toplu taşımada görgü kuralları

sesli telefon kullanmamak bunlardan biridir.
yeni bir tür peyda olmuş. isimlerini duyusal terörist koydum. telefonda konuşmayı geçtim sosyal medyadan reels açıp kulaklık falan takmadan öylece izliyorlar. genelde de ergen erkekler ve sokak röportajlarında konuşanlara benzeyen dayılar. hunharca tiktok izliyorlar ya. ölür müsün öldürür müsün. ben kesin ölürüm. korktuğum için bir şey de diyemiyorum çünkü. * anca içimden hmmmffsss mffsss falan.

görmemek.
uyuyanı görmemek, açık giyineni veya dekolteyi görmemek, kafasını cama yaslayan insanı görmemek, sevgilisiyle kavga edip gözleri dolu dolu müzik dinleyeni görmemek...

bir insan görmemişse, ne kadar görgü kuralı anlatırsan anlat, anlamaz. saçını kesip kafasına kazısan o yine bildiğini yapar; çünkü ona göre o yanlış değil. insan bir şeyin yanlış olduğunu ve yapmamanız gerektiğini söylüyorsa, ve bu toplumun doğrusuysa, yapmamalısınız. ancak ona rağmen yapıyorsanız, bunun sebebi tek bir şeydir; ondan bahsetmeye de gerek yok zaten. “herkesi ben mi adam edeceğim?” deyip boş veriyorsun bir yerden sonra.

burada uzun uzun bir derdimi anlatmak isterdim ama onu bile boş verdim. glck.

yüksek sesle konuşmamak.

yıkanmak abi yıkanmak.
temiz olmak, güzel kokmak!
eskiden izban ahır gibi kokardı (hala kokuyor)
şimdi köydeki arsasını satan merkeze taşındı ve tebrikler...
artık metro da ahır gibi kokuyor*