unutursam fısılda

bir kaşkolnikov ukdesidir.

bir çağan ırmak filmidir.

çağan ırmak filmin hem senaristi hem de yönetmenidir ve filmin başrol oyuncuları ise farah zeynep abdullah, mehmet günsur, kerem bursin, hümeyra, ışıl yücesoy ve gözde çığacı’dır.

benim için filmin en etkileyici parçalarından biridir kenan doğulu’nun harikalar yarattığı film müzikleridir. dönemin ruhunu bu kadar yansıtabilen ve bunu harika şarkılar aracılığıyla yapan müzisyen bu film için yaptığı şarkılarla büyük bir saygıyı hak ediyor bence.

filmin konusu ise ünlü ve başarılı olmak için her şeyi göze almış bir genç kızın aşk uğruna her şeyi geride bırakması ve geride kalanlardan biri olan ablasının bu gidişin ceremesini çekmesidir.

nedense içten içe her zaman alzheimer hastalığına yakalanacağımı düşündüğüm için bu film beni çok etkilemişti izlediğimde. her şeyi sıfırlayan bu hastalık aslında filmin başrol oyuncularından biri. ben de bu filmdeki gibi bir plan kurmuştum yıllar önce, unutmaya başlama ihtimalimi göz önünde bulundurarak. asla unutmak istemediğim kitaplar var benim. eğer gün gelir o çok sevdiğim cümleleri unutursam fısılda.

sadece şarkı için izlediğim filmdi.
hümeyra'nın ve ışıl yücesoy'un oyunculuğuyla şenlenen bu film, kimine fazla gelecek duygusallığıyla beni normal bir insandan fazla etkiledi. sebebi de bende kalsın.
şu an bu yazıyı, tüm filmde çıksın diye sonuna kadar beklediğim, ilk defa yine normal sözlük radyosunda duyduğum ve tanımın başında sizinle paylaştığım şarkıyı dinleyerek yazıyorum.
şarkıyı da bilerek mi filmin sonuna koymuşlar ne.
dur bir defa daha dinleyeyim.
ve filme kmdb puanı olarak 10.00 veriyorum.

yönetmenliği ve senaristliğini çağan ırmak'ın yaptığı, başrollerinde farah zeynep abdullah , mehmet günsür gibi oyuncuların yanı sıra hümeyra ve ışıl yücesoy gibi ustaların paylaştığı 2014 yapımı yerli filmdir.

geçenlerde televizyonda bir film kanalında görmekle bir kere daha izledim. kaçıncı izleyişim olduğunu hatırlamıyorum. kostümüyle, kurgusuyla, senaryosunu, sinematografisiyle ve en önemli oyunculuklarıyla 2010'dan sonraki en iyi filmlerden biridir gözümde. kerem bürsin'e rağmen güzeldir film.

filmin müzikleri ise bambaşka bir güzelliktedir. kenan doğulu'ya ait müziklerden en beğendiğim hümeyra'nın seslendirdiği kirli beyaz kedi şarkısıdır.

29 ekim 2014 yılında vizyona giren çağan ırmak’ın yönetmenliğini yaptığı neredeyse kusursuz olan filmlerinden birisidir.

unutursam fısılda oyunculukların güçlü olmasının yanı sıra müziklerin , kostümlerin ve atmosferin yerli yerinde olması 70 li yılları ve yeşilçam’ı anımsatır şekilde güzel bi nüans yakalamış.
hafızasını kaybetmiş , aşk ve özgürlük tutkusuyla ailesinden uzaklaşmış bir kadının hikayesini anlatan melodram bir hikaye olması sebebiyle aslında beklenen duyguları veren bir film unutursam fısılda.

hümeyra / farah zeynep abdullah ve ışıl yücesoy / gözde çığacı ‘nın yaşlılık ve gençlik bölümlerinde ki uyumu harika ve çok doğru bir seçim bence bu nokta da tek bağdaştıramadığım köksal engür oldu. farah zeynep abdullah namıdiğer ayperi kıpır kıpır halleriyle, doğallığıyla, sesinin güzelliğiyle harika bir performans sergilemiş. gözde çığacı ise ilerde iğneci hafize olarak bilinen ışıl yücesoy’a uygun ağır başlı, despot, içine kapanık birini çok güzel oturtturmuş filmde.

iki farklı karakter iki kız kardeş kavga da etseler küsseler de kötü gününüze yanınızda olacak yegane kişiler filmi seyrederken bu tema o kadar tanıdık ve içimizden geliyor ki duygulanmamak elde değil . bence film ”alzehimer” ve kardeş ilişkilerini çokta güzel işlemiş.
iki kız kardeşim var olur da bir gün unutursam umarım güzel şeyler fısıldar.

3 defa izledim tv'de her yayınlandığında izlerim ,abla kardeşin bitmeyen savaşı, isteklerinin peşinde gözü kapalı koşup basarıyı yakalayan bir kardeş başarının getirisi olduğu gibi kayiplarida oluyor, ama sonunda ayni noktaya geri dönüş hayatın acımasızlığıni ve ah almanin sonunu gosteriyor aslında, iyi seyirler...

bu sabah kahvaltımızı renklendiren film.

klasik bir çağan ırmak filmidir. (bkz: ıssız adam) ile (bkz: babam ve oğlum) filmleri ile o kadar dalga geçilmiştir ki, çağan irmak bu filmde duygusal sahneler konusunda daha ciddi davranmayı tercih etmiş sanki. iyi de etmiş gerçi.

dönem filmi olarak kostümler, renkler, dekorlar, mekanlar başarılı, abartılı değil, gereksiz detaylar yormuyor.

oyunculuk olarak hümeyra ve kerem bursin daha çok dikkatimi çekti. farah zeynep abdullah ise ilk kez bir filmde şımarık kız rolüne bürünmemiş ki kendisine hiç yakışmıyor.

filmde demo kasetlerini plakçılar kralı kemal abilerine dinletmek için barda oylama yaptıkları sahne çok yapmacıktı. genel olarak figüranların oyunculukları da fazla amatördü. belki de diğer oyuncular gerçekten iyi oynadığı için olabilir. yine finalde konser sahnesi de iyi teknikler kullanılmadığı için zayıf kalmış.

senaryo çok derinliği olan bir yapıda değildi. olaylar ayperi gözünden anlatılmış, zaten akli melekelerini yitirmekte olan bir kadının cesur ve azimle başarıya ulaşması ama süperegosu ile yaşayan ablasının yalnız ve mutsuz olması olarak gösterilmiş. yönetmen bunu tercih etmiş olabilir. oysa ayperi bence bencil bir karakterdir. hem emek hırsızlığı yapmıştır hem de tarık'ı seviyor olsa bile onun önceliği olan rock müzik albümü için yeterince emek vermemiş, sadece şarkı söyleyip göz önünde bulunmayı tercih etmiştir. babası öldükten sonra bile annesi ve ablası ile bağları kuvvetlendirmemiş, tarik'ın acısının arkasına sığınmıştır. tek bir yerde haklıdır. ailesi de bir kalemde onu silip atmıştır. evlat sevgisi bu kadar basit olmamalıdır.

şarkılar gerçekten çok hoş ve kaliteli. film biterken kenan doğulu ismine denk gelince kafamdaki ben bu tarzı bir yerden hatırlıyorum düşüncesi yerine oturdu. kenan doğulu'nun şarkılarında kullandığı söz üslubu bu filmde de kendini ufak ufak hissettiriyordu. ben filmin şarkılarından en çok nafile şarkısını sevdim. tam bir 70'ler aranjmanı.


filmde en etkilendigim sahne ayperi'nin tarık için "kavgalı ayrıldık, son konuşmamızda tartıştık." dediği kısımdı. son zamanlarda bu konuyu çok düşünüyorum. insanlarla konuşurken son konuşmamız gibi davranmamız önemli. son pişmanlık fayda etmiyor ne yazık ki.

duygusal bir anınızda izleyebileceğiniz, yormayan sıkmayan, hoş bir filmdir.

çağan ırmak filmlerinden yine yaşama farklı bir perspektif sunan ablasının şiir defterini çalıp ve onun sevdiği adamla evlenen bir kadının ablasının yazdığı şiirlerle besteler üretip şarkılar yapıp başarıya zirveye ulaşma ve yıllar sonra ve belkide süreç içerisinde gerçeklerle yüzleşme hikayesi. abla- kardeş arasındaki çatışmayı, aile bağlarını, ilişkileri ve eski nostaljik aşkları güzel anlatan bir film. neleri göze aldım nelerden vazgeçtim dercesine…

filmde ben de çok büyük etkiler bırakan replikleri bırakmak istiyorum;







ışıl yücesoy ve hümeyra’nın hakkıyla son damlasına kadar oynadığı filmdir. ciddi duygu geçişleri, sahne aktarımları var. farah zeynep abdullah, mehmet günsür, kerem bürsin’in paslaşmaları ve dinamik tutabilmeleride ayrı hoş.

kullanılan müzikler, kostümler, yaşatılan gençlik ve yaşlılığa geçiş ruhu. ölüm gerçeği çok güzel aktarılmış.

son sahnede canım hümeyra’nın ayperi karakterinin yansımasıyla dediği o vurucu cümle; her şeyi unutsam bile bir tek bu an kalacak aklımda varsın gerisini hatırlamayım hayat sana çok teşekkür ederim! der ve perde kapanır.

bir gün hümeyra’yla tanışabilme umuduyla sevgiler…

açıkçası güzel bir filmdi ve izlediğimde çok etkilenmiştim.
eleştirmek isterdim ama eleştirme havamda değilim ayrıca filmi izlediğim kadarıyla yorumladığım için çok yargılamak istemiyorum. zaten çok fazla detay yok aklımda. iyi seyirler.

izlemek için ayırdığım vakte acımadığım ender yerli yapımlardan biridir. öyle ki aynı vakti en az iki kere daha seyretmek için kendisine ayırmışımdır.

yukarıda sevgili yazar insan olun biraz‘ın da bahsettiği üzere filme dair ne kadar övgü varsa zannımca %60’ını kenan doğulu’ya ithaf etmek gerekir… öyle ki ayperi kızımızın filmde söylediği tüm şarkılar kenan doğulu’nun kendi kalemi ve gitarından çıkmıştır.

her izlediğimde düşünüyorum da; kenan bu şarkıları iyi ki albümüne koymamış. çünkü kendisinden beklenmeyecek kadar fazlasıyla dönem kokuyor şarkılar. yani bu şarkıları 36 yaşında bir kardeşiniz olarak filmi 3 kere izlememe rağmen hala kenan’ın olduğuna ikna edemiyorum kendimi, o kadar yani…

mesela ayten alpman‘ın derim rahatlıkla…
rüçhan çamay, nil burak falan derim ya…
buram buram 45’lik kokusunu bir ben alıyor olamam bu filmin şarkılarından…

son olarak ışıl yücesoy faktörünü es geçemeyeceğim… izlemeyen için spoiler sayılır mı emin değilim ama sen haklıydın hanife abla… tamam ayperi de kendince haklıydı ama sen sırt dönülüp senelerce kapısının eşiğine gelinmeyecek hiçbir şey yapmadın hatice bacına… n’olursa olsun müziğin, şöhretin büyüsüne kapılıp, seni unutmamalıydı ayperi…

(bkz: hanife bacın hatice’yi sen affetsen ben affetmem)

cok cici film:
-yüreğindeki şarkıyı unuttuğunda, onu sana fısıldamak icin yanında olucam.