sülaledeki en başarılı kişi ve mesleği

ekşide adıma başlığım var bence sayılır o yüzden benim.

dayım. muazzam mirasa kondu, 2 kardeşinin elinden imzayı aldı,! kaçtı sonra. şimdi duyduğumuza göre başarılı bir emlakçıymış.

benim. bilgisayar mühendisiyim ve sülalenin ilk örgün öğretim lisans mezunuyum.
ingilizlere göre ben değil torunum üniversite mezunu olacakmış.

ben-nasipse kıble uzmanı olucam.

halamın oğlu (40) baytar kendisi. sonra karadeniz bilmem ne teşkilatında baya iyi bir makamı var. bildim bileli hep onu övdüler bana. ingilizce, arapça öğrendi. master yaptı. üniversitede hocalık yaptı bir süre.

babam. sülalede maaşlı köle olmayı bırakıp ticarete atılan tek kişi olması hasebiyle bence başarılı bir kişilik.

ben mi ? öğretmenim daha. ilerde müdürlük ve daha ilerisini düşünüyorum.

dayım - mafya

başarı kavramı kişiden kişiye değişen bir mevhumdur. hatta toplumların kültürel durumlarına göre de değişiklik gösterir.
başarının olduğu yerde başarısızlık da vardır(bkz: her şey zıddı ile kaimdir). kimsenin başarısız olduğuna inanmıyorum*.
ek: başarılı değil, hedeflerine ulaşmış yahut hedeflerinin üzerine çıkmış insan vardır.

bizim ailede herkes mühendis mimar. bi dilci ben olmuşum.

bence yazılım mühendisi kuzenim hazırlığı atlayacak kadar iyiydi ingilizcesi çokta iyi bir lisede okumuştu. ha bir de isviçrede doktorluk yapan bir kuzenim var.bilemedim şimdi ama yazılımcı olan daha başarılı bence.

kadıköy belediye başkanı fln var sülalemde.
famous yazar ve şair var.
vali fln var galiba.
fabrikatör var.
famous avukat fln var.
ben de bokum işte.

taksici. bizim sülale komple taksici tek başarıları bu olmuş.

hemşire olarak ben

zengin eve damat olan enişte

babamın halasının oğlu yani (kuzeni) .
yürüyen suç makinesi, dolandırıcılık, fuhuş, yalan dolan, sahtekarlik ne ararsanız var. tek bir bedene bunca özelliği sığdırdığı için sülalecek gurur kaynagimizdir.

tüm aileyi dolandıran vefasiz dayılar veya amcalar bile saygıyla önünde eğilirler.

asılsız tanımdır ihbar etmeyin!

köy ağası

devlet memuru

kuzenim cumhuriyet savcısı
birçok avukat mühendis falan var ama aklıma ilk bu geldi. arkeolog olup işsiz kalacağını anlayınca ikinci okulunu okuyan kardeşime başarılı diyecek değilim.

daha önce de beyan ettiğim üzere dedemdir. #394813 zaten beni tanıyanlar dedemin hikâyesine de vakıftır. bununla birlikte benden büyük iki kardeşim var. agnostik kaplumbağa ve deist kaplumbağa, tosbağalar aleminde ziyadesiyle ünlüler. peşlerinden bayağı bir kaplumbağayı sürükleyebilecek konuma ve niteliğe sahipler. bu sebepten ötürü ben onların kabuklarının gölgesinde kalmış vaziyetteyim. elbette bizim de tosbağalar aleminde kendimize göre şeklimiz var lakin onlardaki star ışığı bende olmadığı için, ben daha kıyılarda köşelerde gezinmeyi tercih ediyorum. görünür olmayı onlar kadar sevmiyorum. zaten fıtratımız gereği çok görünür olmamamız lazım. etrafınızdaki kalabalıklaşmayı hissettiğiniz an kafayı kabuğunuza çekmelisiniz ki, kaplumbağa olduğunuz anlaşılsın. bu konuda yapacak çok fazla bir şey yok, onlar da öyleler işte. ben marul severim, onlar bal kabağına bayılır. ben asma yaprağına bayılırım, onlar elma diye tutturur. yakında estetik ameliyatla kabuklarını aldırırlarsa hiç şaşırmam. ama ikisi de candır. ünlüler diye kalkıp ikisini de gömmenin alemi yok. sadece başka dünyaların tosbağalarıyız o kadar.

abim polis. bende öğrtmen olacağım. başka da baba tarafında işe yarar biri yok. sçömçkskdsbjwdhej anne tarafında da bir kaç tane öğretmen ve hukukçu sağlıkçı falan var. ama bana göre en başarılısı abiiim.

büyüdüğüm çevrede kız çocukları okutulmuyordu. babam da beni asla okutmadı. lise 2'de okulu bıraktım. mardin midyat'ta ailemle yaşıyordum. benden küçük 3 kız kardeşim daha vardı. babamın durumu oldukça iyiydi. bizi okutmama sebebi maddi imkansızlıklar değildi. kızlarının ev hanımı olmasını istiyordu. yaşım 16 olduğunda diyarbakır'dan beni istemeye geldiler. kocam da o sırada 20 yaşındaydı. gerçekten çok iyi bir aileydi. babam da asla beni evlenmem için zorlamadı. eşimle evlenmeden önce görüştük, konuştuk. kendi rızamla 17 yaşımda onunla evlenip diyarbakır'a yerleştim.

eşimin ailesi de oldukça zengin olduğu için ayrı bir evde yaşıyorduk. evlendikten sonra eşim ''eğer okumak istersen sana yardımcı olabilirim.'' dedi. duygulanmıştım. babamın yapmadığını kocam yapıyordu. beni okutmaya karar vermişti. daha sonra lise 3'ten yeniden okula başladım. eşimle birlikte okul alışverişi yaptık. eşim beslenme çantamı, kokulu silgimi, monami 48'li pastel boyamı, beden dersleri için eşofmanımı almıştı. çok heyecanlıydım. tekrar okula başlamıştım. kocam ödevlerime yardım ediyordu. kendisi de diş hekimliği okuyordu. yıllar geçti ve üniversite sınavına girdim.

oldukça güzel bir puan alıp koç üniversitesi makine mühendisliği bölümüne tam burslu olarak yerleştim. ben okulumu okurken eşim de işinde ilerliyordu. daha sonra okulum bitti ve aselsan'da işe başladım. ara sıra yurtdışına gidip yabancı savunma şirketlerinde staj yapıyordum. eşim ise yurtdışından kendisine gelen iş teklifini değerlendirip londra'ya yerleşti. daha sonra ben de ingiltere'deki köklü savunma şirketi bae systems'ten teklif alıp orada çalışmaya başladım. 10 yıldır eşimle birlikte ingiltere'de yaşayıp makine mühendisi olarak çalışan 3 çocuk annesi bir kişi olarak sülalenin en başarılısı ben sayılırım. beni okuttuğu için eşimin hakkını asla ödeyemem. onu çok seviyorum.