sevilen insanla kitapçıda tanışmak

hayal olarak kalacak galiba.

ıslak rüyalarınıza kurban olurum sizin ben genç dimağlarım benim denilesi tanışma eylemidir.

"bir silah al ve duvarları beynimle boya."

oğlum bu kadar romantizm rahatsızlık veremiyor mu size. hangi dünyada yaşıyorsunuz lan?

bunun bir ileri versiyonu vardı.
(bkz: sevilen insanla psikiyatri koridorunda tanışmak)

gün gelince kitapçı açmak istiyorum. gireceğiniz sahafın sahibi olayım istiyorum. nice güzel güzel kitaplar vereyim size, önereyim isterim. plaklar da olsun isterim. işte kadıköyde orada burada gördüğünüz şey değil mi ? evet.
fakat hayalim işte. bir kitapçı bir de bar. ne yapayım ben de böyle klişe bi insanım.

wc'de el yıkarken tanışmaktan farkı olmayan tanışma şekli.

amcanım kızının yaşadığı, şu an evli, mutlu, iki çocuklu hayatına devam ettiği dönem. * *

sağlıklı bir insan olmadan sevilen insanla tanışmak da hayal sanırım. ben kendi kendimi adam edeceğim de* yarın öbür gün, adım gibi biliyorum, kendini adam edememis kadınlar çıkacak karşıma, o zaman ne yapacağım, kendimi çok merak ediyorum. şimdi sinirle ve hışımla diyorum ki: ben her şeyin bedelini tek başıma ödedim kimse yanımda olmadi* sen de yalnız mısın? zorlanıyor musun? kendi omzuna tırman!

bunu der miyim, diyecek miyim acaba. zalimce midir acaba bu. düşündüğüm saçma salak şeylere bak. değişik bir kafa işte diyorum ya, belki zaten o sağlıklı yapıya kavuşunca bu sağlıksız kafa yapısından da kurtulmuş olacağım. mutlu insanları görünce onları kıskanmaktan vazgeçeceğim. mutlu çiftleri görünce öfke nöbetine katılmak gibi gerçekten analizinden hayretler içerisinde kaldığım şu içine düştüğüm davranışlar? lan ben kötü bir insan değilim. ama hayat ona bakmıyor işte. anahtar kelime burada. "hayat ona bakmıyor işte" bunu diyen ben ve benim gibi insanlar hayata karşı bakış açılarını değiştirip genişleteceklerine, farklı bir perspektif kazanacaklarına, ufuklarini açacaklarina, hayat karşısında aksiyon alacaklarına: "yaaa ama hayat hiç de öyle değil" diye zirvalamalara takiliriz.

ben derdim ki bazen emekleyemezsin bile hayatta. durursun öylece. ben bunu, yani durmayı bile, daha sonradan bir atılım yapmak için veya durmanin kendi içinden edinilen bir tecrübe getirmesini kaale olarak olumlu gören insandım.

şimdi duramıyorum bile. hayır geri geri de gitmiyorum. yok oldum sanki; ama varim da.

neyse çağrı geldi sonra devam ederim yazmaya hadi siz buraya kadar okuyun.

izlediğiniz filmlerin etkisinde kalıp gelip başlık açmayın arkadaşlar. ya da açın canlılık olsun

çok güzel bir hayaldir.
anca filmlerde olur dedirten başlık.*

o yüzden mi sürekli bir şey almasanız bile kitapçı plakçı boş boş dolaşıp hiçbir şey almıyorsunuz?
en azından ucuz kitaplardan alın ya çalışan var gereksiz kalabalık yapıyorsunuz ve dükkanda çalışan dışında kimsenin dikkatini de çekmiyorsunuz haberiniz olsun.
madem öyle dikkat çekici bir şekilde yapın bari aval aval bakmayın öyle.

makro'da dünya mutfakları reyonunda tanışmayı tercih ederim. ille kitapçı derseniz, yabancı basım yemek kitapları da olur.*

genellikle o durumda , ne okuyorsunuz vs diye acemice sorular sorulur.
oysa ne okuduğu kimin umrunda.

kitapçıda insanin gözü kitaptan başka bir şey görmemeli.

isterse jennifer lopez olsun. hiç önemi yok.

türk dizisi, yaz dizileri?
senaristler görmesin
aynı kitabı alırken falan kitapları düşürmek
aynen aynennnnn

ben genelde internet sitelerinden alıyorum kitabı yani bende yaşanmaz. *

2014.
18 yaşın başları. cesur, kendini bilmez zamanlarım. ekim, kasım geçmiş zaman. sonbaharın kışa yakın olduğu zamanlar. koskoca şehirden taşranın birine okul okuyacağız diye gitmişiz. lise 5 ama hazırlık dediğin nedir ki? adını anmak istemeyeceğim bir apartta kalıyorum. bir kız var tam benlik. baktık çok ortak noktamız var yoldaş olduk. yalnızsın zaten yapayalnız. dışardan da içerden de heyecanlısın, heveslisin.

gezelim dedik nereye gideceksek. 2 tane avm var dumanı tüten bu şehirde zaten. gittik birine hangisi hatırlamıyorum sorsam bilir ama bu hikayenin ana karakteri olan müyendiz bey. senden böyle bahsetmişim mektup arkadaşıma.
yoldaşımla o zaman okumuşuz biz bayağı kitapçılar o vakitler değerli. görünce gidiverdik küçücük stant ama. iki kişiler, biz de öyle. onlar da severlermiş. bu kadar okuyan mühendis de azdır hala. bir ben sözelci. muhabbet bir sardı. ben uzun saçlı olanla( saçı boyundan uzun derdik o vakitler, hep mi zorbasın be kızım!) yoldaşım yeşil gözlü olana. neyse benim muhabbet uzun sürmedi uzun saçlı olanla zaten uzunum çocuktan ama yoldaşla yeşil gözlü bayağı konuştular. mesajlar, aramalar vs. ay diyorum yoldaşım bu çocukla olmaz.

ben taşındım. kyk. mesafe hep de vefasızımdır. hazırlıktan nefret ediyorum, tavla, 101 geçirdim o seneyi. o kadar hiç öğrenmemişim ki present ve presidentı karıştırıyorum. sıfır aldım yazıyla, sayıyla 0. bütünlemede arap bir ablayı dinleyerek geçtim hazırlığı.

yaz tatili. bomboşum. nasıl oldu, ne oldu bilmiyorum biz yoldaşla ilgili bir şey için miydi konuşmaya başladık bu yeşil gözlü ile. ulan bir bokluk var bu işte! ben olmamalıydım konuştuğu. priz başında beklemeler, mesaj gelince yana kayan dudaklar imkanı yok, devam edeceksin diyor bir şeyler. mesajlar aramalara aramalar görüşmelere aylar yıllara.

insan ilk kez sevince neye uğradığını şaşırıyor. kavgalar, küfürler, küsmeler. nasıl seviyorum ama yemeden içmeden kesildim dönüşü yoktu bazı şeylerin. uykularımdan ağlayarak uyanıyorum, kızlar anlamasın diye bahçeye hop. sonra geliyorlar beraber ağlıyoruz. barıştık sonra sonra yine küstük. saçlarını, okulunu uzattı. benim içimdeki sevgi yorgunluktan bitap. söyledim sevgime üzülüyorum ben yorulmam o yoruldu. diyorum bu sefer biter bende. yine başa sarıyoruz. küsüyoruz ona göre de bana göre de. sonra ben rahatlıyorum bakıyorum ki rahatlıyorum. biriyle tanışıyorum başka bir sözlük biz barışırız diyorum ama bir yandan da farklı hissediyorum. barışmıyoruz benim sevgim akıp gidiyor bu barışırız dediğim adama. sonra her şeyi bıraktığı yerde bulacağını sanan müyendiz bey bayıldığım saçlarını kestirmiş mesaj atmış. gönlümde zerre kıpırtı yok. aklım fikrim başka yerde. barışmıyoruz. ben daha büyük aşık oluyorum barışırız diye anlattığım adama.

3,5 yıl, üniversite, çimler, gitarlı ve uzun saçlı bu bey ve ben. hala beni en çok tanıyan insanlardan biri bence ben de onu belki de. bilirdim sevdiği vardı, bilirdi sevdiğim vardı. haberler alınırdı 2 yılda bir konuşulurdu. onca sevgi boşuna değildi.
sevgiler bitti.

nasılsın dedi 3 bilemedin 5 ay önce bilmem ki. ara ara nedensizce gelen mesajlar. sen hala muğlaklığı seven mühendis beysin. biliyorum benim gibi ifade etmedin ama sevdin dediğin gibi.
ben netlik severim bilir o beni.


arama, yazma dedim dün yeşil gözlerinden öptüğüme.

biriyle tanışma umuduyla hemen her yere giden ve her siteye üye olan biri olarak söyleyebilirim ki kitapçıda kız düşmüyo.

kesin bilgi, yayalım.