takıntılı düşünce

tekrarlamıyor. gün içerisinde gelip oturuyor zihne, köşk onun taht onunmuş gibi.

tam bir kahve yapayım derken o kahvenin olmasını beklerken kendini hatırlatır. eee ne yapacaksın bu konuda nasıl çözümün var, ee hadi beni gör beni duy vs vs.

aslında hep o oradadır.. bırakın orada kalsın.. yok sayıldıkça gider yerine yenisi gelir ama illaki gelir.

düşüncenin akıp gitmesine izin vermek olması gereken. ama severiz köşkümüzü de ona verelim tahtımızı da.. onu orada bırakıp kaybolmayın yeter. bulamam sonra sizi..

anlamaya çalışmayın. canım sıkılıyor.

bazı sabahlar gregor samsa gibi uyanırım. o günün konusu bellidir. tüm gün bir odanın içindeymişim gibi dönüp dururum içimde. günümü esir alan bu distopyadan kurtulmak için tek çare uyumak. bu düşünce ertesi gün tekrar etmiyorsa ne ala.. her günün dinamiği farklı çünkü ben yarın belki çok iyi uyanacağım ve her şey yolunda olacak. bu yüzden takılı kalanın bir günle sınırlı kalması benim için çok önemli.. her şey gerektiği kadar...

kazma kürek kovalamakla, silahla vurmakla, savaşmakla falan gitmez. o yüzden ge pisi pisi , gel yawrum, hoş geldin sefa geldin, başım gözü üstünesin , cansın, ciğersin bebeğim benim deyip çayını kahvesini söylemek lazım. yani sklemezsen kendi gider. savaşmaya kalkarsan reçete manyaa olur psikologları zengin edersin. lakin işin sonunda ama öyle ama böyle illaki gider.

kritik eşik kendini tekrar eden döngüye girmek. bu döngüye girdiyse kişi olay tamamdır. çünkü belli bir süre sonra beyin bu kendini tekrar sürecinden de bıkıyor ve sktiri çekmese bile kendi kaçıp gidiyor. ilaçlı 6 ay ilaçsız 1 senede gider. ilaçla kovmaya kalkarsan beyin kimyası da çürür. beynin süreç içinde çözüm bulamadığı hiçbir şey yok. ilaçsız atlatırsan beyin yeni nöronlar üretir ve önünde yeni ufuklar açılır, ilaçlı atlatırsan beyin kimyası hasar alır, başka takıntılarda da aynı cendereye sıkışır insan.

velhasıl bu süreci yaşamayan insan yoktur. "neden ben yaa! neden ben" gibi salakça triplere girmemek lazım. gayet doğal bir şey .