sabırla beklenen şeyler

sevilla'ya gitmek benim için. dünya isteyenin olsun. gönül sana meftun be sevilla!

bu ara sabrı sabırla bekliyorum.

şafak doğan güneş.

hayatımın yoluna girmesini bekliyorum ben. bunca zaman olmadı olunca tam olacak diyorum. beklediğime değsin istiyorum.
not: beklediğim olursa bu başlık güncellenecektir.

düzenli bir işe sahip olup kendi evimde yaşamak.

iyileşmek

istanbul'a dönüşüm. şunun şurasında 14 gün kaldııı! ama dayanamayabiliyorum zaman zaman...

koronanın biteceği gün...

ecelim..

birçok şey.

atama

gangsta 2. sezon.
asla gelmeyecek olsa da bekliyorum.
"elbet bir gün".

ölüme fısıldayan adamın 2. kitabı kibrit çöpünü o kadar bekledim sonra birisinin eskisinin ismi özgür diye hatırlamamak adına okumadım saçma bir şekilde son buldu böylece 2 yıllık bekleyiş

on bir yıl önce birisi tam da master sınavını kazanmış ve ertesi gün ölmüştü. aynısı başıma gelir mi diye bekliyorum.

sistanızdan tavsiye;

çok fazla multitasking yapmayın, chill! biraz boş yaşamalı aslında…

o...

namaz vaktinin girip ezan okunmasını beklemek.

hersey.
ama birsey var.
o da burda soylenmez.

genelleyecek olursak sonunda iyi bir şey olduğunu bildiğimiz her şey...

bugün bir filmde kadının biri insanın sevdikleriyle fotoğrafının olmaması çok garip bir şey, kanlı canlı karşında değiller ama bütün anılarınızla elinizde duruyor, dedi. sen geldin aklıma, yaşadıklarımız yahut yaşayamadıklarımız. böylesine olmadık anda vuruyor beklemek.

kaç yıl oldu ? biliyor musun ? 4 sene 6 ay. daha doğrusu 4 sene 5 ay 29 gün. saat 5’te tam 4 sene 6 ay olacak. sensiz geçen 4 sene 6 ay. neler yaşadım, neler yaşadın ? mutlu oldum, mutsuz oldun, mutlu oldun, mutsuz oldum.
sana rüyamı anlatmak istiyorum. siz bizim evin karşısındaki binanın üst katına taşınmışsınız. annemle abim gidip tanışalım diyor, ben, annem, abim sizin taşındığınız daireye çıkıyoruz. kapıyı çalacağım sırada kapının açık olduğunu fark ediyorum, içeri giriyoruz. annem mutfağa, abim oturma odasına, ben büyükçe bir yatak odasına giriyorum. pencerenin tülleri çekilmiş, batmaya yüz tutmuş kızıla çalan sarı güneş vuruyor odaya. tülden sızan sarı ışık bembeyaz yatağa vuruyor. yatak, yorgan, yastık bembeyaz. arkasını dönük şekilde birisi yatıyor. yorganı boğazına kadar çekmiş, kestane rengi saçları beyaz yastığa dökülmüş. bilirsin, kestane rengi saçlar gün ışığında sarıya döner, yatan kadının saçları da sapsarı dökülmüş yastığa. gün ışığı vurmayan saçlar biz kestane rengindeyiz diye feryat ediyor.
yavaş yavaş yatağa doğru yürüyorum, yürüdükçe odanın içindeki nesneler kayboluyor. ayna paramparça olup yok oluyor, sunta gardırop anlık alev alıp kül oluyor yok oluyor. sehpanın üzerindeki bebek bibloları annelerinin memelerini ararcasına ağlayıp, sızlıyor ve kayboluyorlar. yatan kadına yaklaşıyorum. yaklaştıkça saçlar daha bir sarı oluyor, güneş tepeye çıkıyor, biz kestane rengindeyiz diye bağıran saç telleri bile sarıya boyanıyor. uzatmayayım, bakar mısınız, diye sesleniyorum. kadın yüzünü dönüyor, güneş yüzünden gözlerini kısarak açıyor ve her şey yok oluyor. sadece sen ve ben baş başa kalıyoruz.

sonra uyandım.

sabırla 4 sene 6 aydır bekliyorum sanırım.

akademik başarı