sokak

bir sokak, çıkmaz bir sokak, üzerinde elektrik telleri olan, yeri gelince çocukların çift kale maç yaptığı, yeri gelince en ateşli tartışmalara ev sahipliği yapan, kenarında beyaz badanalı evlerin hanımeli ile örülü çitlerinin bulunduğu, cılız ışıklarıyla ancak kendisinin farkedilmesini sağlayan lambalarının olduğu, yemek kokularının birbirine karıştığı, delik deşik asfaltında fakirliğin yalın ayak yürüdüğü bir sokak.

güzel bir cahit ırgat şiiridir,

memleketlerinden bağımsız hikayeleri vardır.



/ sokağın bir hikayesi vardı.
biri duvara yazmıştı boyayla.
sadece tek bir kelimeydi; 'özgürlük"
ve sonra dediler ki çocuklar yazmıştır. /

*

eve yere sığmadığım zamanlar sığınağım sandığım acı mekanım. çünkü kaldırım taşlarının üzerinde kör yürümeyi seviyorum. kulaklarım daha iyi duysun diye. sokağı duymak daha büyük meziyetmiş gibi. küçük bir oyun benimkisi. belki de tek kişilik gösterimde başka bir kostüm varsa bu akşam izleyiciler arasında... işte görmemek için. sonra sıkılıyorum sokaktan. kör olmaktan. fazla duymaktan. küçük gösterilerden ve en fenası sakalların arkasında gizlenen sivilcelerden. kesin lan onları. görelim renkli formaları. yüzünüzde gizlediğiniz sokaklarda gezinen gecenin karanlığındaki kırmızı lambaları. dönüş oluyor sonra. eve dönüş hani o sığamadığımız kaçtığımız yerden oysa bir kapı işte ayıran sokaktan. belki bir yürüyüş. belki bir dolmuş. bir taksinin çokça insanlarının kokusu burnumuza dolan. hadi uyu diyor beden yorulmadın mı sokaktan. daha varamadan bastırıyor göz kapaklarına. kirpiklerindeki rimeller killeşmiş. sigaranın leşi biranın ekşiliği ağzında. sonra bir huzur haliyle uzanmak istiyorsun yatağa. şimdi soğuk yatağa. bitmiyor ki sokak. fazla duymuşsun, yattığın yerde sana huzur vermiyor. kakafoni desen değil. ritim tutturacağın bir hal değil. yastık yetmiyor. meleklerin tüyleri az. kör olmanın bedeli buysa bir oyun esnasında ben yokum sokaklar, kalın kaldırımlarınızda.

caddenin küçüğü.

hayatın gerçeklerini anlatan yerdir.

instagram ekranına sığdırılmaya çalışan geniş mekan.