tanımadığın biriyle sohbet etmek

internette pek sevmediğim, yüz yüze yapmaktan ise büyük keyif aldığım şey.

internette karşımdakinin gerçek biri mi yoksa rol yapan biri mi olduğundan emin olamıyorum. yani gene nazikçe yanıtlar falan veririm karşıdaki düzgün konuşuyorsa ama aklımın bir köşesinde fake bir hesap olabileceği falan olur normalde.

bir de yüz yüze sohbette çok girişkenim ben. yani bana bu cesareti de genelde hiç tanımadığım ve sohbet açtığım kişilerin %90 küsurunun bana çok olumlu reaksiyon göstermesinden alıyorum. sık sık terslensem elbette yolda gördüğüm biriyle durup dururken sohbet başlatmazdım. neredeyse hiç terslenmediğimden ve işte böyle sohbet başlattığım kişilerin çoğunun bundan keyif aldığını görmemden ötürü bu konuda cidden hevesli olabiliyorum. yani bazen de kimseyle konuşasım gelmiyor. o zamanlarda da zorlamam kendimi. yani yol sormam falan gerekirse konuşurum sadece insanlarla, öyle dışa dönük olasımın gelmediği zamanlarda.

bir de ben taaaa icq/msn zamanlarından beri online'da sohbet başlatan kişi olmaya hiç alışmadım. biri mesaj atıp sohbet başlatmazsa kendim başlatmam yani. anca mesaj atmamı gerektirecek bir durum veya konu olursa mesaj atarım, en yakın arkadaşlarıma bile. ama onlar mesaj atarsa/atınca güzelce yazışırız tabii. bundan sözlükte defalarca bahsetmişimdir. yani "bu dahlvier neden bize mesaj atmıyor" diye düşünen arkadaşlarım varsa/çıkarsa, "bu eskiden beri böyle. internette sohbet başlatmaya hiç alışkın değilim" derim.

geminin ucunda olacak da, tam intihar etmek üzere olacak da, sen de tam o arada denk geleceksin de, sigarayı denize atmak için müsaade isteyeceksin de, bence atlayamazsın diye yemleyeceksin de, wisconsın şelalelerinden bahsedeceksin de, ayağı kayarken yakalayacaksın da ölme eşeğim ölme.