türbelerden medet ummak

gittiğim her şehirde istisnasız gerçekleştirdiğim eylem. henüz bir tek karadeniz’dekiler eksik kaldı. *sanılanın aksine, orada yatan zattan doğrudan bir mucize ya da medet ummuyorum. yaptığım şey oranın manevi enerjisi ile kendi içimdeki umut enerjisini birleştirip, o güzel zatı bir nevi referans göstererek allah’a dilekçelerimi gönderiyorum. *
edit: kabul olup olmadığı bana kalsın.

yürürken paçalarımdan mübareklik aktığından ölünce emine ana türbesi olsa bana ne fayda dedim ve yaşarken kendimden faydalanmaya karar verdim. bir dileğim ve arzum varsa hemen ayna karşısına geçiyorum ve ey mübarek anacım sen bana akıl ver, sabır ver, bana yol göster diye dua ediyorum. o da yine ne yaptın acaba bakışıyla beni süzüyor. kendisi benden çok bunalmış bir durumda. ama yürüyen türbe olmak kolay değil. gel kız öpeyim seni. pazardan sana ince biber alacağım, kızartır yeriz. bizim o işi halledelim.