sözlük yazarlarının insanlar tarafından en tuhaf bulunan özellikleri

''bu devirde'' radyo dinlemek.

neden kimseyle tanışmıyorsun çok diyorlar. kimseyle yakın olmamam en tuhaf bulunan özelliğimdir.

8 milyar insanın arasında nasıl garip olabiliyosunuz aklım almıyo ama şu kesin ki asla mal değilsiniz asla..

hafızam. yani bana en çok söylenen bu. ben başlarda normal bir hafızam olduğunu sanıyordum ama millet "sende de ne hafıza var" dedikçe ve benim hatırladığım şeyleri milletin hatırlamadığını gördükçe ben de inandım anormal bir hafızamın olduğuna. ama asla mükemmel bir hafızam yok. mesela bazen bir insanın ismini 20 kere duyarım ama sonra her seferinde unutabilirim; bazen de birinin ismini 1 kere duyarım ve o kişiyi seneler sonra da görsem hatırlarım. değişik işler.

sessiz kişiliğim iş dahil çoğu yerde az konuştuğum için insanlar beni yabancı uyruklu sanıyor boş konuşmayı sevmem.

bir de bazıları yürüyüşümü putine benzetiyor ben o kadar yaşlı mıyım be?

öğretmenler gününde ve hicbir zaman çocuklarımdan hediye kabul etmemem,velilerimle bireysel olarak asla dışarda veya evlerinde görüşmemem,seçim görevi verildiğinde yemeğimi kendim götürüp hiçbir partinin kumanyasını kabul etmemem çok tuhaf karşılanıyor ;tarafsız ve herkese eşit mesafede olmak adına bence olması gereken bu ama napalım varsın tuhaf olalım,yurdumda normallik tuaf karşılanıyor artık.

büyükbabamın ilk defa bağırdığını gördüğümde yaşım 18 idi. şaşırmıştım. büyükbabam bağırabiliyormuş diye.

ona çekmek her halde.
çok çabuk agresifleşmemek veya çoğu olayları sakince karşılamak. çok eleştirilmişliğim olmuştur bu yüzden. "sen nasıl adamsın, sen nasıl insansın?" diye.

olur da o çizgiyi aşarsam, bu defa da o halimi tuhaf buluyorlar.

ciddi anlamda yetenekli olduğum her konuda amatörce şeyler yapmam. yani diğer bir deyişle, hobiyi profesyonelliğe tercih etmem.

konserlerde uykumun gelmesi...

çok az konsere gittim bu yüzden. gürültüde uykum gelir ve konserlerde de...

heyecanla beklediğim konserlerde bile bu hep böyle oldu.

konser seyircisi olduğumun birkaç katı sayıda konser vermişimdir. üniversitede vokalisttim/solisttim. 20 veya daha fazla sayıda konser vermişizdir ama izleyici olarak gittiğim konser sayısı bir elin parmaklarını belki geçer belki geçmez.

esneye esneye bir hal oluyor(d)um konser izlerken.

sürekli gözlerimi kırpıştırıyor olmam.

bu aralar kemal takıntım.

bir yemek yendiğinde ben bu yemeği yiyemem dediğimde gözler büyür ve nasıl soruları havada uçuşur.
bana dokunuyor desem de anlamayanlar oluyor. yemek istemiyorum da bahane üretiyorum havası oluyor sanırım.

bütün manyak cins insanları çekiyor olmam.

insanlarla muhatap olmayı sevmiyor oluşum. birisi komşum diye onunla otomatikman samimi olmam gerekmediği, hastanede sıra beklerken her önüne gelenin benimle sohbet ederek bana kendi hastalığını anlatmasını dinlemek zorunda olmadığım gibi sıradan gerçekleri kabullenemiyorlar.

rahat ve hayata dair basit şeylere karşı umursamaz olmam.

insanlar öyle kafayı yemiş ki, her şeyi 1000 kere düşünüyorlar.
o ne der? bu ne der?
şöyle olsa ne olur?
böyle mi yapsam?

öf, anlatırken darlandım.

kesin çok konuşmamdır. yüzüme söyleyebilen kişiler nadir olsa da kesin arkamdan söylüyorlardır. ben de çok sevmiyorum bu huyumu ama sohbetlerde hep en çok konuşan kişi oluyorum. öyle böyle geveze değilim. bazen başkası konuşsun diye "es"ler veriyorum. genelde işe yaramıyor ve gene hep ben konuşuyorum. elimde mi değil mi bilemiyorum ama bu yüzden başıma kötü bir şey gelmediği veya insanlarla aram bozulmadığı için kendimi bu konuda değiştirmek için ekstra çaba sarf etmedim. biraz değiştim aslında. çaba sarf ettim sayılır yani, kendim bundan memnun olmadığım için. yani eskiden %90 ben konuşuyorduysam artık bu %70'e falan indi. *

toplu taşıma araçlarında telefonla konuşamamak ve toplu taşıma araçlarında yanımdaki anam da olsa, sevgilim de olsa konuşmaktan hoşlanmamak.

bu sebeple anamdan toplu taşıma içinde cimcik yiyip, can havliyle çığlık atmışlığım var.

t: yazardan yazara değişebilecek tuhaf özellikler.

ben el, kol ve mimik hareketlerini çok kullanan bir insanım. ayrıca bir olay anlatırken hislerimi ses tonuma yansıtır ve bazı kelimeleri baskılı söylerim. haliyle coşkulu biriyim.
bunu çok tuhaf bulup anormal olduğumu söyleyen çok fazla oldu.