.
kısa da yazamıyor ütüne üstlük.

kendi tercihim, yanlış buluyorum.
o kadar yaşanmışlık, belki ortak arkadaşlar belki daha fazlası.
iki yabancı olmak sanki kendime ait anılara ihanet gibi geliyor...
karakteri sağlam 2 insan olmalı en başından beri, bittiyse bitti tamam ama hastalıkta cenazede ya da herhangi bir zor günde yanında olmayı bilmeli.

bayağı can acıtıcı bir şey .sadece sevgiliyle yaşananı değil. bir dostla yaşananı da çok acı.

gayet normal. boşanma davasından sonra bindiğin otobüsün şoförü, sana boşandığın karından daha dostça davranır. hiç görmedim sonra bi daha...kilo almış, vermiş olabilir, saçlarını kestirmiş, uzatmış, boyatmış olabilir.

diyeceem o ki, yanımdan geçmiştir belki ve ben tanımamışımdır.

arkadaş çevreleri değişir, etkileşim alanları değişir...taşınırsın, komşuların değişir...

hayatın döngüsü böyle kardeşim. sen istesen de istemesen de böyle.

gözden ırak olan gönülden de ırak olur sözü tamamen doğru. bir iş yerinde içtiğimiz su ayrı gitmeyen, beraber 8,9 saat geçirdiğimiz insanlar işten ayrılınca bağlar kopuyor. selam vermeye çekinir oluyoruz. bu üzücü tabiiki.

madem yabancıyız, gel maça gidelim. ortak bi aktivitemiz olmuş olur. tribünde nasıl olsa tanımadığın adamlarla omuz omuzasın.