sezen aksu'nun en hüzünlü şarkısı

perişanım şimdi .

(bkz: şinanay)
(bkz: anladın sen onu)

gitme kal bu şehirde.

benim için 'ben sende tutuklu kaldım' dır.

unuttun mu beni. hareketli parçaları hep daha hüzünlü bulurum ben. daha dokunur bana ritim.

adı bende saklı.

gidemem

gülümse ve dağlar dağlar.

" begonvil "

vazgeçtim

ünzile

firuze

çok var ama şöyle bir ilk on yapabilirim:

1- tutsak
2- firuze
3- unuttun mu beni
4- iki gözüm
5- yalnızca sitem
6- yalnızlık senfonisi
7- her şeyi yak
8- biliyorsun
9- seni kimler aldı
10- sen ağlama

hüzünlü mü bilmiyorum ama arka planda firuze çalarken bu başlığa denk gelmem biraz tevafuk oldu.

(bkz: kavaklar)

içimizin söküldüğüdür

ben de yoluma giderim

(bkz: sezen aksu distografisi)

ben sezen aksu'yu pek sevmem. politik meseleler nedeniyle hazzetmem kendisinden. bu sebeple çok nadiren dinlerim. ancak kendisiyle şöyle bir bağ kurduk, gelin kısaca anlatayım.

askerliğimi garson olarak yaptım. orduevi gibi düşünmeyin, gayet otelde garsondum. şöyle anlatmak daha doğru; sabah 8'de başlayan mesai gece 11'lere kadar sürüyordu. şanslıysam gün içinde bir saat oturabilirdim. bel ağrısıyla kıvranıp deli gibi sağa sola koşturmam, servis bitiminden sonra temizlik yapmam vs. gerekirdi. bu bilgiler cepte. bir arkadaşımız kahvaltı servisi başlamadan önce henüz ortada kimseler yokken bilgisayarda santralciler tarafından yüklenen sezen aksu şarkılarından rastgele çalardı. bu yaklaşık 4 ay kadar sürdü. bir zaman sonra sezen aksu; bel ağrısıyla, taban ağrısıyla, o ile başlayıp ç ile devam eden üst devrelerle, tutsaklıkla özdeşleşti. şu an öyle bir noktadayız ki sezen aksu gelip karşıma ankara'nın bağlarını söylese gözlerim uzaklara dalar, durduk yere tadım kaçar.

ama birini seçmem gerekirse, unuttun mu beni'yi seçerim. amy aksu.

bu şarkısının hikayesi beni hep üzmüştür, gözlerim dolar dinlerken..

son bakış tabiki. tüyler diken diken olmadan dinleyebilen cyborgdur.

üzül üzül bi süre (: