takım tutmayan erkekler

önemli bir çoğunluğu eski fenerbahçelidir.

gelecekte de yine iskelet kadroyu eski fenerbahçeli erkekler oluşturacaklardır.

benim gibi fanatik beşiktaşlı ve dünya kupası çeyrek finalini turdan dönerken otobüste izleyecek kadar futbolsever bir hatuna denk gelen erkek tipi'dir.*

çok nadir olan türdür

ilginç gelecek belki ama bir kısmı futbol yahut diğer spor müsabakalarını izlemeyi, takip etmeyi de seviyor olabilir. sporu spor gibi izlemekten keyif almayı bilirler. illa ki bir aidiyet hissetmek zorunda değillerdir.

en azından benim gibi fenerbahçeli olmadıkları için kanserbahçeye yakalanma riski sıfır olan erkeklerdir.

eskiden anlamlandıramadığım erkeklerdir. nasıl olur da takım tutmazlar, takım tutmadan da futbol mu seyredilirmiş, takımsız olmaz derdim. halt etmişim gayet de oluyormuş.

kendini seven erkeklerdir. takım tutmak bir mutlu ediyorsa beş kez de mutsuz ediyor. kaldı ki maalesef ülke takımlarının dengesiz hâlleri ortadadır. o yüzden gönlünde bir takım olsa bile fanatikleşmeden uzaktan takip ediniz efendim.

böyle bir şey yoktur.

takım tutmanın bana katkısı olmadığını düşündüğüm için gayet tabi normal bulduğum durum. takım için öfkelenmek,sinirlenmek ,sana bir şey vaat etmeği halde sevinmek...

gayet normal erkektir.
bu erkeklerin birde çocukken ve gençken fanatik olup sonradan futbolla alakayı kesmiş ama alışkanlık olarak hala takım tutanı vardır ama sorsan takımın son maçını kiminle oynadığını bile bilmez.
futbol yada fanatizm demek daha doğru olacak saçma şeydir.

oyuncular değişiyor, teknik direktör değişiyor, yöneticiler değişiyor.

''fenerliyiz len mq, pis kaka gs'' diyen adamın takımına gs'den futbolcu geliyor mesela. ulen peki sen tam olarak neyi tutuyorsun? soyut bir ''fenerbahçe'' ismine ve renk skalasından 2 dalgaya mı bağlısın? helal süper kardeşim devam et.

futbol yerine başka sporlarla ilgileniyordur.

o da bir şey mi. fenerbahçeden bildiğim tek oyuncu vardı o da alex.

kafası rahat adamdır.

benimdir, futboldan oldum olası nefret ederim.

benimdir.

takım yerine futbolu sevmenin daha mantıklı olduğunu anlayan erkektir.

kendi takımını bari tutsun, o bana yeter dediğim erkek tipidir.

biride benim. futbolu takip ediyorum , ancak takım tutmuyorum.
yurtdışı maçlarında her takımımızın taraftarıyım.

benim.
küçükken mahalle takımlarının aranılan yüzlerinden olmama rağmen o zaman da takım tutmak hoşuma gitmezdi, ama zorunda hissederdim. mahalle maçlarında (bkz: ronaldinho gaucho)yu kimseye kaptırmazdım. hala da adını bildiğim 3-5 futbolcu arasından favori olanımdır.

en son izlediğim maç 4-5 yıl önce kalabalık bir ortamdaydı; "kim kendini daha inandırıcı şekilde yere atıp faul alacak", oynuyorlardı. ne bir mücadele ne bir heyecan vardı. buna rağmen millet nasıl heyecanlanıp kafayı yiyordu belli değil. takım tutmayan 3 arkadaş olarak aramızda iddialaşıyorduk, bir sonraki posizyonda kim küfür ederek ayağa fırlayacak diye.

ayrıca eskiden oynanan futbol daha eğlenceliydi, daha samimiydi. kurtlar vadisinden fırlamış memati gibi bakmıyordu futbolcular, yüzleri gülüyordu.

zaten ilgimi çekmiyor, bir de şu ortamda derbi olduğunda, her şeyi unutup bir anda derbiyi hayatımın en önemli meselesi haline getirip kafayı yemek saçma geliyor. zamanımı ona harcamak hoşuma gitmiyor.
(bkz: takım tutmayan insan) başlığında hedelerinden daha güzel behsedilmiş.

edit: ilginç bir şekilde de çoğu kişiden iyi fifa oynarım.