sabaha 90’lardan bir anı bırak

bir gece yagmurlu haşin ve vahşi şimşekler agaclarin dallarini yalıyor..sehri yagmur tuttu tutacak. bir kac sokak ötede bir telefon klubesi var birde bir metre kadar boyumuz. yegenle oraya ulasmamiz gerek. ulastik. sari klubelerden. jetonu attik ve telefonu tusladik...

90'larda dünyaya geldim.*

90'ların sonlarında dünyaya geldim.

90'larda yoktum, bu da bir anı bence.

günlerden pazar, ben,kız kardeşim ve babam üsküdar balıkçılar çarşısına gittik. tabi o zamanlar balık bol ve bereketli ve ayrıca ucuzdu....
yanlış hatırlamıyorsam hamsi almıştık, sonrasında çarşıyı geçer geçmez köşede bir oyuncakçı vardı,oraya gider babam bize oyuncak alırdı ve biz o oyuncaklarla oynaya oynaya eve giderdik
akşam saat 7 gibi sofrayı kurar o güzelim balıkları yerdik, yemekten sonra "bizimkiler"dizisini izlerdik, dizi bittikten sonra bizim için kâbus dolu saatler başlardı :) hem yarın okul var hem de banyo saati o an bana hep sıkıcı ve yorucu gelmiştir.
uyku saati gelir, uykuya dalmadan önce hatırladığım tek ses salondaki televizyondan gelen "parlement gece sinemaları" müziği idi

dayım felsefe öğretmeni. hayatta en sevdiğim insanlardan, bu hep böyleydi ve hiç değişmeyecek. hayalini kurardım, bir gün benim okuluma tayin olsa, dersime girse diye.

ve bir gün bu hayalim gerçekleşti. o zaman ben henüz lise 1'deyim galiba, felsefe dersi ise bir yıl sonra başlayacak. olsun, başlayacak eninde sonunda, bekleriz. bu arada okulda dayımla futbol falan oynarız.

tabi o sene de geçti, geldi çattı felsefe dersi. nasıl sevinçliyim! yalnız bizim o dönem güzel bir alışkanlığımız vardı: düzenli olarak okuldan kaçar, king veya bilardo oynamaya giderdik. ders öğleden sonra. arkadaşlar başladılar kaçalım demeye. grup kaçtığında sen eşlik etmezsen çok ayıp. yapmayın etmeyin derken, benim müşkül durumumu da gören it arkadaşlarım iyice zıvanadan çıktılar ve evet, kaçtık, yaka paça götürüldüm. arkadaş ıslıkları işte, napacaksın.

dayım anlayışlı insan, güzel insan.

birinci sınıf ilk günü komşu çocuğu arkadaşımın yanına oturmak istiyorum diye ağlamışım.

her fırsatta annem söyler.

sene 98 babam alkolü fazla kaçırmış içerde benden 6 yaş büyük abimi "neden ders çalışmıyorsun lan" diyerek kemerliyor. abim çığlık çığlığa babama yalvarıyor "babacım ne olur vurma canım çok yanıyor" diye. tam o sırada birisi bizim kapıyı korku filmindeki ruhlar gibi yumruklamaya başlıyor. ben abimle yatıp uyuduğum odadayım ve çok korkuyorum. şu okumayı bir sökeyim ben hep ders çalışıcam düşüncesi aklımdan çıkmıyor ve korkudan gözümü halıdan kaldırıp bakamıyorum bir yere bile.

bağırışlar kısa bir süre kesiliyor ve babamın "ne var lan" diye bağırdığını hatırlıyorum. amcam gelmiş ve babam onunla da kavgaya tutuşuyor. anladığım kadarıyla babam dükkanda ne kadar para varsa alıp bir yerlerde çarçur etmiş. amca babamın bağırışları ve de gürültü patırtıları kesildikten bir 10 dakika sonra falan merakıma yenik düşüyorum. dayanamayıp oturma odasına gidiyorum abim kıs kıs ağlıyor anneme sarılmış ama annem hiç ağlamıyor, suratı taş gibi. babam halının üzerinde yatıyor annemin yanına gidip sarılırken halıya deyen çoraplarımın ıslak olduğunu farkediyorum. gözümü açıp göz ucuyla beyaz çorabıma baktığımda artık beyaz değil kırmızı olduğunu görüyorum. sonra polis amcalar geliyor ve bir sürü soru soruyor herkes bize.

babamı bir daha görmüyorum. klasik türk mahalle ortamı herkes bu olayı duyuyor, biliyor ve de konuşuyor. o günden sonra mahalledeki abiler bana simba diye sesleniyor.

ne anılar vardı ne anlar vardı. belki de eskir diye sabahtan mıdır yda bilmem aklıma gelmiyor. ama aklımla gelen en fiyakalısını paylaşacağım bir gün sözlük. ama bu gün değil.

hiçlik ile varlık hakkında konuşuyorduk.
ne günlerdi ya hiç bir şey hatırlamıyorum.

(bkz: 11 ağustos 1999 güneş tutulması)
sağdan soldan bulduğumuz röntgenlerle izlemeye çalıştık. gördük mü, gördüysek de bir şey anladık mı hatırlamıyorum.

(bkz: 18 nisan 1999 yerel ve genel seçimleri)
oy kullanmaya ben de gitmiştim. baba kucağında ilk demokrasi deneyimi. *

gariptir, 17 ağustos depremine ya da uefa kupası’na dair hiçbir şey hatırlayamıyorum.